Carnaval is voorbij, een grote week, maar het lijkt al weer een hele tijd. Carnaval duurde een lange week en eindigde niet op vastenavond zoals je zou denken maar op Aswoensdag. Salvador heeft de naam de carnavalstad bij uitstek te zijn, de enige stad waar het echte carnaval gevierd wordt en dat zal dan misschien wel zo zijn volgens de vele honderdduizenden die hier verbleven en prijzen betaalden die de gewone mens een jaar in armoede dompelt. Maar misschien is dat dan de betekenis van het vasten hier. Je hebt het al gemerkt, ik ben geen grote fan van dat gedoe. Temeer omdat die week me eens te meer doet denken aan het uitmelken van de bevolking en de verrijking van enkele zangers en organisatoren met medewerking van de hotels en herbergen. Carnaval hier is niet meer dan een grote optocht van enorme vrachtwagens met daarop live optredens van o.a. Ivete Sangalo, Carlinhos Brown, Chiclete, enz... elk met eigen aanhang, blocos genoemd, die uiteraard moeten betalen om mee te huppelen en te springen langs het parcours. Carnaval niet meer dan openluchtoptredens van artiesten. Langsheen het parcours zijn er vele tribunes en verhuur van appartementen vanwaar men met eventueel een champagnebuffet kan neerkijken op de arme huppelende bevolking. Om het de vele toeristen zo aangenaam mogelijk te maken is de politie versterkt met eenheden uit het binnenland. Het veiligheidsgevoel wordt er niet door gesterkt en de politie slaat bij de minste verdenking met de wapenstok op de springende en uiteraard zwarte man. Cijfers over hoeveel liter bier en hoeveel kilo afval er was zal ik jullie besparen. Uit de vergelijkbare reisbrochures merkte ik dat het goedkoper was om 5 dagen naar Parijs of Rome te reizen, of naar buurland Peru of Buenes Aires te bezoeken dan 5 dagen in Salvador te verblijven maar uiteraard is iedereen vrij in zijn keuze. Voor mij hoeft het niet. Gisteren nog keken we naar de film 'Gladiator' en mijn gedachten gingen naar die brood en spelen, veel is er nog niet veranderd sedertdien, het volk rustig houden met brood en spelen blijkt ook in Brazilie in de 21ste eeuw te werken
Tijdens die carnavalsweek zijn we met de familie een dagje uit geweest. Het is vrij moeilijk wegens alle werk- en studieverplichtingen een dag te vinden waarop we allen vrij zijn. Het deed deugd om eens samen te zijn. 's Middags in een landrestaurant op ons gemak gegeten en daarna gevist aan de put die daar is. Elizabeth slaagde erin twee vissen te vangen. Daarna naar zee waar we tot zonsondergang in de golven speelden en s' avonds trokken we naar Praia do Forte. Daarna was de verlofweek alweer teneinde en zijn we allen weer in het gewone werk- en dagritme verzeild. Acopamec startte met een ouder- en leerlingendag en de lessen hervatten. Mijn nieuwe groep leerlingen en de groep moeders vallen best mee. Dit jaar heb ik er de woensdagmorgen bij, twee uren theorie tot eind mei en dan beginnen we met praktijk school- en gemeenschapkeuken. De dinsdag blijft de europese keuken het onderwerp van studie.
Ondertussen zijn Maria (frans) en Elizabeth (engels) met hun taallessen begonnen. Dinsdagavond is er de verdediging van Maria's thesis in de faculteit. Met z'n allen gaan we haar steunen, daarna vieren we wat in huis want dezelfde dag is het ook de verjaardag van Klaus.
De herfst is vandaag begonnen en je merkt het aan de enkele graden kouder en de eerste regenbuien, vrijdagnacht hadden we een onweer die het einde van de zomer aankondigde, de eerste wolkbreuk had tot gevolg dat alweer enkele wijken van Salvador onder water stonden en het verkeer in het slop zat. Vorige week hadden we nog enkele toptemperaturen van 35º maar nu zitten we onder de 30º, eindelijk. De warmte van de laatste maanden kroop in de kleren en maakte je moe en passief temeer omdat de warme nachten niet ideaal waren om vast te slapen. Terwijl jullie in België naar de zon en de warmte snakken kijken we verlangend uit naar wat frissere nachten en dagen.
Tot ziens of hoors...
Abraço, Maria e Guido
