Toch alweer enkele weken geleden dat ik 60 was, niet alleen de tijd van het alledaagse gaat vlug maar nu ook de levensjaren. Een ander gevoel heeft het niet, ik ben en blijf nog steeds dezelfde van voor 60 en in Acopamec en ook hier in het appartement kan ik de trappen nog op- en aflopen in tegenstelling tot vele jongeren. Of toch, één grondige verandering in mijn leven van elke dag: ik mag nu parkeren op de plaats van de 'idosos', de oudjes... en alhoewel op de dag van mijn verjaardag de parkeerplaats van het grootwarenhuis bijna leeg was eiste ik mijn plaats op, met een zichtbaar genoegen. We hebben het uiteraard gevierd, thuis, in acopamec en met de vrienden en familie. Toen ik de dinsdagmorgen les wou geven kon ik mijn klas niet binnen, men had de sleutel verloren en toen ik dan eindelijk toegang kreeg stonden alle leerlingen me op te wachten met een reuzetaart en andere versnaperingen, het ontroerde we wel dat ze dat speciaal gedaan hadden. Met vrienden en familie vierden we het op 30 april, een leuke namiddag waarop we wel de 'belgen' misten maar de fotovoorstelling op de computer die Klaus en Elizabeth gemaakt hadden, van kleine Guido tot heden met op het eind nog een wens van Arthur, maakte veel goed. Langs deze weg wil ik eveneens iedereen bedanken die op die dag met ons verbonden waren en voor de vele deugdoende wensen. En de verjaardagsfeesten bleven deze weken duren. Bij Paulo vierden we de verjaardag van Sheila, Kira en... Michel. Met de dichte vrienden genoten we van een heerlijke cozido (bahiaanse hutsepot).
Ondertussen is hier dan toch een beetje het regenseizoen begonnen waar af en toe de hemelsluizen open gezet worden. De gevolgen zijn we reeds gewoon en ondanks de vele 'investeringen' en beloften van het stadsbestuur staan straten blank, raken bewoners dakloos wegens instortingen en in een uur tijd is de ganse stad één chaos. Niet alleen Salvador kent deze problemen, de grote steden São Paulo en Rio blijven niet gespaard van dezelfde problemen. De oorzaak of liever het uitstellen van oplossingen vinden vaak hun oorzaak in corruptie, uitstellen van beslissingen en het negeren van de armere bevolking. Zondag was er nog in het programma 'fantastico', een duidingsprogramma maar vaak niet zo fantastisch als de titel zou willen meegeven, een reportage over het eten op school. Vlees wordt in plasiek zak aangevoerd in een gewone auto met temperatuur van 30º, keukens waar ongedierte kruipt, rijst en macaroni met mieren en wormen, kinderen die niet eten of wanneer ze eten ziek worden en alles vindt zijn oorzaak in het ontvangen geld dat niet besteed wordt maar in de zakken van gemeentebestuur en anderen verdwijnen. Zo zagen we een burgemeester die met het geld gewonnen uit de schoolmaaltijden reeds twee villas had kunnen bouwen. Een nieuw onderzoek hier wees uit dat 8,5% Brazilianen in extreme armoede leven, dat wil zeggen toekomen met ongeveer 30 euro per maand (soms gezinnen met 4 en meer kinderen). Bahia en Salvador steken er weer eens kop en schouder boven uit met 17,4% of 2.407.990 mensen die niet weten waarin en waaruit. Maar ondertussen maakt Lula en Dilma het mooie weer. Lula verschijnt nu regelmatig op tv tijdens de verplichte uitzendingen (iedereen op gelijk welke zender moet het of liever hem aanzien) om te zeggen hoe goed het gaat. En samen met Dilma verkondigd hij dat de armoede bestreden zal worden (nu al het negende jaar op rij). Blijkbaar is ook de oppositie blind, (Brazilie is een sterk democratisch land) want die zijn vast overtuigd dat wat Lula en Dilma verkondigd waar is, dat we een economische wereldmacht zijn, dat het onderwijs en de gezondheidszorg optimaal is en zelfs de beste van de wereld en dat de artiesten echt van de lucht leven. Je kan toch moeilijk oppositie vieren tegen een presidente die 80% goedkeuring krijgt van de bevolking? En als het dan eens verkeerd gaat zoals met Deborah Guerner, die betrapt werd op corruptie moet het zijn dat ze lessen volgde aan het theater waar ze de rol van debiel instudeerde om er haar uit te praten.
Neen, als de oppositie echt wil reageren en wakker worden dan raden we hen aan enkele lessen praktijk te volgen, vb. naar het werk gaan met de bus, alle uren werken en op het werk zijn, in de rij je beurt afwachten voor het aanvragen of legaliseren van een document, de kinderen naar publieke scholen sturen, bij ziekte naar een openbaar hospitaal gaan en je beurt afwachten... en misschien, heel misschien zullen ze klaar zijn om met de volgende gemeenteraadsverkiezingen een kans te hebben op een overwinning.
Met ons gaat alles goed, we hebben een auto, voorlopig geen zieken in huis. Vorige week wel drie dagen nodig gehad om een papier te legaliseren, verzonden van Pier naar Pol maar het is tenminste gelukt en we behoren gelukkig niet tot die 8,5% van de mensen aan de kant. En als het dan even teveel wordt om telkens opnieuw op het journaal de beelden van geweld, corruptie, valse beloften, gebrek aan gezondheidszorg en degelijk onderwijs te zien kijken we naar de filmpjes van Arthur die nu al zit en al stilletjes aan mama en papa brabbelt alhoewel we soms toch ook vovó en vovô verstaan.
Abraço,
Marie e Guido
