WINTERPRET IN BELGENLAND

Vandaag zondag 12 december, wanneer ik deze brief begin te schrijven loopt de lente hier op zijn einde en het beloofd een warme zomer te worden, nu zitten we reeds rond de 30°. De laatste maand is voor ons ontzettend vlug verlopen, de lessen in Acopamec lopen op zijn einde (de 17de is het diplomauitreiking aan rond de 350 afgestudeerden), Maria heeft haar thesis bijna afgewerkt (moet nog nagekeken worden en in een mooie vorm worden gegoten, de verdediging is in maart) en we waren, voor wie het nog niet zou weten, een weekje in België. We troffen het met het weer, berekoud en winters wit, wanneer je een weekje winter zou boeken kan je het niet beter treffen. Velen onder jullie zullen wel raar opkijken bij deze gedachtenkronkel maar ik meen het, voor Maria die nog nooit koud heeft gehad en nog nooit sneeuw, buiten zwarte sneeuw, heeft gezien kon het weder in België niet beter passen. Uiteraard kwamen we niet om te wintersporten maar om Arthur te zien, te knuffelen, vast te houden en te koesteren, Arthur, onze eerste kleinzoon. Hoe heerlijk was het om hem bij ons te hebben en te zien hoe welkom hij is op deze wereld. Hoe hij met grote liefde wordt omringd door mama Nele en papa Wim, door zijn meter en peter, nonkel Bert, zijn andere opa en omas, overgrootvader... . Arthur heeft ons ontroerd, hoe dat kleine ventje ons nu al met zijn kleine pretoogjes volgt en al lijkt te zeggen vovó en vovô, hoe hij de eerste dag precies voelde dat we gingen komen en nog niet wilde slapen, hoe zijn glimlach ons betoverde. Misschien zul je zeggen dat het de euforie is van een eerste kleinkind maar laat het dat dat zijn, men kan het ons niet meer afnemen en nu reeds kijken we uit naar september, het zullen lange maanden worden en misschien zal hij dan reeds lopen. Veel zullen we missen in die tussentijd, zijn eerste brabbels, misschien een eerste kinderziekte, maar telkens zullen we verwonderd en bewonderend zijn bij een nieuw weerzien en al de wonderbare ervaringen van deze week met hem zullen bewaard blijven in ons hart.

Er was nog meer kindervreugde in België, bij de andere Nele en Karel waar we even gelukkige ouders zagen met dochter Armelle. We waren er met papa en de andere grootouders Katrien en Stefaan en bemerkten dezelfde verwondering en bewondering. En hetzelfde bemerkte ik in de ogen van Maria bij het zien van de sneeuw en de stad in een andere gedaante, de vroege duisternis met de kerstlichtjes, de versierde markt en de verlichte etalages van de vele winkels, alles zo anders dan in de zomer. En alhoewel ik hier, ver van dit alles, thuis ben, zal Brugge me toch nooit loslaten en me telkens een gevoel geven van terugkomen. Thuiskomen bij papa, bij Bert waar we vol warmte en genegenheid gelogeerd worden, bij familie en vrienden waar we telkens welkom zijn en ook in het grootseminarie waar ik het gevoel heb er nog maar pas afscheid te hebben genomen.

Hier is de kerstsfeer, waar de plastieken reuzenkerstbomen in de shoppingcentra tot aan de hemel reiken, waar de verschillende papai noels elkaar voor de voeten lopen en de pluchen reeen in isomoschuim rondploeteren, heel anders dan de warmte die er heerst. Het lijkt me nog steeds zo onreëel en alleen de kerststal en de warmte van familie geven me het verlangen om weer kerstdag te vieren en weer te hopen op vrede en geluk voor iedereen.

Winterpret is hier ongekend en voor sommige mensen in Europa is het ver van prettig, maar voor ons was het een warme en onvergetelijke ervaring en ongelooflijk hoe de warmte van zoveel mensen de koude kan verdrijven.

Abraço,

Maria e Guido

BAHIA GAAT NAAR EERSTE

Nooit gedacht dat voetbal ooit de titel van een door mij geschreven artikel zou worden, zo fanatiek ben ik niet voor deze sport die vooral hier veel geld uit de zakken van de arme bevolking haalt om enkele zogenaamde voetbalgoden een prinselijk leven te geven. Maar voetbal wordt hier wellicht anders beleefd of ik ken er niets van. In elk geval heeft Bahia(het Cercle van Salvador) met 3-0 gewonnen en met die gewonnen match spelen ze volgend jaar in eerste, na een afwezigheid van 7 jaren. In eerste is Vitoria (het Club van Salvador) aan het vechten voor behoud, speelde 1-1 en is nog steeds niet zeker van zijn plaats, de derby is dus nog niet zeker. De ganse nacht werd op straat gevierd, gedanst, gedronken, vuurwerk afgeschoten, alles wat een nuchter mens uit zijn slaap houdt en dat allemaal in de blauw rode kleuren van Bahia. 

