Is het omdat de dagen te kort lijken dat ik een deel van de nacht gebruik om ideeën uit te werken, is het de ouderdom (stilletjes aan mag ik dat beginnen beseffen) die het aantal uren slaap of tekort aan slaap bepaald, is het de warmte, is het het nachtlawaai..., in elk geval redenen zat om een oorzaak te zoeken voor mijn slapeloze nachten. De laatste weken zou je kunnen verklaren door de voorbereiding van de reis naar België op 7 september, het weerzien van kinderen, vader, familie en vooral van Arthur, ons eerste kleinkind. De verschillende afspraken die moeten gemaakt worden met vrienden en, kan het anders, in verband met Acopamec. Een lijst van dingen die je absoluut niet mag vergeten, doktersbezoeken die reeds vastliggen en een papierwinkel voor een verder verblijf in Brazilië. Inderdaad, je zou van minder wakker liggen. Maar dat is het niet, de weken voordien, maanden en toch al enige jaren is het hetzelfde slaap of niet slaap patroon. Eerder kon ik het nog verklaren door wat men noemt 'persoonlijke problemen', maar die zijn nu al een hele tijd van de baan en in al wat ik doe en ben mag ik zeggen dat ik me gelukkig voel.
Misschien heeft het leven in een andere realiteit er wat mee te maken, na jaren te hebben geleefd in, wat je kan noemen, een veilige haven, kom je terecht in een wereld waar plots andere regels en normen van tel zijn. Waar een ander klimaat heerst. Waar je een andere manier van leven gewoon moet worden. Waar je bij elke pas op je passen moet letten. Vooral op gebied van veiligheid nemen we enorme voorzorgen, buiten het chaotisch autoverkeer zijn er enkele vaste regels die we in acht houden bij het gebruik van de wagen: vanaf het instappen worden de deuren vergrendeld, de vensters blijven gesloten, zo weinig mogelijk op straat parkeren en op de parkings goed opletten bij het in- en uitstappen. In het verkeer de motorijders in de gaten houden, vooral als het licht op rood slaat. Bij bezoek aan de bank of na geldopname kijken we goed of we niet gevolgd worden, meestal blijft iemand van ons op afstand om toe te zien en ook nadien wachten we nog even om samen verder te gaan. Ook op gebied van hygiene, de produkten die in de frigo komenna de inkopen, zoals flessen, potjes, bokalen worden voordien gewassen. Groenten en fruit krijgen een grondige wasbeurt. Handen wassen is niet alleen als we aan tafel gaan maar telkens als we thuis komen. Hebben we een busrit achter de rug dan is het een douchebeurt en hangt ervan af hoeveel volk op de bus zat, vliegen de kleren in de wasmachine. Zondagavond gingen we naar stad, naar het winkelcentrum. Daarvoor gebruiken we een stukje autostrade, de BR genoemd, het was reeds donker, de drievaksbaan is niet verlicht en er wordt vaak meer dan 80 gereden omdat er toch weinig of geen controle is. Bijna op het eind stond langs de kant en man te zwaaien met een tak, hier is dat het teken dat je moet opletten, even verder stonden enkele wagens en een bus op het eerste rijvak. Het was eventjes remmen maar op hetzelfde ogenblik zwagen we iemand tussen eerste en tweede vak in een plas bloed liggen, als ik zo mag uitdrukken: hij zag er niet meer levend uit. De baan overgelopen en overhoop gereden door de bus. Wat me het meest verwonderde na die enkele jaren Brazilië is dat het me niets deed, het leek hetzelfde alsof er in Belgie een kat of een hond langs de kant van de weg ligt. Er stond ook niemand bij, hij lag daar, eenzaam, terwijl de mensen in de bus bleven zitten, niemand stopte om hulp te verlenen, hij lag daar. Waarschijnlijk ben ik de beelden op tv en in de krant al zodanig gewoon dat die situaties ook bij mij deel uitmaken van het gewone dagelijkse leven. Ten andere, in tegenstelling tot België, als je hier iemand helpt ben je ook verantwoordelijk voor de gevolgen, als hij sterft zou het kunnen jouw schuld zijn. Dat de hulpdienst soms pas na een uur komt moet je erbij nemen.
Volle maan speelt zoals ook een rol, alhoewel sommigen dat als bijgeloof beschouwen, neem van me aan dat je niet goed slaapt tijdens de volle maannachten. En dan zijn er de verschillende 'dromen' waar je mee bezig bent. De droom van het huis op de grond die we nu gebruiken voor groenten en fruit, de dingen die we nog moeten doen, de dromen die we moeten waarmaken. De dromen voor Acopamec, ideeen die opkomen, vb. klassieke muziek leren beluisteren, schrijvers uitnodigen om hun boeken voor te stellen, hetzelfde met musikanten en auteurs, er wonen er genoeg in Salvador, en zoveel meer.
Gek genoeg, moe ben ik niet, of zou het zijn dat ik droom dat ik slecht slaap? Tot straks misschien, in België.
Abraço,
Maria e Guido
