SAUDE...GEZONDHEIDSPROBLEEM IN BRAZILIË

Klaus is terug thuis, sedert dinsdag na een kleine week opname in het hospitaal. Vorige maandag begon hij over te geven en kreeg hevige pijn in de onderbuik, appendix? De dokter die 's nachts en ook s' morgens kwam kon geen uitsluitstel brengen en zo gingen we naar een wijkkliniek waar de dokter vroeg om 's anderdaags een bloedonderzoek te doen en een baxter met serum aanlegde. De woensdag terug voor het bloedonderzoek dat we reeds 's namiddags mochten ophalen. De dokter raadde ons aan naar de spoeddienst van het ziekenhuis te gaan voor opname en operatie. Wat ik nu schrijf grenst aan het ongelooflijke. We kwamen om 17 uur aan in de spoeddienst van het algemeen ziekenhuis Roberto Santos. Stel je enkele zalen voor waar een 300 á 400 gewonden na een slagveld binnengebracht worden en je bent er niet ver naast. Zieken, gewonden, stervenden, allemaal door elkaar, zittend, liggend soms staand. Gelukkigen hebben iemand bij hen die voor hen kan zorgen, anderen liggen er moederziel alleen, soms dagen. De mensen liggen er in hun uitwerpselen, braaksel, bloed, geur van urine, zweet en etter, kreunend, zuchtend maar vooral wachten, wachtzaal in de echte betekenis van het woord, voor enkelen de wachtzaal van de dood. Mensen liggen er te smeken om een beetje verlichting van hun pijn, een beetje verfrissing, een beetje hoop want de enige zekerheid die er is is de onzekerheid. De enige verstrooiing die je af en toe hebt is wanneer de policia militar een crimineel binnenbrengt die wat teveel gaatjes in zijn lichaam heeft na een vuurgevecht. Met getrokken pistool, machinegeweer in sommige gevallen, komen ze binnen en vaak krijgen ze voorrang van behandeling omdat zij uiteraard nieuwe slachtoffers moeten gaan zoeken of maken. Over criminelen gesproken, vaak gebeurt het dat in de wachtzaal of op een kamer iemand neergeschoten wordt door een rivaal. Het gebeurde op een kamer deze week bij iemand die Klaus kende, 's nachts drongen enkele mannen binnen en schoten de patient neer.

Klaus zat er met veel pijn op een stoel, van 17 uur tot 4 uur 's morgens, toen kon Maria een berrie bemachtigen. Een verpleegster kwam 's avonds een eerste keer kijken om een fiche op te maken, de dokter kwam 's morgens, er werden fotos genomen en men besloot de dondernamiddag te opereren, de gelukzak, er zo vlug bij. Helaas op het moment dat hij reeds in de zaal van de operaties aankwam stelde men vast dat er geen antiallergische handschoenen waren, Klaus is allergisch aan latex. Terug naar de zaal en wachten. De vrijdag nog steeds geen handschoenen en wijzelf begonnen te zoeken samen met al wie kon, hospitaals, apotheken, ... maar niets. Toen kregen we telefoon van Gaby (vriendin) dat haar broer, die in verlof was, een vertegenwoordiger had kunnen bereiken die 3 paar handschoenen zou brengen. Normaal hadden ze vijf paar nodig maar in dat geval zuden ze opereren met 2 chirurgen en 1 assistent. 's Avonds was Klaus reeds op de kamer en we mochten rond 24 uur even langs gaan met speciale toelating. De volgende dagen was er bezoek van 15 tot 17 uur, eerst in de file staan waar je je aan het loket moet melden wie je ga bezoeken, slechts 2 mogen er binnen. Dan krijg je een sticker opgeplakt en moet je een wachtpost passeren. Als je dacht dat de kamers iets verzorgder waren, vergeet het. Op een verroest bed met een doorlegen matras/mat van amper 5 cm dik lig je dan, enkel een lakentje van het ziekenhuis als matrasbeschermer. De rest breng je mee van van huis. De badkamer is een verzamelplaats van allerlei bacterieën en virussen. Klaus heeft het overleefd, wij ook. Telkens we thuiskwamen vloog alles in wasmachine en namen we een douche. Dinsdag mochten we Klaus ophalen, eindelijk.

