Papa, padre André

Papa, voor velen padre André, is hier op bezoek. Het heeft een tijdje geduurd voor hij besliste te komen maar dan eindelijk, op zondag 12 september landde het vliegtuig waar een zichtbaar ontspannen André uitstapte. Hij doet het allemaal kalmpjes aan en vanuit zijn thuis hier bij Michel ontvangt en bezoekt hij verschillende mensen en plaatsen. Uiteraard maken we wat tijd vrij voor elkaar en zo gingen we samen Maria en Klaus afhalen toen hun lessen aan de faculteit gedaan waren. Samen aten we een warme soep in restaurant Maria Bonita en bleven er nog wat vertellen alvorens via de weg die dwars door de favelas rijdt huiswaarts te keren. De donderdag gingen we naar onze grond in Praia do Forte kijken. We hadden hem een beetje voorbereid op de slechte weg, de dichte bosbegroeiing maar ondanks de waarschuwingen wist hij niet waar we de ‘courage’ haalden om dat project te voltooien. Gelukkig hebben we een eindje verder enkele goede buren en konden we met hem hun huis en grond tonen die acht maanden geleden er zoals het onze uitzag. Het stemde hem toch een beetje hoopvoller. Daarna gingen we iets eten in Praia do Forte, bezochten we enkele winkeltjes en bleven even verpozen bij het strand en de zee. Hij zag er echt gelukkig uit en zei het ook:”ik ben gelukkig dat ik zie hoe gelukkig jullie zijn.” Daarna ging het huiswaarts en Michelwaarts waar we in de volle avondspits zaten, een halfuur over enkele kilometers. Op zondag vierden we met ‘opa’ de verjaardag van Elizabeth, 25 jaar. Voor de gelegenheid mocht Elizabeth hem afhalen met de wagen, onder begeleiding wel te verstaan. Het werd voor allen een leuke dag, middagmaal met de heerlijke mousse van maracuja, de fotos van de laatste maanden bekijken op de computer (het zou papa niet zijn als dat er niet bij zou horen) en dan een dutje doen (ook dat hoort er bij). Tegen de avond gingen we dan naar shoppingcenter Iguatemi waar we de grote boekenwinkel Saraiva bezochten en in het restaurant ervan een stuk taart aten. Daarna ging het verder met het bekijken van de modetentoonstelling op het derde verdiep en tegen 21 uur naar huis waar we nog een beetje met Michel, Johan en Clara die er ook op logement zijn, bleven napraten. Dinsdag, 21 september, ontmoetten we elkaar in Acopamec waar papa tijdens de namiddag een kort bezoek bracht.

Tijdens dat bezoek kwam het geweld in Mata Escura ter sprake, de laatste tijd worden nogal wat jongeren die in het project Petrobras een opleiding bij ons volgen lastig gevallen en beroofd. Meestal gaat het over jongeren die niet in Mata Escura worden.  Ook vernamen we dat iemand uit de wijk Novo Paraiso niet in de wijk Novo Mata Escura tewerkgesteld kan worden door ons omdat de verschillende drugsbenden hem als verklikker zouden beschouwen en hem zouden vermoorden. En over geweld gesproken las ik in Het Nieuwsblad dat er in Europa dagelijks 40 jongeren vermoord worden. En toch is dat niets in vergelijking met hier, de stad Salvador, waar tijdens het voorbije weekend 30 mensen, meestal jongeren, werden vermoord.

Mijn aanvraag om mijn visum met een jaar te verlengen is deze week ingediend, nu afwachten wat het antwoord zal zijn, een beetje hoopvol maar  toch ook wat bang uitzien naar het antwoord dat op de site van het ministerie wordt bekend gemaakt. Ondertussen, Brazilië kennende, mag je je hier aan alles verwachten.  

