BRIEF AAN ARTHUR (2)

Oi Arthur,

al drie maanden en een beetje oud, niet een beetje oud maar enkele dagen meer dan drie maanden, we gaan nu nog niet beginnen muggeziften hé? Mama en papa zorgen heel regelmatig dat er nieuws komt en fotos van je verschijnen en zo blijven we heel dicht bij jou. En dat, Arthur, is wel nodig want we missen je elke dag. Vanop afstand zien we hoe je opgroeit, hoe je verandert, hoe je geliefd en geliefkoosd wordt door heelwat mensen. Telkens opnieuw verbazen we ons dat je zo vlug, zo vooruit bent. Dat je zo intelligent bent zouden we graag zeggen maar laat dat nog even in het midden. Dat je een sterretje zijt, het sterretje bent binnen de familie is niet moeilijk maar dat je het zelfs al gemaakt hebt in de creche waar je nu dagelijks gaat of liever naartoe gevoerd wordt is toch al heelwat. Van wie je dat hebt weten we niet maar waarschijnlijk is het een ideale mix van mama en papa, misschien van de grootvaders. Natuurlijk is het allemaal bof dat we hier neerpennen, met jouw kunnen we niets anders, maar wees gerust en blijf met je beide voeten op de grond, we verheerlijken je niet. We zijn alleen blij, heel blij dat je er bent, dat je gelukkig bent en zoveel mensen gelukkig maakt.

Abraço, vovô e vovó

VAKANTIE

Het klinkt wat eigenaardig maar hier is het grote vakantie. Het is nog steeds wat moeilijk te leven in een omgekeerde wereld waar de winter zomer is, waar de grote vakantie in januari en februari is en het kraantjeswater in de omgekeerde richting door de pompsteen spoelt. Met kerstavond waren we met de ganse familie samen. De warme gezelligheid kwam niet alleen van het samenzijn maar ook van de zomerse temperaturen die hier heersen, binnen en buiten constant 30º. Zoals gebruikelijk hadden we Iure op vakantie bij ons en zijn ouders en zus kwamen meevieren. We hadden ook 'het Kindje' in huis. Vanessa, had een buurmeisje van 1 jaar meegebracht waarvan de moeder gaan werken was. Een verwaarloosd kind, Nathalie, dat anders achtergelaten de kerstnacht zou doorbrengen. Het bleef nog enkele dagen bij ons thuis met Hanelore en Vanessa terwijl wij met tweede kerst op reis vertrokken. We hadden zo het gevoel dat deze kerstnacht door de onverwachte komst van dat kindje meer betekenis had, en zoals in elk kerstverhaal was ook onze herberg overvol. We sliepen die nacht met 12 in huis, in bed, op de grond en op de sofa. 's Morgens was er koffie en panetone.

Op 26 december, om 5 uur 's morgens, om de grote hitte te vermijden, vertrokken we naar Tacaratu in de staat Pernambuco. Een reis van 550 km met de auto, samen met Elizabeth, Klaus en Iure die de dagen van zijn leven beleefde. Over de soms erbarmelijke banen deden we er zeven uur over en gelukkig kon Elizabeth en ik het besturen verdelen. Tacaratu is een klein stadje omgeven door serra's, bergketens en ligt in een groen dal. Maria is er opgegroeid en heeft er nog vele vrienden wonen en een nichtje. Het was voor mij een hele belevenis de plaatsen te zien en de mensen te ontmoeten waarover ze al zoveel had verteld. Tacaratu is eveneens een Mariaoord, Nossa Senhora da Saude, wie we ooit beloofd hadden te komen bedanken bij de genezing van Nele en Rafael. Ondanks de mooie ligging, de rust en de stilte, je kon er 's nachts de vele sterren tellen en de krekels horen is ook hier de ongelijkheid, het gebrek aan vele basisbehoeften en basisrechten zoals onderwijs, werk en gezondheid merkbaar. Er zijn de mensen van de 'alta' die gebrandmerkt worden als arm, we zagen kinderen zandkastelen maken met rioolwater. 230 gezinnen kregen met Kerstdag een basispakket met voeding, de rest van het jaar is het voor hen geen kerst. Een meisje van 11 jaar is zwanger van haar stiefvader, haar schuld wordt beweerd? Er zijn de spanningen tussen de plaatselijke bevolking en de oorspronkelijke indos die hun gronden terugeisen, een oud vrouwtje krijgt van de gemeente een schamele som om na 60 jaar te verhuizen omdat de grond nu aan de indianen is toegewezen. Er is het gebrek aan werk, buiten de plaatselijke handel en het werken voor de gemeente is er enkel arbeid op de electriciteitscentrale aan het stuwmeer van de Rio São Francisco. Maar er is ook de kortzichtigheid van de mensen die te weinig geloven in een betere toekomst en lijdzaam toezien. Het stadje is 'vergeven' van de fruitbomen, mangas en caju, cocos en graviola waar vaak niets mee wordt gedaan, vaak ligt het fruit te rotten op de grond. Als men nu een cooperatieve zou oprichten waar fruitsap, gelei of gedroogd fruit op een artisanale manier gemaakt en verkocht wordt kan men weer een aantal mensen werk geven. Toeristisch gezien is er enkel activiteit tijdens de februarimaand waar Maria Lichtmis een hoogtepunt is en mensen vanuit heel Brazilie naar toekomen, maar met een beetje goede wil kan men er bergwandelingen markeren, eventueel met gidsen, uitstappen naar de rivier waar men kan zwemmen en zonnen en zoveel meer...

Maar wij hadden niet te klagen, we verbleven bij de vroegere buren van Maria, we beklommen de Calvarieberg, een tocht die telkens met de gelovigen van het stadje met Goede Vrijdag wordt gedaan en boven aan het kruis, er jaren geleden geplaatst door de nederlandse padre Hendrik Schuten, is er een uniek uitzicht. We gingen met de vroegere buren en familie van hen naar de Rio São Francisco en gingen op een boerderij fruit plukken. 's Avonds rustten we uit in onze 'bar' genietend van het pleintje met de kinderen die er vrijuit kunnen spelen. Iure had al vlug een vriendje en vaak zagen we hem alleen als het tijd was om te eten. En van eten gesproken heb ik er enkele nieuwe recepten ontdekt. De plaatsellijke specialiteit is geitenvlees, ze lopen er in het wild rond en steken de straten over zodat je voorzichtig moet rijden. De week ging te vlug voorbij, we vierden samen oudejaar en zo ging ook het jaar voorbij.

abraço,

Maria e Guido