Wat je ook wakker houd is de telkens opnieuw bijna onmogelijke opgave om hier iets geregeld te krijgen. Nadat eindelijk alle formulieren en betalingen voor het bekomen van de visumverlenging in orde waren toog ik naar de federale politie waar ik nog maar eens een formulier onder de neus geschoven kreeg, 'gelieve in te vullen en te ondertekenen'. Daarna mijn vingerafdrukken genomen en dan het officiele pasje dat ik mag blijven tot 24 november 2011. Donderdagmorgen stonden we om 6.30 uur op om zeker om 8 uur aan het cartorio te zijn, waar papieren en copies gewettigd worden. Er stond reeds een nogal lange file en toen ze de nummertjes uitdeelden kregen we nummer 80. Om 9 uur gingen de loketten open en algauw bleek dat van de vier computers er maar één werkte, om 12.30 was het aan onze beurt. Verder was het derde keer goede keer voor Elizabeth en ze behaalde haar rijbewijs. We hadden de dagen vooraf goed geoefend en vooral geleerd hoe je van de zenuwen moet af geraken. De 8 mannen die haar vooraf gingen mochten al direct huiswaarts keren omdat ze faalden tijdens het parkeren. Nu wachten op het rijbewijs maar dat is een andere papierberg met digitale foto.

Hier hebben we bezoek van Chaminde Mahen - Billiet, uit Leke. Zijn mama was hier in het begin van het jaar en houdt in Leke het restaurant "De Lekebek" open. Een jongen van 25 jaar die bezeten is van Brazilië. Van origine is hij Sri Lankees maar hier op straat ziet niemand het verschil tussen hem en een Salvadoriaan. 

We bezochten Acopamec waar hij deze week vier dagen zal meedraaien in de verschillende sectoren. Hij bracht ook wat centen mee die hij zijn vrienden vroeg als verjaardagsgeschenk om Acopamec te steunen.

Hoorde deze week nog een mooi grapje. Toen Paus Johannes Paulus II hier op bezoek was vroeg hij aan de toenmalige president Cardoso waarom hij 12 ministers had. Cardoso antwoordde dat dat evenveel was als het aantal apostelen die Jezus had. Tijdens zijn bezoek aan Brazilie in mei 2007 stelde Papa Bento dezelfde vraag aan presidant Lula, hoe komt het dat je 37 ministers hebt? Wel, antwoordde Lula, in feite heb ik er nog 3 tekort om Aladin en de veertig rovers te zijn.

En omdat we echt niet langer kunnen wachten om onze kleinzoon te zien komen we even over en weer naar Brugge, vertrekken hier op 27 november en terug op 6 december met vier valiezen van 23 kilo in plaats van een gevulde zak van Sinterklaas. Misschien tot dan.

Abraço,

Maria e Guido

SAUDE...GEZONDHEIDSPROBLEEM IN BRAZILIË

Klaus is terug thuis, sedert dinsdag na een kleine week opname in het hospitaal. Vorige maandag begon hij over te geven en kreeg hevige pijn in de onderbuik, appendix? De dokter die 's nachts en ook s' morgens kwam kon geen uitsluitstel brengen en zo gingen we naar een wijkkliniek waar de dokter vroeg om 's anderdaags een bloedonderzoek te doen en een baxter met serum aanlegde. De woensdag terug voor het bloedonderzoek dat we reeds 's namiddags mochten ophalen. De dokter raadde ons aan naar de spoeddienst van het ziekenhuis te gaan voor opname en operatie. Wat ik nu schrijf grenst aan het ongelooflijke. We kwamen om 17 uur aan in de spoeddienst van het algemeen ziekenhuis Roberto Santos. Stel je enkele zalen voor waar een 300 á 400 gewonden na een slagveld binnengebracht worden en je bent er niet ver naast. Zieken, gewonden, stervenden, allemaal door elkaar, zittend, liggend soms staand. Gelukkigen hebben iemand bij hen die voor hen kan zorgen, anderen liggen er moederziel alleen, soms dagen. De mensen liggen er in hun uitwerpselen, braaksel, bloed, geur van urine, zweet en etter, kreunend, zuchtend maar vooral wachten, wachtzaal in de echte betekenis van het woord, voor enkelen de wachtzaal van de dood. Mensen liggen er te smeken om een beetje verlichting van hun pijn, een beetje verfrissing, een beetje hoop want de enige zekerheid die er is is de onzekerheid. De enige verstrooiing die je af en toe hebt is wanneer de policia militar een crimineel binnenbrengt die wat teveel gaatjes in zijn lichaam heeft na een vuurgevecht. Met getrokken pistool, machinegeweer in sommige gevallen, komen ze binnen en vaak krijgen ze voorrang van behandeling omdat zij uiteraard nieuwe slachtoffers moeten gaan zoeken of maken. Over criminelen gesproken, vaak gebeurt het dat in de wachtzaal of op een kamer iemand neergeschoten wordt door een rivaal. Het gebeurde op een kamer deze week bij iemand die Klaus kende, 's nachts drongen enkele mannen binnen en schoten de patient neer.

