BRIEF AAN ARTHUR (3)

Oi Arthur,

vandaag ben je een half jaar, oud. Is dat dan een half kaarsje op je taart? We kunnen je vorderingen elke dag, week, volgen en zo zien we hoe je reeds hele pogingen doet om van je buik op je rug te draaien, de wereld zal er een beetje anders beginnen uit zien... Hoe je je teentjes proeft en reeds gilletjes van plezier kraait. Je eerste fruit- en groentenpapje was een tegenvaller, maar nu ben je het al gewoon. We dachten al om van hieruit zo'n papje met zwarte bonen op te sturen. Nu de lente begint zal je waarschijnlijk meer buiten mogen en gelukkig kan je nog net niet kruipen om met papa en mama de tuin te helpen aanleggen. Je mocht reeds met de mannen mee, naar de koers gaan kijken, de Ronde van Vlaanderen. Was er ook Jupiler bij of houdt papa daar een streng oog op? Je kijkt al met mama naar de tv novelles en je was als enige getuige van het huwelijk van je ouders. De tijd gaat eigenlijk vlug voor je, je leert alle dagen bij en komt in voor jou verbazingwekkende situaties terecht. In het midden van een groot bos kan je op een ronde schommel naar de wolkjes in de hemel kijken en op je houten moto bij opa en oma kan je al dromen van verre reizen, misschien naar hier, bij ons in Brazilië, maar dan zal het wellicht niet per moto zijn en zeker nog niet alleen.

We missen je hier, zoals we ook je ouders en andere familie missen om onze vreugde te delen, onze zorgen laten we voor jou nog een beetje aan de kant. Nu moet je genieten van elke dag, elk uur waarop je nieuwe ontdekkingen doet. Geniet zoals wij elke dag genieten van de nieuwsjes over jou. Je tantes en nonkel hier zien telkens uit naar nieuwe fotos en 's avonds worden die dan druk besproken, je vorderingen, op wie je nu eigenlijk gelijkt, enz... Arthur, tegen dat we komen zal je wereld er nog anders uitzien, je zal ongetwijfeld al kruipen en misschien al stappen. Misschien zal je je eerste woordjes al kunnen zeggen. In elk geval Arhur, lieve jongen, we zien er echt naar uit en dromen met je mee als we naar de blauwe hemel kijken.

Abraço van avó e avô

BRAZILIË WAS EVEN IN SHOCK

Brazilië was even in shock na de bloedige moordpartij van een zonderling in een school in Rio. 13 kinderen, jongeren tussen 12 en 14 jaar vermoord en evenveel gewonden waarvan nog enkele in kritieke toestand. Enkel dagen later gebeurde het in Nederland. Hier was het nieuws, een eerste maal dat zoiets gebeurt. Dagenlang voorpaginanieuws met deskundigen aan het woord, een presidente die huilde (krokodilletranen) toen ze het nieuws vernam en met Bono van U2, hier juist op concertreis, ging bidden in de kapel. Natuurlijk is het erg en voor de vele ouders en familie een verscheurende gebeurtenis maar mij ergerde het dat hier dagelijks kinderen sterven in de wachtzalen van de hospitalen na soms dagenlang te wachten zonder een dokter te zien. Dat dagelijks kinderen sterven door verdwaalde kogels van zowel gangsters als politie. Dat dagelijks kinderen sterven door het onbestrafte roekeloos gedrag van de wagenbestuurders, en die rij kan nog uitgebreid worden. Maar daar schrijft men al lang niet meer over, men is dat hier gewoon. Zo zullen ook de moordpartijen in scholen gewoon worden in het Brazilië van vandaag.

De columniste Aninha Franco schreef een mooi stukje over het Brazilië van vandaag in "Muito", het zondagsbijvoegsel van de krant "A Tarde".

" Deveria contar que a maioria dos que sabem sabe que não pode dar certo a 7ª ou a 5ª economia do mundo com brasileiras nas ruas, tratados como irracionais de outra espécie. Que não é cristão um 'Brazil' sem controle de natalidade e sem proteção às crianças nascidas do descontrole. Que não é inteligente um 'Brazil' com seu patrimônio artístico ameaçado. Que esse 'Brazil' incompetente, doente, corrupto está com o prazo de validade vencida. E que nós, todos nós, mesmo os que não sabem, estamos de saco cheio dele."