De verkiezingen draaien ook rond de gezondheidszorg, alleen in deze ziekenhuizen zie je geen politici, die hebben hun dure private klinieken. Hier is alleen het gebrek aan respect voor de mens, gebrek aan ook maar een beetje menselijkheid. Acht jaar santo Lula heeft daar niets aan veranderd en ik heb sterke twijfels dat de beloften die men nu maakt gerealiseerd zullen worden. De medicatie die Klaus nodig had en moest afgehaald worden in een van de wijkposten was nergens in voorraad, allang verkocht op de zwarte markt. Corruptie is nog altijd één van de hoofdkwalen van Brazilië.

Ooit las ik dat God een Braziliaan is, laat daar nog even twijfel over bestaan maar één ding is zeker, hier in Brazilië ontmoet je de echte God, de lijdende Jezus in de ontmoeting met de andere: de zieke, de arme, de gevangene, de naakte, de hongerige en de dorstige, de dode of stervende. De voorbije week heb ik dat nog meer dan anders mogen ervaren.
Maar ook nog goed nieuws van het familiefront, na Arthur is nu ook Armelle geboren, dochtertje van Nele en Karel, zesde achterkleinkind van papa, opa André.

Abraço,

Maria e Guido

BRIEF AAN ARTHUR (º16.10)

Dag Arthur, dag lieve kleinzoon,

Ik weet niet of je ouders beseft hebben hoe gelukkig ze me maken met deze naam. Reeds van kindsaf was Arthur één van mijn helden uit de literatuur. Terence White en Marion Bradley waren/zijn twee van de vele schrijvers die de legende of waarheid prachtig verwoordden en die ik meerdere malen las en herlas en waardoor Arthur reeds  van voor je geboorte een deel van mijn leven uitmaakte. Nu reeds droom ik ervan om je op een dag mee te nemen op reis naar het magische Cornwall waar we in het kasteel Tintagel de grot van Merlijn zullen zoeken en dan naar Avalon waar volgens de legenden het mystieke eiland in de mist te vinden is. Maar wordt eerst maar groot en sterk zoals je naam betekent:  de sterke moedige beer en ook in het welsh, de held. Ondertussen blijf je een beetje knuffelbeer van mama en papa, van meter Sarah en peter Bart, van je oma’s en opa’s en van je nonkels.

Wij, vovó en vovô, zitten een beetje ver van je maar nu reeds dragen we je in ons hart en voelen we je sterk nabij. We hebben je foto gezien en je bent uiteraard de mooiste baby die we tot nu toe zagen, alhoewel, je mama, pasgeboren,  moest niet onderdoen. De vreugde bij ons was heel groot toen we het nieuws van je geboorte vernamen en ook je braziliaanse tantes en nonkel waren thuis om in deze blijdschap te delen. Het is immers niet zomaar een berichtje dat je elke dag in de kranten leest, het is jouw komst, een wonder, een nieuw leven, een kleinzoon, een neefje.

Gisteren vierden we hier het feest van Santa Edwiges naar wie onze parochie genoemd is. Men zegt dat het leven geluk brengt als je geboren wordt op die dag. Maar zelfs al was je geboren op een andere dag, geluk heb je al met je lieve ouders die elkaar en jou zo graag zien. Je bent  in goed gezelschap want op die dag werden ook Marcelo (Brazilië) en Maruska (Tsjechië) geboren, twee zonnekinderen die je misschien weleens op een dag zal ontmoeten.

Arthur, we hebben je nog niet echt gezien, nog niet vastgepakt, gestreeld, geknuffeld. Je vingertjes en teentjes nog niet geteld, nog niet horen wenen of lachen maar nu al weten we dat we oneindig veel van je houden. Voor ons ben je als een koning, onze held Arthur.

Tot zo vlug mogelijk, beijos, abraços,

Vovó e Vovô.