Klaus zat er met veel pijn op een stoel, van 17 uur tot 4 uur 's morgens, toen kon Maria een berrie bemachtigen. Een verpleegster kwam 's avonds een eerste keer kijken om een fiche op te maken, de dokter kwam 's morgens, er werden fotos genomen en men besloot de dondernamiddag te opereren, de gelukzak, er zo vlug bij. Helaas op het moment dat hij reeds in de zaal van de operaties aankwam stelde men vast dat er geen antiallergische handschoenen waren, Klaus is allergisch aan latex. Terug naar de zaal en wachten. De vrijdag nog steeds geen handschoenen en wijzelf begonnen te zoeken samen met al wie kon, hospitaals, apotheken, ... maar niets. Toen kregen we telefoon van Gaby (vriendin) dat haar broer, die in verlof was, een vertegenwoordiger had kunnen bereiken die 3 paar handschoenen zou brengen. Normaal hadden ze vijf paar nodig maar in dat geval zuden ze opereren met 2 chirurgen en 1 assistent. 's Avonds was Klaus reeds op de kamer en we mochten rond 24 uur even langs gaan met speciale toelating. De volgende dagen was er bezoek van 15 tot 17 uur, eerst in de file staan waar je je aan het loket moet melden wie je ga bezoeken, slechts 2 mogen er binnen. Dan krijg je een sticker opgeplakt en moet je een wachtpost passeren. Als je dacht dat de kamers iets verzorgder waren, vergeet het. Op een verroest bed met een doorlegen matras/mat van amper 5 cm dik lig je dan, enkel een lakentje van het ziekenhuis als matrasbeschermer. De rest breng je mee van van huis. De badkamer is een verzamelplaats van allerlei bacterieën en virussen. Klaus heeft het overleefd, wij ook. Telkens we thuiskwamen vloog alles in wasmachine en namen we een douche. Dinsdag mochten we Klaus ophalen, eindelijk.

De verkiezingen draaien ook rond de gezondheidszorg, alleen in deze ziekenhuizen zie je geen politici, die hebben hun dure private klinieken. Hier is alleen het gebrek aan respect voor de mens, gebrek aan ook maar een beetje menselijkheid. Acht jaar santo Lula heeft daar niets aan veranderd en ik heb sterke twijfels dat de beloften die men nu maakt gerealiseerd zullen worden. De medicatie die Klaus nodig had en moest afgehaald worden in een van de wijkposten was nergens in voorraad, allang verkocht op de zwarte markt. Corruptie is nog altijd één van de hoofdkwalen van Brazilië.

Ooit las ik dat God een Braziliaan is, laat daar nog even twijfel over bestaan maar één ding is zeker, hier in Brazilië ontmoet je de echte God, de lijdende Jezus in de ontmoeting met de andere: de zieke, de arme, de gevangene, de naakte, de hongerige en de dorstige, de dode of stervende. De voorbije week heb ik dat nog meer dan anders mogen ervaren.
Maar ook nog goed nieuws van het familiefront, na Arthur is nu ook Armelle geboren, dochtertje van Nele en Karel, zesde achterkleinkind van papa, opa André.

Abraço,

Maria e Guido

BRIEF AAN ARTHUR (º16.10)

Dag Arthur, dag lieve kleinzoon,

Ik weet niet of je ouders beseft hebben hoe gelukkig ze me maken met deze naam. Reeds van kindsaf was Arthur één van mijn helden uit de literatuur. Terence White en Marion Bradley waren/zijn twee van de vele schrijvers die de legende of waarheid prachtig verwoordden en die ik meerdere malen las en herlas en waardoor Arthur reeds  van voor je geboorte een deel van mijn leven uitmaakte. Nu reeds droom ik ervan om je op een dag mee te nemen op reis naar het magische Cornwall waar we in het kasteel Tintagel de grot van Merlijn zullen zoeken en dan naar Avalon waar volgens de legenden het mystieke eiland in de mist te vinden is. Maar wordt eerst maar groot en sterk zoals je naam betekent:  de sterke moedige beer en ook in het welsh, de held. Ondertussen blijf je een beetje knuffelbeer van mama en papa, van meter Sarah en peter Bart, van je oma’s en opa’s en van je nonkels.

Wij, vovó en vovô, zitten een beetje ver van je maar nu reeds dragen we je in ons hart en voelen we je sterk nabij. We hebben je foto gezien en je bent uiteraard de mooiste baby die we tot nu toe zagen, alhoewel, je mama, pasgeboren,  moest niet onderdoen. De vreugde bij ons was heel groot toen we het nieuws van je geboorte vernamen en ook je braziliaanse tantes en nonkel waren thuis om in deze blijdschap te delen. Het is immers niet zomaar een berichtje dat je elke dag in de kranten leest, het is jouw komst, een wonder, een nieuw leven, een kleinzoon, een neefje.

Gisteren vierden we hier het feest van Santa Edwiges naar wie onze parochie genoemd is. Men zegt dat het leven geluk brengt als je geboren wordt op die dag. Maar zelfs al was je geboren op een andere dag, geluk heb je al met je lieve ouders die elkaar en jou zo graag zien. Je bent  in goed gezelschap want op die dag werden ook Marcelo (Brazilië) en Maruska (Tsjechië) geboren, twee zonnekinderen die je misschien weleens op een dag zal ontmoeten.

Arthur, we hebben je nog niet echt gezien, nog niet vastgepakt, gestreeld, geknuffeld. Je vingertjes en teentjes nog niet geteld, nog niet horen wenen of lachen maar nu al weten we dat we oneindig veel van je houden. Voor ons ben je als een koning, onze held Arthur.

Tot zo vlug mogelijk, beijos, abraços,

Vovó e Vovô.