Vrij vertaald luidt het als volgt: "Ik moet zeggen dat de meeste van jullie weten dat het niet kan dat de 7de of 5de grootste economie van de wereld de brazilianen van de straat behandelen als wezens van een andere planeet. Dat het niet christelijk is dat een Brazilië bestaat zonder anticonceptie of onbeschermde kinderen die zomaar geboren worden. Dat het niet intelligent is, een 'Brazilië' met zijn bedreigd, vervallen artistieke erfgoed. Van dat incompetente, zieke en corrupte 'Brazilië' is de vervaldatum verlopen. En wij, wij allen, zelfs degenen die van niets weten, wij hebben er de buik van vol."

Gelukkig zijn er instellingen zoals Acopamec die Brazilië een ander zicht geven, die jongeren en kinderen kansen geven en hen ook op politiek vlak mondig maken zodat ze in de toekomst een beter Brazilië kunnen maken. Gisteren nog was Klaus op een bijeenkomst van ouders met autistische kinderen in Ondina. Een van de vele klachten was het gebrekkige onderwijs en opvang van kinderen en jongeren. Een moeder sprak echter vol lof over de werking van Acopamec. Met de groep leerlingen van de kookcursus zijn we goed op weg. Ze zijn geinteresseerd en werken mee zelfs in het soms saaie theoriegedeelte waar ze 'mijn portugees' moeten aanhoren. Ze brengen recepten mee die we dan samen bespreken of die we samen omvormen met andere ingredienten, het blijft boeiend. Ook met de huismoeders is de interactie heel goed en die proberen heel vaak de gerechten thuis uit, soms tegen de zin van de echtgenoten die liever de dagelijkse schotel van feijão en rijst hebben.

Elke dag krijgen we nu onze portie regen, gelukkig meestal 's nachts zodat het tijdens de dag broeiend heet blijft. Net zoals in Belgie hebben we onze tuin aangelegd, tenminste enkele struiken en fruitbomen geplant en op een diepere plaats al de zaadjes die we in de tijd uit België hebben meegesmokkeld uitgestrooid. De regen is dus welkom om alles te doen groeien.

Thuis wordt er nu veel meertalig gepraat, naast portugees gaat het soms in het engels en in het frans, alles is nog nieuw en de klanken blijven moeilijk. Maar tegen dat we naar België komen zal er al iets te verstaan zijn.

Zit hier nu met een zware verkoudheid, in de keuken is het zweten, dan afkoeling door de ventilatoren en af en toe nat van regenvlaag, meer is er niet nodig. Ook blijken velen met dat virus rond te lopen zodat de kans op besmetting wat groter is. En dan nog een staaltje van de (in)compententie van de Braziliaanse manier van werken. Een moto heeft ons achterlicht stukgereden en natuurlijk zonder adreskaartje achter te laten. Via de verzekering kunnen we naar Car Glass gaan en daar waren we vrijdag op afspraak om 11.45 uur. Het ging ongeveer 45 minuten duren en we konden in de wachtzaal genieten van een koffie. Na een uur bleek dat ze nog niet begonnen waren en toen ik zei dat ik nog een vergadering had schoot men in actie, helaas zat er in de doos het rechter achterlicht in plaats van linkse. Geen probleem, men kon dat ook ter plaatse herstellen zodat we niet terug moesten gaan. Maandagnamiddag ging men dat komen doen. 's Morgens al onze boodschappen gedaan, gewacht en toch even voor alle zekerheid gebeld. Heel verbaasd bleek dat men onze afspraak die duidelijk op papier stond vergeten was. Nu zouden ze vanmorgen komen, de morgen duurt van 8 tot 12 en om 11.15 toch even gebeld, ze waren op komst. Even na twaalf was men hier, het licht van de wagen gedemonteerd en toen... bleek dat er in de doos het verkeerde achterlicht zat. Wordt vervolgd.

Abraço,

Maria e Guido