Wachten

Het wordt een weekend van wachten. Wachten op een telefoontje uit België dat ons eerste kleinkind geboren is. Nu al is het telkens verlangend opnemen wanneer de telefoon gaat. Maar het wachten wordt dit weekend ook gekenmerkt door wachten op nieuws van de feestelijkheden die in Brugge doorgaan ten voordele van Acopamec, het solidariteitsfeest te Sint-Kristoffel en de jongerenfuif Mas-que-Nada. Verder is het weer eens wachten op een kerk die de Boodschap van Jezus verkondigt na de onverantwoorde uitspraken van aartsbisschop Léonard. Het Netwerk Rechtvaardigheid en Vrede zegt: "Van een bisschop of voorganger in de Kerk verwachten we geen ongrijpbare, onverstaanbare bespiegelingen, maar een levende getuigenis over de betekenis van Jezus Christus voor onze wereld. De evangelische boodschap wil in Gods naam boven alles bemoediging, steun, redding, bevrijding, genezing, vergeving, barmhartigheid, vrede, mededogen en leven brengen." Een boodschap die verkondigt wat we hier met Acopamec en priester Michel Ramon al 20 jaar doen. Wachten blijft het ook op een bericht van de federale politie in verband met de verlenging van mijn visum.

We vernamen vanuit België het plotse afscheid van pastoor Raf Verplancke die de parochie Christus-Koning verlaten heeft en ook Katleen heeft in het Grootseminarie op een spijtige manier de keuken verlaten, overgeplaatst naar een andere keuken van Scolarest.

Hier is het ondertussen zeeweer geworden. Het vorige weekend was met het feest van Maria (de andere), patrones van Brazilië, eentje van 4 dagen en de stranden waren overbezet. We zochten wat kalmere plaatsen aan zee op, wat verder van de stad, en gingen met Yure, jongen van 8 jaar die bij ons op vakantie was, genieten van strand en water. Ook Dunga, onze hond, genoot van het water. Met Yure heb ik op een middag een variant van het engelse cottage pie gemaakt. In plaats van wortels hebben we pompoen gebruikt en tussen de lagen vlees en aardappelpuree een laagje gemixte selder met room en schelletjes mozarellakaas. Heerlijk.

Morgen is er de Chá de Fralda van Marcello André. Alhoewel nog niet geboren is het hier een gebruik dat enkele maanden vooraf een chá, tee, aangeboden wordt waarop de genodigden fralda, pampers, meebrengen zodat de ouders een voorraad hebben. Marcelo en Cris houden dat gebruik in ere en zo eindigen we zoals we begonnen zijn, met 'in verwachting' zijn.

Abraço,

Maria e Guido

Afscheid, opwinding en kalmte, verkiezingen en film.

Vandaag is het  een week dat papa naar België terugkeerde na twee gelukzalige weken in zijn Brazilië. De laatste dagen van afscheid waren nogal druk met zijn verjaardagsfeest ten huize van Paulo en Vera en het seminarie ter gelegenheid van het 20-jarig bestaan van Acopamec  waar hij uitgebreid in de bloemetjes werd gezet. Zo had hij de kans om nog vele mensen van vroeger en nu nog eens te ontmoeten en herinneringen op te halen. De laatste uren met hem waren op de vlieghaven.  Zaventem was in staking maar dat hielden we voor ons en gelukkig heeft hij er ook geen last van gehad, tegen dat hij goed en wel landde was de staking voorbij en was het luchtverkeer weer normaal. Wie had ooit gedacht toen hij me in 2000 voor de eerste maal naar hier meenam dat papa me hier 10 jaar later zou bezoeken. In elk geval was het toen het verste van mijn dromen en vandaag lijkt/is het een droom die werkelijkheid is geworden. Het afscheid was niet gemakkelijk en, al toonden we het niet, elk van ons had achteraf toch een traantje weg te pinken. Twee heerlijke weken met vader en grootvader waren voorbij en alle dagen en momenten die we samen beleefden blijven als een dankbare herinnering aan zijn verblijf hier in Mata Escura, vanzelfsprekend getuigen talrijke fotos van deze mooie tijd.