Wachten

Het wordt een weekend van wachten. Wachten op een telefoontje uit België dat ons eerste kleinkind geboren is. Nu al is het telkens verlangend opnemen wanneer de telefoon gaat. Maar het wachten wordt dit weekend ook gekenmerkt door wachten op nieuws van de feestelijkheden die in Brugge doorgaan ten voordele van Acopamec, het solidariteitsfeest te Sint-Kristoffel en de jongerenfuif Mas-que-Nada. Verder is het weer eens wachten op een kerk die de Boodschap van Jezus verkondigt na de onverantwoorde uitspraken van aartsbisschop Léonard. Het Netwerk Rechtvaardigheid en Vrede zegt: "Van een bisschop of voorganger in de Kerk verwachten we geen ongrijpbare, onverstaanbare bespiegelingen, maar een levende getuigenis over de betekenis van Jezus Christus voor onze wereld. De evangelische boodschap wil in Gods naam boven alles bemoediging, steun, redding, bevrijding, genezing, vergeving, barmhartigheid, vrede, mededogen en leven brengen." Een boodschap die verkondigt wat we hier met Acopamec en priester Michel Ramon al 20 jaar doen. Wachten blijft het ook op een bericht van de federale politie in verband met de verlenging van mijn visum.

We vernamen vanuit België het plotse afscheid van pastoor Raf Verplancke die de parochie Christus-Koning verlaten heeft en ook Katleen heeft in het Grootseminarie op een spijtige manier de keuken verlaten, overgeplaatst naar een andere keuken van Scolarest.

Hier is het ondertussen zeeweer geworden. Het vorige weekend was met het feest van Maria (de andere), patrones van Brazilië, eentje van 4 dagen en de stranden waren overbezet. We zochten wat kalmere plaatsen aan zee op, wat verder van de stad, en gingen met Yure, jongen van 8 jaar die bij ons op vakantie was, genieten van strand en water. Ook Dunga, onze hond, genoot van het water. Met Yure heb ik op een middag een variant van het engelse cottage pie gemaakt. In plaats van wortels hebben we pompoen gebruikt en tussen de lagen vlees en aardappelpuree een laagje gemixte selder met room en schelletjes mozarellakaas. Heerlijk.

Morgen is er de Chá de Fralda van Marcello André. Alhoewel nog niet geboren is het hier een gebruik dat enkele maanden vooraf een chá, tee, aangeboden wordt waarop de genodigden fralda, pampers, meebrengen zodat de ouders een voorraad hebben. Marcelo en Cris houden dat gebruik in ere en zo eindigen we zoals we begonnen zijn, met 'in verwachting' zijn.

Abraço,

Maria e Guido

Afscheid, opwinding en kalmte, verkiezingen en film.

Vandaag is het  een week dat papa naar België terugkeerde na twee gelukzalige weken in zijn Brazilië. De laatste dagen van afscheid waren nogal druk met zijn verjaardagsfeest ten huize van Paulo en Vera en het seminarie ter gelegenheid van het 20-jarig bestaan van Acopamec  waar hij uitgebreid in de bloemetjes werd gezet. Zo had hij de kans om nog vele mensen van vroeger en nu nog eens te ontmoeten en herinneringen op te halen. De laatste uren met hem waren op de vlieghaven.  Zaventem was in staking maar dat hielden we voor ons en gelukkig heeft hij er ook geen last van gehad, tegen dat hij goed en wel landde was de staking voorbij en was het luchtverkeer weer normaal. Wie had ooit gedacht toen hij me in 2000 voor de eerste maal naar hier meenam dat papa me hier 10 jaar later zou bezoeken. In elk geval was het toen het verste van mijn dromen en vandaag lijkt/is het een droom die werkelijkheid is geworden. Het afscheid was niet gemakkelijk en, al toonden we het niet, elk van ons had achteraf toch een traantje weg te pinken. Twee heerlijke weken met vader en grootvader waren voorbij en alle dagen en momenten die we samen beleefden blijven als een dankbare herinnering aan zijn verblijf hier in Mata Escura, vanzelfsprekend getuigen talrijke fotos van deze mooie tijd.

Woensdag 29 september was alweer een gewone werkdag met de start van een derde groep keukenprinsessen in wording en de donderdag alweer naar Praia do Forte om enkele documenten in orde te krijgen. Onder andere moesten we nu een milieuonderzoek laten doen terwijl we de week ervoor met de dienst milieu ter plaatse waren. Het werd ons nu toch wat teveel en toen ik vroeg of ze van in den beginne niet konden zeggen welke documenten nodig zijn in plaats van telkens opnieuw te moeten horen dat er weer iets nodig is, en dat zoveel anderen kunnen bouwen zonder vergunningen, en dat ik er nu echt mijn buik van vol had, ging men even overleggen en bleek er plots niets meer nodig te zijn. Alleen een wijziging aan de plannen, iets met de hoogte, moet met de architecte besproken worden. Tijdens de terugweg naar Salvador hadden we de vorige keer ‘op de buiten’ een visrestaurant gezien, toen was het gesloten maar nu hadden we meer geluk. Het was echt een verrassing, nogal bouwvallig maar de vissers brengen er hun verse vis en er was een grote vijver. Toen we vroegen of er vis was gaf hij ons een hengel en zei dat het 10 reais de kilo was. Hij dacht dat we kwamen vissen. Terwijl hij ons maal klaarmaakte mochten we blijven hengelen maar de professionele Japanners uit São Paulo die er op doorreis waren hadden meer geluk en vingen er 4. Bij het domein hoorde nog een pousada die we konden bezoeken en de eigenaar leidde ons nog rond op zijn domein vol met planten en fruitbomen.  De kalmte en de rust, genieten en,  voor het eerst in ons leven, vissen zorgden voor een welgekomen en onverwachte ontspanning na een morgen vol frustraties.