Woensdag, 22 september, is de tweede ploeg ‘keukenchefs’ afgestudeerd. Met zijn zestien kregen ze het certificaat dat ze de cursus Europees koken hebben gevolgd. Volgende woensdag reeds start een nieuwe groep. Graag zou ik nog volgend jaar de cursus geven aan koppels omdat ik uit gesprekken met deze groep vernam dat de echtgenoten nogal traditioneel aan hun rijst en feijão gebonden zijn, misschien kunnen we op die manier het traditionele eetpatroon en soms vaak de eentonigheid en minder gezond eten doorbreken. Ik speel ook met de gedachte een cursus aan kinderen te geven, maar aan ideeen is er geen gebrek, alleen de uitvoering is vaak moeilijk of traag. Daarover had ik het maandag nog met de directieraad van Acopamec, een nieuwe visie voor de toekomst met in de beroepsopleidingen een meer professionele aanpak zonder echter de aandacht te verliezen aan de meest noodlijdenden. Het mag volgens mij niet zijn dat omdat de jongeren van Acopamec uit sociaal zwakke milieus komen dat ze niet voorbereid moeten worden op werk buiten Mata Escura met een grotere kennis en voorbereiding in hun vakgebied. De kinderen en jongeren worden kansen geboden via naschoolse opvang, kunst en cultuur en sport met reeds initiatiecursussen in de verschillende beroepsafdelingen. Ook de afdeling kunst en cultuur zou eventueel kunnen opgesplitst worden in een afdeling amateur en professionele opleiding. Maar alles is nog luidop denken... in november wordt het nieuwe vijfjarenplan opgemaakt.

Tot slot nog de blijde melding dat de lente is begonnen en ook hier zijn het de vogeltjes die je ’s morgens wakker maken, toch hier bij ons waar nog een stukje bos onze achtertuin vormt. En met die lente in huis is het eveneens aftellen naar een ander nieuw geluid maar dan in ’t Kloosterhof te Sint Michiels waar ons eerste kleinkind volgende maand geboren wordt.

Abraço,

Maria e Guido

Vannacht was het alsof we in Belgie waren met van die gure herfstwinden die de pannen van het dak waaien. Het was kouder en er viel nogal wat regen. De ruiten en de deuren klapperden van de koude wind, maar in tegenstelling tot Belgie staat de lente voor de deur en zien we uit naar warmere dagen (maar niet al te warm). Vorige week bezochten Maria, Elizabeth en ik een orchideeëntentoonstelling waar je eveneens verschillende planten kon kopen. De gelegenheid om onze verzameling die bestond uit eentje die we langs een binnenweg naar Praia do Forte kochten (staat weer in bloei, voor de vierde keer dit jaar), enkele jonge scheuten die we een winkel vonden en een die we als geschenk kregen, uit te breiden. De prijzen waren spotgoedkoop, tussen de 3 en 15 euro en we gingen dan ook naar huis met heel wat nieuwe varieteiten waarvan ik jullie de naam wil besparen. De dag voordien zaten Maria en ik volop in de natuur maar dan eerder ongewild. We moesten voor de zoveelste maal documenten ophalen in Mata de São João en hadden op de kaart gezien dat er een mooie weg liep van Mata naar Praia do Forte, 50 km., 65 minuten volgens Google Maps. Het lijkt ongelooflijk maar we deden drie en half uur over die 50 km., een 'provincieweg' die eerst heel mooi was maar dan een weg werd met om de twee meter een put zodat je met de wagen van links naar rechts moest rijden. Halfweg was het niet meer dan een boswegel waar je soms niet wist welke richting uit, geen enkele aanwijzing, koeien midden de weg, ...alleen de laatste 6 km. was een prachtige tweevaksbaan. Maar ondanks het voorzichtig uitkijken naar elke put of obstakel was de omgeving prachtig, eucalyptus bossen, grote fazendas, graslanden, rivieren... maar niet voor herhaling vaatbaar.

Dinsdag, 7 september, was er hier nationale feestdag en op die dag is er sedert 16 jaar de manifestatie van de 'Grito dos excluidos', de schreeuw van de uitgeslotenen, uitgestotenen. Voor Maria en ik een eerste maal dat we er samen met Acopamec aan deelnamen. We kregen gezelschap van Johan en Clara die de zondag voordien hier aangekomen waren.Op onze natuurtocht naar Praia do Forte hadden we de gelegenheid om een groep mensen 'sem terra' te ontmoeten. Mensen die aan de kant van de weg wonen, aan de kant van de immens grote fazendas. Mensen zonder land die voor de herverdeling van de gronden ijveren. We zagen toen met eigen ogen hoe de grote fazendas, de grote stukken grond ongebruikt liggen terwijl die boeren ondertussen werkloos en zonder grond aan de kant van de maatschappij staan. Maar op de manifestatie gaan ook andere mensen mee die uitgesloten worden, aidspatienten, verslaafden, ... en eigenlijk is in het Brazilië van vandaag ook het gebrek aan onderwijs, gezondheidszorg en veiligheid een vorm van uitsluiting. De tocht werd misbruikt door enkele politieke partijen die met grote wagens hun boodschap verkondigden en net zoals vier jaar geleden is het dezelfde boodschap van verandering op gebied van gezondheidszorg, onderwijs en veiligheid en net zoals vier geleden zal er weer niets veranderen.