Woensdag 29 september was alweer een gewone werkdag met de start van een derde groep keukenprinsessen in wording en de donderdag alweer naar Praia do Forte om enkele documenten in orde te krijgen. Onder andere moesten we nu een milieuonderzoek laten doen terwijl we de week ervoor met de dienst milieu ter plaatse waren. Het werd ons nu toch wat teveel en toen ik vroeg of ze van in den beginne niet konden zeggen welke documenten nodig zijn in plaats van telkens opnieuw te moeten horen dat er weer iets nodig is, en dat zoveel anderen kunnen bouwen zonder vergunningen, en dat ik er nu echt mijn buik van vol had, ging men even overleggen en bleek er plots niets meer nodig te zijn. Alleen een wijziging aan de plannen, iets met de hoogte, moet met de architecte besproken worden. Tijdens de terugweg naar Salvador hadden we de vorige keer ‘op de buiten’ een visrestaurant gezien, toen was het gesloten maar nu hadden we meer geluk. Het was echt een verrassing, nogal bouwvallig maar de vissers brengen er hun verse vis en er was een grote vijver. Toen we vroegen of er vis was gaf hij ons een hengel en zei dat het 10 reais de kilo was. Hij dacht dat we kwamen vissen. Terwijl hij ons maal klaarmaakte mochten we blijven hengelen maar de professionele Japanners uit São Paulo die er op doorreis waren hadden meer geluk en vingen er 4. Bij het domein hoorde nog een pousada die we konden bezoeken en de eigenaar leidde ons nog rond op zijn domein vol met planten en fruitbomen.  De kalmte en de rust, genieten en,  voor het eerst in ons leven, vissen zorgden voor een welgekomen en onverwachte ontspanning na een morgen vol frustraties.

Het weekend werd beheerst door de verkiezingen en film. Iedereen in de wereld blijkt de verkiezingen in Brazilië met aandacht te volgen maar buiten Brazilië kan men de realiteit van hier zo moeilijk inschatten. Vooreerst had je de voorspellingen dat Dilma met glans en glorie zou winnen en dan had je nog de propagandamachine van Lula.  In het democratisch systeem dat hier geldt is het iedereen vrij te kiezen, doch wanneer je niet kiest kan je niet meedoen aan staatsexamens, kan je van bitter weinig genieten en kan je ook geen paspoort bekomen. Voor de verkiezingen had men iets nieuws bedacht: iedereen moest een ‘titulo de elector’ hebben naast een document met foto, hetzij identiteitskaart, rijbewijs, arbeidskaart. Uren stonden mensen in de file om de titulo te behalen toen twee dagen voor de verkiezingen de ‘justicia eleitoral’ het niet meer nodig vond. Dan de verkiezingen zelf  zoals steeds met veel animo en vooral lawaai. De zaterdag en dag zelf mag geen propagande meer gevoerd worden en moet men nuchter naar de verkiezingen gaan (daarna mag je zo dronken worden als je maar wil). Hier in Bahia, zoals in alle staten, moest naast de president ook gekozen worden voor een nieuwe gouverneur, twee senadores, de afgevaardigden voor de staat en de afgevaardigden voor het land. Na vier jaar gebrek aan onderwijs, gezondheidszorg en veiligheid kozen 63% van de Bahianen opnieuw voor gouverneur Wagner, de grote vriend van Lula. Dilma haalde de meerderheid niet en op 31 oktober is er een tweede stemronde nodig, veel zal afhangen van Marina Silva die met bijna 20% een derde plaats haalde en die Serra, tweede met 32% aan een zege zou kunnen helpen. Komt daarbij het feit dat 20% van de kiezers niet gestemd hebben. Tiririco, een clown uit São Paulo, haalde met bijna 1.300.000 stemmen een plaats in het parlement en was de man met de meeste stemmen. Er zit nu tenminste één eerlijke clown in het parlement. Ondertussen zou justitie een onderzoek naar hem doen omdat hij wellicht analfabeet is en daardoor niet kan zetelen.  Je kan een compilatie van zijn spotjes op tv zien via http://www.youtube.com/watch?v=HK4p35wYgXI

Naast het stemrecht hielden wij een filmweekend. Zaterdag naar de cinema de film Comer, Rezar, Amar of Eat, pray, love met Julia Roberts gaan zien, prachtig. Op zondag bleven we thuis en keken we naar enkele video’s: Piaf, over het leven van de zangeres, ontroerend mooi en Desert Flower over het leven van Waris Darie. Misschien moeten we ook aan een boek beginnen die later verfilmd zal worden.

Ondertussen tellen we de dagen af voor ons eerste kleinkind

Abraço,

Maria e Guido