Het weekend werd beheerst door de verkiezingen en film. Iedereen in de wereld blijkt de verkiezingen in Brazilië met aandacht te volgen maar buiten Brazilië kan men de realiteit van hier zo moeilijk inschatten. Vooreerst had je de voorspellingen dat Dilma met glans en glorie zou winnen en dan had je nog de propagandamachine van Lula.  In het democratisch systeem dat hier geldt is het iedereen vrij te kiezen, doch wanneer je niet kiest kan je niet meedoen aan staatsexamens, kan je van bitter weinig genieten en kan je ook geen paspoort bekomen. Voor de verkiezingen had men iets nieuws bedacht: iedereen moest een ‘titulo de elector’ hebben naast een document met foto, hetzij identiteitskaart, rijbewijs, arbeidskaart. Uren stonden mensen in de file om de titulo te behalen toen twee dagen voor de verkiezingen de ‘justicia eleitoral’ het niet meer nodig vond. Dan de verkiezingen zelf  zoals steeds met veel animo en vooral lawaai. De zaterdag en dag zelf mag geen propagande meer gevoerd worden en moet men nuchter naar de verkiezingen gaan (daarna mag je zo dronken worden als je maar wil). Hier in Bahia, zoals in alle staten, moest naast de president ook gekozen worden voor een nieuwe gouverneur, twee senadores, de afgevaardigden voor de staat en de afgevaardigden voor het land. Na vier jaar gebrek aan onderwijs, gezondheidszorg en veiligheid kozen 63% van de Bahianen opnieuw voor gouverneur Wagner, de grote vriend van Lula. Dilma haalde de meerderheid niet en op 31 oktober is er een tweede stemronde nodig, veel zal afhangen van Marina Silva die met bijna 20% een derde plaats haalde en die Serra, tweede met 32% aan een zege zou kunnen helpen. Komt daarbij het feit dat 20% van de kiezers niet gestemd hebben. Tiririco, een clown uit São Paulo, haalde met bijna 1.300.000 stemmen een plaats in het parlement en was de man met de meeste stemmen. Er zit nu tenminste één eerlijke clown in het parlement. Ondertussen zou justitie een onderzoek naar hem doen omdat hij wellicht analfabeet is en daardoor niet kan zetelen.  Je kan een compilatie van zijn spotjes op tv zien via http://www.youtube.com/watch?v=HK4p35wYgXI

Naast het stemrecht hielden wij een filmweekend. Zaterdag naar de cinema de film Comer, Rezar, Amar of Eat, pray, love met Julia Roberts gaan zien, prachtig. Op zondag bleven we thuis en keken we naar enkele video’s: Piaf, over het leven van de zangeres, ontroerend mooi en Desert Flower over het leven van Waris Darie. Misschien moeten we ook aan een boek beginnen die later verfilmd zal worden.

Ondertussen tellen we de dagen af voor ons eerste kleinkind

Abraço,

Maria e Guido

Papa, padre André

Papa, voor velen padre André, is hier op bezoek. Het heeft een tijdje geduurd voor hij besliste te komen maar dan eindelijk, op zondag 12 september landde het vliegtuig waar een zichtbaar ontspannen André uitstapte. Hij doet het allemaal kalmpjes aan en vanuit zijn thuis hier bij Michel ontvangt en bezoekt hij verschillende mensen en plaatsen. Uiteraard maken we wat tijd vrij voor elkaar en zo gingen we samen Maria en Klaus afhalen toen hun lessen aan de faculteit gedaan waren. Samen aten we een warme soep in restaurant Maria Bonita en bleven er nog wat vertellen alvorens via de weg die dwars door de favelas rijdt huiswaarts te keren. De donderdag gingen we naar onze grond in Praia do Forte kijken. We hadden hem een beetje voorbereid op de slechte weg, de dichte bosbegroeiing maar ondanks de waarschuwingen wist hij niet waar we de ‘courage’ haalden om dat project te voltooien. Gelukkig hebben we een eindje verder enkele goede buren en konden we met hem hun huis en grond tonen die acht maanden geleden er zoals het onze uitzag. Het stemde hem toch een beetje hoopvoller. Daarna gingen we iets eten in Praia do Forte, bezochten we enkele winkeltjes en bleven even verpozen bij het strand en de zee. Hij zag er echt gelukkig uit en zei het ook:”ik ben gelukkig dat ik zie hoe gelukkig jullie zijn.” Daarna ging het huiswaarts en Michelwaarts waar we in de volle avondspits zaten, een halfuur over enkele kilometers. Op zondag vierden we met ‘opa’ de verjaardag van Elizabeth, 25 jaar. Voor de gelegenheid mocht Elizabeth hem afhalen met de wagen, onder begeleiding wel te verstaan. Het werd voor allen een leuke dag, middagmaal met de heerlijke mousse van maracuja, de fotos van de laatste maanden bekijken op de computer (het zou papa niet zijn als dat er niet bij zou horen) en dan een dutje doen (ook dat hoort er bij). Tegen de avond gingen we dan naar shoppingcenter Iguatemi waar we de grote boekenwinkel Saraiva bezochten en in het restaurant ervan een stuk taart aten. Daarna ging het verder met het bekijken van de modetentoonstelling op het derde verdiep en tegen 21 uur naar huis waar we nog een beetje met Michel, Johan en Clara die er ook op logement zijn, bleven napraten. Dinsdag, 21 september, ontmoetten we elkaar in Acopamec waar papa tijdens de namiddag een kort bezoek bracht.

