Dag Arthur, nogmaals een late proficiat met je verjaardag (16 oktober) maar we hebben elkaar gezien op de dag zelf hé? Ik herinner me nog goed toen mama ons een jaar geleden opbelde met het blijde nieuws van je geboorte en herinner me nog even goed de ontroering en de intense vreugde die ons overviel. Een jaar lang hebben we je kunnen volgen, van een rustige slapende baby tot het kleine kereltje dat al lachend overal heen kruipt en met volle aandacht de avonturen van kabouter Plop op tv volgt. We waren bij je in november vorig jaar en ook dit jaar in september, begin oktober. Dat alles om je te zeggen dat we, hoe ver we ook zijn, elke dag, elk moment van je hebben genoten en genieten. Je bent voor ons onze kleine koning Arthur, een gevoel dat we, ik twijfel er niet aan, ook met je andere grootouders, Hans en Lieve, en je andere grootmoeder delen. In september waren we er bij toen je gedoopt werd door je overgrootvader en mochten we reeds een keer voor je babysitten (alhoewel we je al niet meer als een baby beschouwen). We zaten met jou in de tuin toen je aandachtig de lucht aftuurde op zoek naar vogels en toen je in je stoel heel rustig een half frans brood opat (misschien licht overdreven). Droog brood en water, je lievelingskost maar dat zal nog wel veranderen.
Maar wat ons het meest is bijgebleven van die dagen in september is de zorg van je ouders, de liefde die ze hebben voor hun Arhur en dat ook waar maken in de dagelijkse omgang met jou. Zelden hebben we ouders gezien die zo goed op elkaar ingesteld zijn, die zonder woorden weten wat en hoe ze moeten zorg dragen voor jou. Die van elk moment een feest maken voor jou, de manier waarop ze je eten geven, je luier verversen, je voorbereiden op het slapen gaan... maar ook terzelfdertijd niet ingaan op je kleine chantages. Er bestaat volgens mij geen geschikt pedagogisch opvoedingsboek, elk kind is tenslotte een individu en heeft een eigen individuele opvoeding maar als basis zou jullie voorbeeld het best kunnen dienen. Proficiat, een dikke proficiat mama en papa. We zijn ook gerust in onze taak als grootouders, die wordt uitstekend waargenomen door Hans en Lieve, ze zijn goud waar en hebben, echt waar, een gouden hart.
De avond voor we terug vertrokken waren we samen met mama en papa bij nonkel Bert, weer eens afscheid nemen voor een tijdje. Naast opnieuw een half frans brood jaagde je op de kat en danste je op de muziek van 'in een klein stationetje'. Ondertussen is dat hier bij ons een hit geworden en kijken we er heel vaak naartoe, ook als herinnering aan die mooie tijd die we samen met jou mochten beleven in België.
Nu zijn we terug thuis, in het verre Brazilië maar we zijn gerust Arthur, er wordt goed voor je gezorgd. Door je ouders, grootouders, nonkel Bert, meter Sarah en peter Bart, en zoveel, zoveel anderen. We weten dat je met heel liefde omringd wordt en wat moet een kind meer wensen.
Stel het verder goed Arthur, we wachten op je eerste woordjes en je eerste geschaafde knie.
Kus en abraço van vovô en vovó.
