BRIEF AAN ARTHUR (4)

Oi Arthur,

Stilletjes aan moet je toch een beetje portugees leren en weten dat "oi" dag betekend, wat voor jou niet zo moeilijk zal zijn om uit te spreken. De laatste dagen kijken we verbaasd naar je vorderingen en hoe mama en papa je voor hun eigen vermaak allerlei inspanningen laten doen, met als enige beloning een stuk droog brood dat je dan op je stoeltje gezeten mag opeten. Je mag acteren voor de camera maar zelf in handen nemen laten ze je nog niet toe. Je mag op de zetel kruipen en dan zien we je papa met enigszins sadistisch genoegen je weer achteruit sleuren, juist op het moment dat je je doel bereikt. Zonder handleiding mag je al eens op de laptop oefenen en dat allemaal voor een onbetaalde filmcarriere. Ik weet niet hoe jij erover denkt maar ik zou toch eens beginnen protesteren, zo een zitstaking bijvoorbeeld. Je blijft gewoon zitten en laat ze maar filmen, je beweegt niet. Je kijkt af en toe eens tersluiks naar de camera maar zelfs na de zoveelste smeekbeden van mama of papa, je verroert van geen vin. Een eetstaking van jou hebben we al gezien, hoe je de kruimeltjes op de vloer gooit, op dezelfde manier zoals wij, grote mensen, de vogeltjes eten geven. Dus dat moeten we jou niet aanleren. Maar ik, ware ik jou, zou toch protesteren omdat er geen beleg om mijn boterham is, zelfs niet zo'n beetje choco. Choco, moet je weten Arthur, is niet alleen heerlijk maar kan je ook gebruiken om je omgeving een beetje op te smukken. Met boter of smeerkaas gaat dat ook, maar er zit niet zoveel kleur in.

Maar even serieus nu, we kijken inderdaad verbaasd naar je vorderingen en zijn trots op onze kleinzoon. Maar ook op je ouders die je zo graag zien en met je bezig zijn. Die je op alle manieren vooruit helpen, letterlijk en figuurlijk dan. We zien al uit naar het volgende filmpje waarop je uit een beker zal drinken of... misschien ineens je eerste stapjes zal doen want vlug dat ben je wel. Of je eerste woordjes, het mag gerust vovó of vovô zijn als papa of mama te moeilijk is. Ondertussen tellen we de maanden (3) af tegen dat we je weer eens zien. Het zal anders zijn, want tussen de eerste keer en nu liggen een grote 9 maanden, een tijd waarop je een wereld leerde ontdekken, dat je reeds vriendjes in de creche leerde kennen en zo veel meer in die korte tijd. Hou je goed Arthur (en laat je niet doen).

beijo e abraço,

Vovó en vovô

OP VERRE AFSTAND

Toen ik zoveel jaren geleden in het leger zat bestond email, facebook, ... nog niet en van computers las je in de sciencefiction boekjes of ze bestonden de grootte van een kamer en werden slechts door specialisten gebruikt. En toch was communicatie mogelijk wegens de post, dagelijks ontving ik van de een of ander een brief. Het was telkens een aangenaam moment de postman van dienst te zien afkomen met een brief aan jou gericht, soms vermanend zoals die van papa, anderen liefdevol of geestig, brieven met wijze raad of raad vragend. Ik heb er nog heelwat van bewaard, zo heb ik er van mijn moeder, grootmoeder, mensen die al lang overleden zijn. Heb ik er van jeugdvrienden en vriendinnen, allemaal in een doos bewaard, een doos vol geschiedenis. Toen werd er nog tijd genomen om te schrijven en te antwoorden. Nu, toch een veertig jaar later, hebben we oneindig veel mogelijkheden maar blijkbaar veel minder tijd. Toen ik naar Brazilië vertrok vroegen er veel me contact te blijven houden en in het begin zond ik naar elk persoonlijk een berichtje, later bundelde ik allen samen, begon ik deze blog en op aanraden van Bert en Nele startte ik op facebook. En nu vraag ik me af, waarom? Wie leest mijn schrijfsels, wie interessert het? Van vele vrienden, zelfs familie hoor ik amper iets laat staan een antwoord op mijn mails.  Soms heb ik heimwee naar de tijd van de brieven die je kon koesteren en Duitsland was nog niet zo ver als nu.

Gelukkig krijgen we af en toe bezoek uit Belgenland. Wim, onze stagiaire uit Heverlee, kreeg bezoek van zijn moeder Ria. Met haar waren we enkele dagen op stap en alvorens het binnenland in te trekken bleef Lode Vande Putte hier een dag uitrusten. Hij verbleef bij padre Marc en bezocht Acopamec. Wie het gebouw kent weet dat van uitrusten dan niet veel meer in huis komt. s'Avonds waren we te gast bij de Zwartzusters waar in de kerk de kroning van Maria werd gevierd, het was de laatste dag van de meimaand.

De vierde groep huismoeders hebben hun diploma ontvangen in de reeks koken op zijn europees. Nu ligt deze cursus even stil tot eind juli, dan opnieuw gedurende 12 weken gespreid over enkele maanden tot eind november. Met de leerlingen in de kookkcursus gaat het goed, ze hebben er zin in. Binnenkort beginnen we met de echte praktijk waar ze zelf recepten moeten opzoeken, uitwerken en opdienen. Op woensdagen gaan we meer aandacht aan de school- en groepskeuken besteden, maaltijden voor groepen bereiden en 's middags aan nettoprijs verkopen aan de medewerkers die dat willen (vooraf inschrijven).

In Brazilie blijft het ondertussen verre van het zo uitstekende beeld dat men wil meegeven. De laatste weken werden reeds 4 mensen vermoord die voortrekkers waren van de bescherming van het Amazonegebied en van de grondloze landbouwers. Iedereen weet ondertussen dat het hout van het Amazonewoud goud waard is en de grootgrondbezitters doen er alles aan om hun voordeel te halen, zelfs met het laten vermoorden van mensen. En minister Antonio Palocci wordt door Dilma de handen boven het hoofd gehouden alhoewel hij tijdens de laatste vier jaar dat hij in de regering zit zijn fortuin 20 maal vergrootte. Legt dat eens uit aan iemand die geen gezondheidszorg heeft, die geen eten en woning heeft en door de regering van alles beloofd is. Wanneer zal de corruptie en de ongebreidelde macht van verantwoordelijken eens ophouden? En vooral, wanneer zal de bevolking uit zijn winterslaap ontwaken en de verantwoordelijken ter verantwoording roepen.

Tot dan, en van op verre afstand,

Abraço, Maria e Guido