Tijdens dat bezoek kwam het geweld in Mata Escura ter sprake, de laatste tijd worden nogal wat jongeren die in het project Petrobras een opleiding bij ons volgen lastig gevallen en beroofd. Meestal gaat het over jongeren die niet in Mata Escura worden.  Ook vernamen we dat iemand uit de wijk Novo Paraiso niet in de wijk Novo Mata Escura tewerkgesteld kan worden door ons omdat de verschillende drugsbenden hem als verklikker zouden beschouwen en hem zouden vermoorden. En over geweld gesproken las ik in Het Nieuwsblad dat er in Europa dagelijks 40 jongeren vermoord worden. En toch is dat niets in vergelijking met hier, de stad Salvador, waar tijdens het voorbije weekend 30 mensen, meestal jongeren, werden vermoord.

Mijn aanvraag om mijn visum met een jaar te verlengen is deze week ingediend, nu afwachten wat het antwoord zal zijn, een beetje hoopvol maar  toch ook wat bang uitzien naar het antwoord dat op de site van het ministerie wordt bekend gemaakt. Ondertussen, Brazilië kennende, mag je je hier aan alles verwachten.  

Woensdag, 22 september, is de tweede ploeg ‘keukenchefs’ afgestudeerd. Met zijn zestien kregen ze het certificaat dat ze de cursus Europees koken hebben gevolgd. Volgende woensdag reeds start een nieuwe groep. Graag zou ik nog volgend jaar de cursus geven aan koppels omdat ik uit gesprekken met deze groep vernam dat de echtgenoten nogal traditioneel aan hun rijst en feijão gebonden zijn, misschien kunnen we op die manier het traditionele eetpatroon en soms vaak de eentonigheid en minder gezond eten doorbreken. Ik speel ook met de gedachte een cursus aan kinderen te geven, maar aan ideeen is er geen gebrek, alleen de uitvoering is vaak moeilijk of traag. Daarover had ik het maandag nog met de directieraad van Acopamec, een nieuwe visie voor de toekomst met in de beroepsopleidingen een meer professionele aanpak zonder echter de aandacht te verliezen aan de meest noodlijdenden. Het mag volgens mij niet zijn dat omdat de jongeren van Acopamec uit sociaal zwakke milieus komen dat ze niet voorbereid moeten worden op werk buiten Mata Escura met een grotere kennis en voorbereiding in hun vakgebied. De kinderen en jongeren worden kansen geboden via naschoolse opvang, kunst en cultuur en sport met reeds initiatiecursussen in de verschillende beroepsafdelingen. Ook de afdeling kunst en cultuur zou eventueel kunnen opgesplitst worden in een afdeling amateur en professionele opleiding. Maar alles is nog luidop denken... in november wordt het nieuwe vijfjarenplan opgemaakt.

Tot slot nog de blijde melding dat de lente is begonnen en ook hier zijn het de vogeltjes die je ’s morgens wakker maken, toch hier bij ons waar nog een stukje bos onze achtertuin vormt. En met die lente in huis is het eveneens aftellen naar een ander nieuw geluid maar dan in ’t Kloosterhof te Sint Michiels waar ons eerste kleinkind volgende maand geboren wordt.

Abraço,

Maria e Guido

Vannacht was het alsof we in Belgie waren met van die gure herfstwinden die de pannen van het dak waaien. Het was kouder en er viel nogal wat regen. De ruiten en de deuren klapperden van de koude wind, maar in tegenstelling tot Belgie staat de lente voor de deur en zien we uit naar warmere dagen (maar niet al te warm). Vorige week bezochten Maria, Elizabeth en ik een orchideeëntentoonstelling waar je eveneens verschillende planten kon kopen. De gelegenheid om onze verzameling die bestond uit eentje die we langs een binnenweg naar Praia do Forte kochten (staat weer in bloei, voor de vierde keer dit jaar), enkele jonge scheuten die we een winkel vonden en een die we als geschenk kregen, uit te breiden. De prijzen waren spotgoedkoop, tussen de 3 en 15 euro en we gingen dan ook naar huis met heel wat nieuwe varieteiten waarvan ik jullie de naam wil besparen. De dag voordien zaten Maria en ik volop in de natuur maar dan eerder ongewild. We moesten voor de zoveelste maal documenten ophalen in Mata de São João en hadden op de kaart gezien dat er een mooie weg liep van Mata naar Praia do Forte, 50 km., 65 minuten volgens Google Maps. Het lijkt ongelooflijk maar we deden drie en half uur over die 50 km., een 'provincieweg' die eerst heel mooi was maar dan een weg werd met om de twee meter een put zodat je met de wagen van links naar rechts moest rijden. Halfweg was het niet meer dan een boswegel waar je soms niet wist welke richting uit, geen enkele aanwijzing, koeien midden de weg, ...alleen de laatste 6 km. was een prachtige tweevaksbaan. Maar ondanks het voorzichtig uitkijken naar elke put of obstakel was de omgeving prachtig, eucalyptus bossen, grote fazendas, graslanden, rivieren... maar niet voor herhaling vaatbaar.

