BRIEF AAN ARTHUR (5)

Oi lieve kleinzoon,

de laatste maanden ben je zo schattig dat we je bijna door de computer zouden willen trekken, de laatste filmpjes waarop je zo verwonderd naar de zeepzopbubbels kijkt en waar kabouter plop je in slaap wiegt, schattig. Maar ook de leuke fotos met mama en papa, de twee 'kuifjes' en de vakantiestemming. Bij jou is het nu grote vakantie, hier is dat pas in januari wanneer het zomert, alles is hier een beetje omgekeerd, maar als ik lees dat je op 14 juli de koudste zomerdag sedert 1833 meemaakte dan zie ik je alweer voor me als het warm ingeduffelde Arthurtje van enkele maanden geleden. Hier zou het winter moeten zijn, maar de natuur is hier eveneens omgekeerd aan het werken want we gaan naar een zeer warme winter met soms tegen de 30°.

In elk geval heb je geluk met je eerste grote vakantie, mama is thuis en zo kunnen jullie samen de dagen dat papa moet werken allerlei zottigheden uithalen. Voorbeelden moet ik niet aanhalen, vele fotos die we reeds zagen zijn er bewijs van. Voor ik het vergeet Arthur, je zal een subsidieaanvraag moeten indienen voor een nieuw badje, je lijkt een ingelegde haring waar nog juist enkele uien voor de smaak bijkunnen. Neen, dat badje wordt nu echt te klein om daar dubbelgevouwen in te zitten.

Maar ondanks alles heb je geluk dat je in België en niet in Brazilië geboren bent en vooral dat je zo een goede ouders hebben die echt voor je zorgen en je toch zo graag zien. Deze week hebben we weer ondervonden dat het leven hier en zeker voor kinderen geen pretje is. Voor alles moet je bijna extra betalen, wanneer een weg verbeterd wordt waarop je eindelijk kan rijden zonder in een put te belanden wordt er terzelfertijd een peage bijgebouwd. Voor goed onderwijs en goede gezondheidszorg moet je veel geld hebben of je beland in een school waar er meer staking dan les is, en het geld van de middagmalen belandt in de zakken van het corrupt gemeentebestuur. Jij krijgt dan een beetje rijst zonder meer. Of je beland in de spoedopname van een ziekenhuis en wacht er dagenlang om een dokter te zien als je ondertussen nog niet gestorven bent. Vorig weekend werd bij ons nog een zaaltje met een kinderfeest binnengevallen door schietende bandieten, ze waren op zoek naar iemand en schoten enkele kinderen neer, eentje ligt nog steeds zwaargewond in het ziekenhuis.

Arthur, je hebt geluk, met je wereld, met je ouders, en deze week ontmoette ik onverwachts op facebook iemand van heel lang geleden die ik nog steeds bewonderd voor zijn schrijfsels, Jan Coghe. Eéntje ervan uit zijn bundel 'een leven lang' is:

"Terwijl jij stilletjes

de wereld zult verkennen

en zoveel mensen

je oneindig teer verwennen...

Terwijl je elke dag

een beetje meer leert leven

en zoveel mensen

eindeloos veel om je geven..."

het gaat nog verder, maar jij Arthur, bent op weg in die wereld waar zoveel mensen je verwennen en zoveel om je geven, je bent een gelukkig mens, tot in september lieve schat.

Abraço e beijo,

Vovó e Vovô

JUNIFEEST IN TACARATU

Naar Tacaratu ga je voor de rust, buiten het af en toe klinken van een geitebel hoor je er slechts het ruisen van de wind in de bomen. Je geniet er van een boek (las er 'de zondvloed' van M.Fredriksson en 'Comer, rezar e amar' van Elizabeth Gilbert) terwijl je schommelt in de hangmat en van de wandelingen in het stadje en de wijde natuur. Althans dat is zo tijdens de dag maar tijdens de junifeesten en vooral het feest van São João is het 's avonds en zelfs 's nachts toch ietwat anders. Gedurende een ganse week zijn er 's avonds optredens gepland met gekende artiesten. Elke avond begint om 21.30 uur (maar wordt vlug 22 uur) met een voorstelling van een quadrilha, kinderen of een groep jongeren die de cultuur van São João willen behouden door deze dans te presenteren. De eerste avond dat we er waren was de zanger van de eerste groep nog onderweg en werd het middernacht toen de eerste groep kon optreden. We bleven maar even want de klank stond op het niveau van drie festivals tesamen. Blijkbaar werd het vlug een gewoonte want elke avond begonnen de optredens rond middernacht terwijl de mensen lijdzaam wachtten en door de presentator met lof werd gezwaaid naar het provinciebestuur, stadsbestuur en godweet waarom, naar 'a primeira dame'. Van de muziek hebben we niet veel gemist want thuis, op toch een kilometer afstand, konden we tot 4 uur 's morgens 'meegenieten' van de forromuziek. Dan begon de haan te kakelen, de geit naast de deur begon te bleiten en de hond te blaffen. De morgen begint rustig, Tacaratu heeft zichzlef teruggevonden in het ruisen van de bladeren.

Het is verdienstelijk dat het stadsbestuur de traditie en de cultuur van de junifeesten in stand houdt maar hoeven je oren pijn te doen? Met decibels wordt hier geen rekening gehouden, ik weet niet of er een wet is in verband met nachtlawaai en indien wel, moet het stadsbestuur dat naleven? Politie was er genoeg. civil, militar, choque en nog enkele 'merken' die ik eerder niet ontmoette. Ik vraag me ook af voor wie die feesten eigenlijk zijn, voor de gewone man of voor de elite van Tacaratu, voor de families die sedert eeuwen aan de macht en aan de geldbeugel zitten want je zag ze zitten, de schepenen (die uiteraard door de presentator werden bewierookt), de familie van de advokaat die met heelwat collegas uit Recife de vakantie doorbracht, de dokter, ... in ons dorpsverhaal ontbreekt slechts de pastoor. De gewone mens en de kinderen moesten werken of naar school gaan want in tegenstelling tot Bahia is er daar pas vakantie na de feesten. Probleem is echter dat je door de overdosis decibels de slaap niet kan vinden, maar dat zal de 'poderosos' een zorg zijn, zij slapen, eten, slapen en eten gedurende de dag. Tussendoor moet ik toch nog iets kwijt over die rijke families. Er is uiteraard iemand nodig die voor hen elke dag om 5 uur begint met opkuisen, koken, badkamers, toiletten reinigt, afwast, en opnieuw en opnieuw tot 22 uur, raad nu eens hoeveel ze kreeg als loon om van de maandag tot de zaterdag dat te doen? 50 reais of ongeveer 20 euro, eigenlijk vroeg ze 60 reais maar dat was iets teveel, neen, niet per dag maar voor de ganse week. De huur van het podium was ongeveer 15.000 reais, de artiesten kosten heel wat alhoewel er zijn die hun geld van vorig jaar nog niet ontvangen hebben, maar de burgemeester heeft een geslaagd feest.

Brazilië heeft sedert enkele jaren een alfabetiseringsprogramma met toch wat succes maar heeft bljkbaar een nieuwe manier gevonden om de kennis die de mensen vergaren in het lezen en schrijven af te zwakken. Geef ze shows en maak ze doof, de volgend stap, blind maken hoeft al lang niet meer, dat zijn ze al.

Maar voor de rest, mocht je eraan twijfelen, hebben we genoten van onze vakantie. Even weg van Salvador en Bahia naar een ander Brazilie.

Abraço,

Maria e Guido