Zijn nu bijna een maand terug in Brazilie en het lijkt al een eeuwigheid dat we in België waren. Hoe komt het dat alles zo vlug gaat? De maand in België was weer eens te kort om iedereen te zien en van 'verlof' nemen was niet veel sprake. Maar ook hier bij onze terugkomst stond er een berg werk te wachten. In Acopamec stond het seminarie over werkgelegenheid voor de deur, de voorstelling van het boek over de twintigjarige geschiedenis van Acopamec enz... mijn documenten waren gestolen in Brussel en dat moet allemaal vernieuwd worden. Dat vernieuwen gaat niet zo vlug, een heleboel papieren moet worden ingediend, hier moest een nieuw proces-verbaal worden opgesteld, copies ervan moeten gewettigd worden en dan de lijst afwerken, federale politie voor identiteitskaart, Detran voor rijbewijs en ook naast andere papieren mijn Belgische IK vernieuwen via het consulaat. Ik heb in elk geval geleerd dat je ook in België goed moet oppassen en vooral op de trein in het Brusselse zet je beter niets in het bagagerek. Maar ja, je komt uit Brazilie waar je met slechts een cent op zak geen stap verzet zonder links, rechts, voor, achter, boven en onder te kijken of iemand je kan overvallen. Je voelt je vrij en veilig en laat helaas alle voorschriften achter je. Maar buiten dat was het verblijf in België een heerlijke tijd.
We hebben genoten van onze kleinzoon Arthur, van alle ontmoetingen met vrienden en familie en de uitstapjes, ook enkele dagen Parijs, die we maakten met Bert. Van ontmoetingen gesproken, op de heenreis zat voor mij een moeder met haar dochter, toen ik goed keek was het Juliana waarmee ik in 2005 samen op de vlieger zat richting Salvador. Sedertdien zijn we altijd in contact gebleven en ondanks de moeilijke omstandigheiden om met elkaar te praten, een vliegtuig is niet geschikt daarvoor, was het een blij weerzien. Ze was in verwachting van een tweede kindje maar kort toen we terug in Brazilië waren kregen we bericht dat ze het verloren had. Moet haar, zoals nog vele anderen, nog een woordje schrijven. Naast het weerzien van familie en vrienden hebben we heel speciale herinneringen aan de doop van Arthur, de 85ste verjaardag van papa, de spagettiavond bij Sandra met de, mag ik nog altijd zeggen, collegas van Scolarest uit Brugge en Menen en de korte ontmoeting met Kristel in Diksmuide. Het logement bij Bert, die pas verhuisd was, viel zeer goed mee en daar hij nu boven de winkel 'Vier de Seizoenen' woont zagen we heel regelmatig Katrien, mijn lieve zus. Bij de terugreis hadden we in de luchthaven van Lissabon een korte ontmoeting met Vanessa da Mata, een gevierd zangeres waarvan ik al jaren fan ben.
Nu terug hier, gisteren was het Allerzielen, hier een hoogdag in plaats van Allerheiligen, het omgekeerde van in België. Via de consul kwam ik in contact met Laurent Rezette, een eerste klas kok die, naast zijn restaurant 'Chez Bernard', betrokken is in enkele culinaire projecten. Hij studeerde in de hotelschool te Namen en is Belg. Eveneens goed bevriend met een andere oud leerling van Namen, Alex Atala, een van de beste keukenchefs, zijn restaurant D.O.M. te São Paulo is het 7de beste van de wereld. We hebben elkaar ontmoet tijdens het salon van de gastronomie, we waren er op zijn uitnodiging en keken naar de mogelijkheden om eventueel leerlingen van Acopamec als stagiaires verder op te leiden. Misschien is het iets te hoog gegrepen voor onze jongeren maar je weet nooit waartoe het leidt. Via het seminarie rond werkgelegenheid hebben we eveneens een voetje binnen het 'Sindicado dos hotéis e restaurantes'. Zoals je ziet, zit ik ook hier niet stil. Als je me wil zien of horen moet je zeker op 20 november naar Roeselare trekken, tijdens de projectenbeurs van Noord-Zuid, provincie West-Vlaanderen, zal ik rond 12 uur via skype een gesprek hebben over ons project met gedeputeerde De Fauw. Zelfs zonder die reden is het de moeite waard even langs te gaan.
De laatste week is hier veel te doen rond de keelkanker van ex-president Lula, de heilige Lula, want je mag daar zeker geen kwaad woord over zeggen. Er was, is, een campagne daarrond via facebook die zich afvraag waarom hij reeds de dag erop opgenomen kan worden in een gespecialiseerd hospitaal en direct de behandeling kan krijgen die nodig is terwijl zoveel anderen in dezelfde situatie maanden moeten wachten. De campagne gaat niet zozeer rond de persoon van Lula maar hij wordt gebruikt om het systeem aan te vallen waardoor zoveel mensen niet kunnen genieten van dezelfde voordelen alhoewel ze dezelfde rechten hebben. Vandaag nog in het nieuws hoorden we hoe een vrouw stierf voor de ingang van het ziekenhuis omdat men niet de nodige draagberrie vond, ze woog 300 kg. In hetzelfde nieuws een vrouw die beviel voor de ingang van het ziekenhuis, het kindje sterft, omdat niemand te bereiken was. Maar aan Lula mag je niet raken, of hoe mensen blind kunnen zijn voor zoveel ellende die het rijke Brazilië nog steeds heeft.
Verder alles goed met ons, de laatste weken een beetje verkouden, nog altijd de gevolgen van de temperatuursverschillen en de wisselvalligheid van het weer hier. De kerstsfeer begint op volle toeren te draaien, de eerste kerstmannen zijn al verschenen. Nu nog de kerstvrede en alles wordt goed.
Abraço,
Maria e Guido.