Dinsdag, 7 september, was er hier nationale feestdag en op die dag is er sedert 16 jaar de manifestatie van de 'Grito dos excluidos', de schreeuw van de uitgeslotenen, uitgestotenen. Voor Maria en ik een eerste maal dat we er samen met Acopamec aan deelnamen. We kregen gezelschap van Johan en Clara die de zondag voordien hier aangekomen waren.Op onze natuurtocht naar Praia do Forte hadden we de gelegenheid om een groep mensen 'sem terra' te ontmoeten. Mensen die aan de kant van de weg wonen, aan de kant van de immens grote fazendas. Mensen zonder land die voor de herverdeling van de gronden ijveren. We zagen toen met eigen ogen hoe de grote fazendas, de grote stukken grond ongebruikt liggen terwijl die boeren ondertussen werkloos en zonder grond aan de kant van de maatschappij staan. Maar op de manifestatie gaan ook andere mensen mee die uitgesloten worden, aidspatienten, verslaafden, ... en eigenlijk is in het Brazilië van vandaag ook het gebrek aan onderwijs, gezondheidszorg en veiligheid een vorm van uitsluiting. De tocht werd misbruikt door enkele politieke partijen die met grote wagens hun boodschap verkondigden en net zoals vier jaar geleden is het dezelfde boodschap van verandering op gebied van gezondheidszorg, onderwijs en veiligheid en net zoals vier geleden zal er weer niets veranderen.

Veel kans dat Dilma de eerste vrouwelijke presidente wordt maar de strijd gaat eigenlijk niet tussen Dilma en Senna maar tussen Lula en Senna want overal waar je gaat is het Lula en zijn team dat je ziet en hoort terwijl Lula als president niet meer herkozen kan worden en ik vind dat je als president boven alle politiek moet staan. Democratie is een misbruikt woord in Brazilië.

Ondertussen zijn we bezig met de andere papierberg: het verlengen van mijn visum. Gisteren nog bijna vier uur onze beurt afgewacht in het cartório waar alle gecopieerde bladzijden van mijn paspoort gewettigd moesten worden, maandag dan terug naar de federale politie in de luchthaven met de hoop dat er niets te kort zal zijn.

In België hebben we de verjaardagen van Bert en Wim gemist maar dat zullen we dan goed maken met de komst van pa, morgen 12 september, we vieren hier samen zijn verjaardag en ook die van Elizabeth. Uiteraard kijkt iedereen hier reikhalzend uit naar de komst van padre André.

abraço,

Maria e Guido

WEER EEN MAAND VOORBIJ

1 september 2010

Alweer een paar drukke weken achter de rug, voel me meer en meer echt gepensioneerd (bij een vaste baan heb je tenminste nog eens 4 weken verlof), maar we klagen niet. Thuis ging alle aandacht naar de formatura (diplomauitreiking) van Elizabeth. Vrijdag was er in de universiteit de dankviering, die Maria en ik, samen met Elizabeth voorbereid hebben. De teksten waren gebaseerd op: brief aan de Corintios 1, 26-31 en Mt 5, 1-16. Zaterdag hadden we dan de uitreiking zelf in de aula van de UNEB met daarna een feest voor familie en vrienden. Zoals gebruikelijk in Brazilie weet je nooit vooraf met hoeveel je zal zijn en waren er ondanks dat ze vooraf bevestigd hadden een 8tal mensen niet komen opdagen. Maar het feest was goed en geslaagd, iedereen tevreden over de sfeer en uiteraard de koude schotel met rijstsla of macaronisla met kaasbrood. Tijdens de avond werden op de muur fotos geprojecteerd van Elizabeth van 0 tot heden. Verder zouden we beginnen met schilderwerken in huis, de 'bescherming' aan de buitenkant moeten afgewreven worden en opnieuw geschilder worden, vorige week konden wij ons niet vrij maken, er was teveel te doen in huis en vandaag is de schilder niet komen opdagen, morgen zien we wel.

Op het andere front, onze grond, schiet het voorlopig niet op. Enkele weken geleden kregen we bericht dat er nog een document te kort was, de donderdag naar Praia do Forte, de vrijdag dan naar Mata de São João, een stad in het binnenland. Alhoewel goed gekeken op google maps, een afslag gemist, maar er staat hier ook niets aangeduid, en even verder werden we dan gezegd door te rijden in plaats van een korte terugweg te maken. Zo hebben we 100 km. omgereden maar toch genoten van schitterende zichten in het binnenland van Bahia. Om te duiden hoe slecht de wegen hier zijn aangeduid: toen we even voor Mata de São João aankwamen vroegen we de weg aan iemand, die zei: aan het volgende rond punt sla je rechts af, en dan vraag je straat per straat waar je moet zijn. Mijn boerderij is beter aangeduid dan de stad, zei hij nog. Dan moesten we de maandag terug naar praia om een document in te dienen dat het gevraagde document niet binnen de 10 dagen klaar zou zijn, zo worden veel mensen tewerkgesteld met het opmaken van documenten enz..., kwestie van de werkloosheidcijfers omlaag te krijgen.