Veel kans dat Dilma de eerste vrouwelijke presidente wordt maar de strijd gaat eigenlijk niet tussen Dilma en Senna maar tussen Lula en Senna want overal waar je gaat is het Lula en zijn team dat je ziet en hoort terwijl Lula als president niet meer herkozen kan worden en ik vind dat je als president boven alle politiek moet staan. Democratie is een misbruikt woord in Brazilië.

Ondertussen zijn we bezig met de andere papierberg: het verlengen van mijn visum. Gisteren nog bijna vier uur onze beurt afgewacht in het cartório waar alle gecopieerde bladzijden van mijn paspoort gewettigd moesten worden, maandag dan terug naar de federale politie in de luchthaven met de hoop dat er niets te kort zal zijn.

In België hebben we de verjaardagen van Bert en Wim gemist maar dat zullen we dan goed maken met de komst van pa, morgen 12 september, we vieren hier samen zijn verjaardag en ook die van Elizabeth. Uiteraard kijkt iedereen hier reikhalzend uit naar de komst van padre André.

abraço,

Maria e Guido

WEER EEN MAAND VOORBIJ

1 september 2010

Alweer een paar drukke weken achter de rug, voel me meer en meer echt gepensioneerd (bij een vaste baan heb je tenminste nog eens 4 weken verlof), maar we klagen niet. Thuis ging alle aandacht naar de formatura (diplomauitreiking) van Elizabeth. Vrijdag was er in de universiteit de dankviering, die Maria en ik, samen met Elizabeth voorbereid hebben. De teksten waren gebaseerd op: brief aan de Corintios 1, 26-31 en Mt 5, 1-16. Zaterdag hadden we dan de uitreiking zelf in de aula van de UNEB met daarna een feest voor familie en vrienden. Zoals gebruikelijk in Brazilie weet je nooit vooraf met hoeveel je zal zijn en waren er ondanks dat ze vooraf bevestigd hadden een 8tal mensen niet komen opdagen. Maar het feest was goed en geslaagd, iedereen tevreden over de sfeer en uiteraard de koude schotel met rijstsla of macaronisla met kaasbrood. Tijdens de avond werden op de muur fotos geprojecteerd van Elizabeth van 0 tot heden. Verder zouden we beginnen met schilderwerken in huis, de 'bescherming' aan de buitenkant moeten afgewreven worden en opnieuw geschilder worden, vorige week konden wij ons niet vrij maken, er was teveel te doen in huis en vandaag is de schilder niet komen opdagen, morgen zien we wel.

Op het andere front, onze grond, schiet het voorlopig niet op. Enkele weken geleden kregen we bericht dat er nog een document te kort was, de donderdag naar Praia do Forte, de vrijdag dan naar Mata de São João, een stad in het binnenland. Alhoewel goed gekeken op google maps, een afslag gemist, maar er staat hier ook niets aangeduid, en even verder werden we dan gezegd door te rijden in plaats van een korte terugweg te maken. Zo hebben we 100 km. omgereden maar toch genoten van schitterende zichten in het binnenland van Bahia. Om te duiden hoe slecht de wegen hier zijn aangeduid: toen we even voor Mata de São João aankwamen vroegen we de weg aan iemand, die zei: aan het volgende rond punt sla je rechts af, en dan vraag je straat per straat waar je moet zijn. Mijn boerderij is beter aangeduid dan de stad, zei hij nog. Dan moesten we de maandag terug naar praia om een document in te dienen dat het gevraagde document niet binnen de 10 dagen klaar zou zijn, zo worden veel mensen tewerkgesteld met het opmaken van documenten enz..., kwestie van de werkloosheidcijfers omlaag te krijgen.

