Toen ik aan deze blog begon had ik me vast voorgenomen toch minstens om de 14 dagen een stukje over onze belevenissen te schrijven. Maar ook hier heeft het moderne virus toegeslagen en in het Brasil waar tijd vaak geen tijd kent lijkt de klok nooit stil te staan en zonder de gejaagdheid, zoals we die in België kennen, is elk uur, elke minuut, van elke dag ingevuld met een druk bestaan. Gelukkig hebben we in dat drukke schema een meer (geen zee) van tijd om elkaar te vinden en onze liefde te koesteren. Valentijn hebben we dus gevierd met een etentje in de Pelourinho en hier wordt pas op 12 juni de 'dia dos namorados' gevierd dus hebben we nog een feestdag te goed alhoewel die drukte daarrond voor ons niet hoeft, liefde moet niet op bepaalde dagen gevierd worden maar is er als geschenk, elke dag van het jaar.
Na onze terugkeer uit vakantie in Tacaratu zijn we begonnen met de opkuis van onze grond en het zoeken naar een manier om onze waterput op te starten zonder electriciteit die er nog steeds niet ligt. Na verschillende mogelijkheden gaande van handpomp tot windmolen hebben we nu gekozen voor een diesel generator. De delen van de grond die moet worden opgekuist (bomen ontwortelen, struikgewas verwijderen en onkruid verdelgen) hebben we meter per meter afgelopen en alles gemarkeerd wat moet bewaard worden. We vonden zelfs een zeldzame fruitboom Araticum uit het Amazonegebied. Die dag was priester Jozef Craeynest bij ons en kon hij genieten van de heerlijke smaak van deze vrucht. Hij was hier enkele weken, samen met Zuster Christine, op bezoek bij de Zwartzusters en gedurende enkele dagen hebben we hem de meer toeristische aspecten van Salvador getoond.
Op zondag 6 februari waren we uitgenodigd op het feest van de Zwartzusters, as Irmas Negras, die tijdens een drie uur durende eucharistieviering een nieuwe novice mochten verwelkomen, 2 zusters die hun geloften aflegden en ht jubileumfeest van twee anderen onder wie zuster Maria die in de Casas Lar werkt. De viering werd voorgegaan door Dom André de Witte, nog vier belgische priesters en een achttal brazilianen. In de steeds maar warmer wordende kerk werd de vreugde en dankbaarheid geuit in liederen, getuigenissen en het opvoeren van toneeltjes. Daarna was er een feestmaal waar we met ongeveer 300 mensen aanschoven voor de typische braziliaanse gerechten met de feestbolo als hoogtepunt. De dinsdag namen we afscheid van Irma Christine en padre José in de luchthaven.
Ondertussen zijn voor velen de lessen hervat en ook thuis zijn we weer aan de slag: Klaus is opnieuw naar de faculteit psychologie, Elizabeth is begonnen met engelse lessen en Maria start met een cursus frans. Ikzelf blijf verder aan mijn portugees sleutelen. In Acopamec zijn we begonnen met de inschrijvingen voor de verschillende cursussen. Weer een periode van keuzes maken, wie wel,wie niet maar toch met de zekerheid dat in de beroepsopleidingen 400 jongeren zullen worden opgeleid. In de afdeling 'arte e cultura' worden 200 kinderen en jongeren begeleid en de groep opvoeders geven aan ongeveer 350 kinderen verschillende activiteiten. In januari en februari heb ik een vakantiecursus koken met kinderen lopen. Samen maken we eenvoudige dingen, hamburger, pannekoeken, fruitsla,... maar ook zij leerden me een chocoladetaart maken. Eenmaal was ik pas mijn rug gedraaid toen er twee meisjes elkaar letterlijk in het haar vlogen. Een ander meisje stelde me onmiddellijk gerust: 'ach professor, je moet je daar geen zorgen over maken, thuis doen ze het messen'. Een van de doelen van Acopamec is de kinderen uit de geweldspiraal weg te trekken en het blijft een hele opgave. Na het weekend is het aantal weekendmoorden in Salvador opgelopen tot 207, we zijn half februari. Een vrachtwagenchauffeur vermoordde de eigenaar van een pompstation omdat hij 1 real moest betalen voor het gebruik van het toilet. Een leven is hier niet veel waard en dat blijkt ook uit de stemming in de kamer gisteren waar het minimumloon moest worden goedgekeurd. Na een debat van 7 uur werd het loon van 545 R$ goedgekeurd, de oppositie had 600 R$ voorgesteld. Een tijd geleden duurde het 1 minuut om de verdubbeling van de politieke wedden goed te keuren. en dat was gigantisch meer dan het minimum loon.
Arthur is 4 maanden geworden en we worden bijna dagelijks verrast met een foto of een filmpje waarin hij volgens ons in het portugees 'lieve opa en oma' brabbelt. Het doet wat hartezeer om zo alles op afstand te moeten meemaken maar gelukkig dat we dat via de hedendaagse mogelijkheden kunnen. De gesprekken via skype met pa, Bert of Nele doen deugd en ook de contacten via facebook en mail blijven de grote afstand kleiner maken. In september komen we naar België samen met Elizabeth, vertrekken hier op 7 september en keren terug op 8 oktober.
Hou jullie allen goed en tot...
Abraço,
Maria e Guido