Sedert enkele weken zijn er nu ook op tv de verplichte middag en avond verkieizings- uitzendingen, telkens een uur met hoe goed het gaat en hoe beter het nog gaat worden, betere wegen, minder geweld, beter onderwijs en betere gezondheidszorg... dezelfde beloften die ik in 2000 hoorde toen ik hier voor de eerste keer was, en nog steeds zie ik niet veel verbetering. In elk geval stevenen we af op een eerste vrouwelijke presidente voor brazilie en waarschijnlijk al verkozen in de eerste ronde. De publiciteitsmachine van Lula werkt op volle toeren. Om een mooi voorbeeld te geven: de metro (6km) blijkt plots bijna gereed te zijn, na 10 jaar worden er nu volop promotiefilmpjes getoond door de partij die nu aan de macht is in Bahia en toont de stations van binnenin (3 over de hele lijn). De tramstellen die al 5 jaar in de garage staan te roesten zijn opgeblonken en prijken op een van de rails mooi in het zicht van allen die de stad binnenrijden. Men zegt er uiteraard niet bij dat de electriciteit na 5 jaar moet herbekeken worden en nog niets kan effectief rijden. Helaas moet ik met spijt zeggen dat de meeste brazilianen zo idioot zijn dat te geloven, met de metro te zien denken ze waarlijk dat ze al rijden. Ik herinner me nog de inhuldiging van een nieuwe tunnel voor een nieuw trein, nu een jaar of vijf geleden, de trein met de genodigden zette aan en botste tegen de tunnel die te laag gebouwd was.

In Acopamec zou ik aan enkele straatkinderen engels geven maar we hebben het voorlopig moeten uitstellen. Nog geen lokaal beschikbaar omdat de tandartsen in opleiding nog altijd een gratis onderzoek geven aan de bevolking. De kookcursussen draaien goed en vooral de 'club van mijn vrouwen' jeunen zich voor dood. Ondertussen blijjkt dat hun mannen bljven zweren bij rijst en feijão en dat het moeilijk blijft de eetcultuur te doorbreken, ik denk eraan om volgend jaar met koppels te beginnen en zo een andere benadering van eten te bekomen. Deze weken moet ik ook mijn papieren in orde brengen om mijn eerste jaar te verlengen, weer wat geloop naar de federale politie met telkens weer een document die tekort zal zijn of die verkeerd is...

Het weder is hier wat warmer aan het worden en de regen is verminderd, het weer in Brazilie is wat ongewoon. Beneden was het aan het sneeuwen en vriezen en in Minas Gerais, in het warme binnenland is er de ene na de andere bosbrand door de grote droogte en hitte. Maar ook in Belgie is augustus niet de ideale zomermaand geweest lees ik.

Verder kijken we uit naar de komst van papa in september, hopelijk bljft alles verder goed gaan en kan hij nog eens komen. Wie hier ook was, was zuster Christine van de Zwartzusters. Bij ons op bezoek op zondagnamiddag 22/8 voor een leuke babbel en het is altijd goed haar hier even bij ons te hebben.

Gisteren nog is een tijdperk geeindigd in Salvador, fonte nova het voetbalstadion van Bahia is opgeblazen om plaats te maken voor een nieuw stadion ter gelegenheid van de wereldbeker 2014, indrukwekkende beelden van een immens gebouw midden in de stad die in 10 seconden vernietigd wordt.

Hierbij de link om het even te bekijken:

http://www.youtube.com/watch?v=79PsA3l5MnI&feature=related

abraço,

maria e guido

O MUNDO É GRANDE, De wereld is groot.

Bijna een jaar geleden, op 1 oktober, vertrok ik naar hier, naar 'thuis', naar Brazilië. Het lijkt en leek ver maar toch is alles zo nabij in deze grote wereld. Via de hulpmiddelen die we vandaag hebben, internet met al zijn mogelijkheden: skype, mail, facebook en nog zoveel bronnen die ik liever vermijd (het is voor mij al meer dan genoeg), gaat het sneller dan de brieven die ik pakwg 10 jaar geleden van België naar hier schreef, ze waren soms 4 weken onderweg. Daarom deze titel: de wereld is groot. Onze wereld is en blijft groot wanneer de afstand tussen vader en kinderen ongeveer een 8.000 km is maar klein wanneer je elkaar ziet op de webcam, groot, te groot, wanneer je eerste kleinkind op komst is, te groot om je kinderen te omhelzen, om met je vader even samen te zijn, om met familie en vrienden een wit wijntje op een zomerse avond te drinken en zoveel meer momenten waarop die wereld te groot is. Hopelijk kan die wereld en die afstand tussen ons weer wat kleiner worden met behulp van deze blog.