Sedert enkele weken zijn er nu ook op tv de verplichte middag en avond verkieizings- uitzendingen, telkens een uur met hoe goed het gaat en hoe beter het nog gaat worden, betere wegen, minder geweld, beter onderwijs en betere gezondheidszorg... dezelfde beloften die ik in 2000 hoorde toen ik hier voor de eerste keer was, en nog steeds zie ik niet veel verbetering. In elk geval stevenen we af op een eerste vrouwelijke presidente voor brazilie en waarschijnlijk al verkozen in de eerste ronde. De publiciteitsmachine van Lula werkt op volle toeren. Om een mooi voorbeeld te geven: de metro (6km) blijkt plots bijna gereed te zijn, na 10 jaar worden er nu volop promotiefilmpjes getoond door de partij die nu aan de macht is in Bahia en toont de stations van binnenin (3 over de hele lijn). De tramstellen die al 5 jaar in de garage staan te roesten zijn opgeblonken en prijken op een van de rails mooi in het zicht van allen die de stad binnenrijden. Men zegt er uiteraard niet bij dat de electriciteit na 5 jaar moet herbekeken worden en nog niets kan effectief rijden. Helaas moet ik met spijt zeggen dat de meeste brazilianen zo idioot zijn dat te geloven, met de metro te zien denken ze waarlijk dat ze al rijden. Ik herinner me nog de inhuldiging van een nieuwe tunnel voor een nieuw trein, nu een jaar of vijf geleden, de trein met de genodigden zette aan en botste tegen de tunnel die te laag gebouwd was.

In Acopamec zou ik aan enkele straatkinderen engels geven maar we hebben het voorlopig moeten uitstellen. Nog geen lokaal beschikbaar omdat de tandartsen in opleiding nog altijd een gratis onderzoek geven aan de bevolking. De kookcursussen draaien goed en vooral de 'club van mijn vrouwen' jeunen zich voor dood. Ondertussen blijjkt dat hun mannen bljven zweren bij rijst en feijão en dat het moeilijk blijft de eetcultuur te doorbreken, ik denk eraan om volgend jaar met koppels te beginnen en zo een andere benadering van eten te bekomen. Deze weken moet ik ook mijn papieren in orde brengen om mijn eerste jaar te verlengen, weer wat geloop naar de federale politie met telkens weer een document die tekort zal zijn of die verkeerd is...

Het weder is hier wat warmer aan het worden en de regen is verminderd, het weer in Brazilie is wat ongewoon. Beneden was het aan het sneeuwen en vriezen en in Minas Gerais, in het warme binnenland is er de ene na de andere bosbrand door de grote droogte en hitte. Maar ook in Belgie is augustus niet de ideale zomermaand geweest lees ik.

Verder kijken we uit naar de komst van papa in september, hopelijk bljft alles verder goed gaan en kan hij nog eens komen. Wie hier ook was, was zuster Christine van de Zwartzusters. Bij ons op bezoek op zondagnamiddag 22/8 voor een leuke babbel en het is altijd goed haar hier even bij ons te hebben.

Gisteren nog is een tijdperk geeindigd in Salvador, fonte nova het voetbalstadion van Bahia is opgeblazen om plaats te maken voor een nieuw stadion ter gelegenheid van de wereldbeker 2014, indrukwekkende beelden van een immens gebouw midden in de stad die in 10 seconden vernietigd wordt.

Hierbij de link om het even te bekijken:

http://www.youtube.com/watch?v=79PsA3l5MnI&feature=related

abraço,

maria e guido

O MUNDO É GRANDE, De wereld is groot.

Bijna een jaar geleden, op 1 oktober, vertrok ik naar hier, naar 'thuis', naar Brazilië. Het lijkt en leek ver maar toch is alles zo nabij in deze grote wereld. Via de hulpmiddelen die we vandaag hebben, internet met al zijn mogelijkheden: skype, mail, facebook en nog zoveel bronnen die ik liever vermijd (het is voor mij al meer dan genoeg), gaat het sneller dan de brieven die ik pakwg 10 jaar geleden van België naar hier schreef, ze waren soms 4 weken onderweg. Daarom deze titel: de wereld is groot. Onze wereld is en blijft groot wanneer de afstand tussen vader en kinderen ongeveer een 8.000 km is maar klein wanneer je elkaar ziet op de webcam, groot, te groot, wanneer je eerste kleinkind op komst is, te groot om je kinderen te omhelzen, om met je vader even samen te zijn, om met familie en vrienden een wit wijntje op een zomerse avond te drinken en zoveel meer momenten waarop die wereld te groot is. Hopelijk kan die wereld en die afstand tussen ons weer wat kleiner worden met behulp van deze blog.