MIEL

Nele en Wim, proficiat met de geboorte van Miel, heerlijke naam heeft hij. Juist op de dag dat iedereen vreest dat de wereld gaat vergaan schenken jullie die wereld nieuw leven, nieuwe hoop en nieuwe liefde. Misschien is het daarop dat Miel gewacht, hij vond het zinvoller op die dag geboren te worden dan op die 12.12.12 die hij zijn hele leven zou moeten meesleuren.

Wij vinden het fijn opnieuw grootouders te worden en al kunnen we Miel niet direct zien en platknuffelen, van hieruit alvast een dikke zoen, een warme omhelzing en een gezegend kruisje.

Arthur, zorg goed voor je broertje, 't is voor je leven lang, spelen, ruzie maken en zeker als jullie wat ouder zijn samen een pint pakken.

Miel, je bent welgekomen, we zijn blij dat je er bent.

LEVEN

Nooit eerder, sedert dat ik hier in Brazilië woon, kijk ik zoveel en vol verwachting uit naar nieuws uit België. Nele moet bevallen van een tweede zoontje, uitgerekend op 12.12.12 maar dat zal meer hoop dan werkelijkheid geweest zijn, en nu zou het voor vandaag 21.12 zijn. Nieuw leven...  Maar ook is het telkens met bange voorgevoelens uitkijken naar nieuws van papa. Na enkele weken thuis gesukkeld te hebben met pijn in de linkerzijde en niet kunnen slapen is hij opgenomen in Lucas waar hij vorige week een longoperatie onderging. Dat hij einde krachten was, en dan die zware ingreep op de koop toe moest verwerken, is veel voor hem op die leeftijd. Nu beseffen we hier dat ondanks alle communicatiemiddelen de twee werelden toch ver uit ekaar liggen. Telkens wachten op een mailtje die maar niet komt met nieuws dat het wat beter gaat. We kunnen wel telefoneren naar de kamer in het hospitaal maar heel zelden wordt opgenomen, papa is te zwak en als het lukt klinkt zijn stem heel gebroken. De verschillende dimensies van leven ligt zo dicht bij elkaar, dat ondervinden we nu met Nele en papa, nieuw leven en lijdend leven.
Hier staat de tijd ook niet stil, vandaag was er de laatste schooldag met de gebruikelijke feestelijkheden. Mijn leerlingen hebben me het mooiste geschenk gegeven wat een leraar kan verwachten:
“We zijn hier om twee mensen te bedanken die belangrijk waren op onze weg in deze cursus, die in ons geloofden en hun tijd en krachten investeerden in onze groei. We vragen verontschuldiging voor alle warboel, het te laat komen en alles wat we even vergeten zijn die op jullie zenuwen konden gewerkt hebben. Professoren Gabriela en Guido, bedankt. Wij zullen steeds aan jullie denken. Bedankt om van onze lessen geen sleur maar een blij gebeuren te maken, om ons te laten voelen dat we mensen van waarde zijn, om het beste in ons te helpen ontdekken en telkens te verbeteren. Bedankt om de angst voor de dingen die we niet konden begrijpen weg te nemen, en het ons uiteindelijk te doen begrijpen. Bedankt om waardige mensen te zijn die ons vertrouwen kregen en tot wie we ons konden en kunnen wenden wanneer het leven moeilijk wordt. Dank om ons te overtuigen dat we veel beter zijn dan we vermoedden.”
Mijn leerlingen waren klasse dit jaar. Zo was er in november een groep van 24 belgen op bezoek en mijn leerlingen hebben hen les gegeven, het was een prachtige ervaring voor beiden. De bezoekers namen kennis van de bahiaanse keuken, er stond moqueca, mousse van maracuja en een caipirinha op het menu. Mijn leerlingen kregen de kans zich te bewijzen en slaagden er ten volle in. Met die groep belgen hebben we trouwens 4 dagen verschillende aspecten van Salvador en omgeving bezocht. Zo heb ik mijn eerste ervaring als ‘tourist guide’ en ‘reisorganisator’ opgedaan. Zoeken naar een aangepast programma, verblijfsaccomodatie, transport en enkele goede en gevarieerde restaurants. Een avond waarop de consul en zijn vrouw waren uitgenodigd en die met een optreden van de groep Vocarte werd afgesloten.
Kerstdag vieren we ons nieuw huis, wat vorig jaar nog een droom was is realiteit geworden. Het is een zwaar jaar geweest en veel tijd om te rusten kregen we niet. Maar het is een mooi jaar geweest, veel verwezenlijkt, ook in Acopamec. Nu maar hopen dat het nieuwe jaar even mooi zal zijn, dat papa vlug beter wordt en dat Arthur’s broertje gezond ter wereld komt en de mama en de papa in de zevende hemel vertoeven.

Alvast een zalig kerstfeest en een gezegend nieuw jaar.

abraço,

Maria e Guido

WEERZIEN IN BELGIË

Vele mensen ontmoet, velen helaas niet kunnen zien. Veel gedaan en gelukkig ook wat kunnen rusten, in ’t kort een beschrijving van onze vakantie in België, het derde en laatste deel van de trilogie. 30 dagen blijven te kort om aan iedereens verwachtingen te kunnen beantwoorden. We konden gelukkig deelnemen aan een viertal feesten waarop we een heel aantal mensen konden ontmoeten, het feest met de buren van papa, de werelddag op Christus-Koning waar we, naast een hapje uit verschillende wereldkeukens, vele vrienden, verbonden aan de parochie waar ik toch een 20 jaar actief was, terugzagen. In het seminarie vierden we Zuster Pascaline die er 50 jaar actief is/was. Het werd een heerlijk feest met haar familie en vele mensen die ooit of nog steeds verbonden zijn met het Grootseminarie. Nadien besefte ik dat van die 50 jaar ik het geluk had 25 jaar met haar te kunnen samenwerken en in tegenstelling haar lengte is de band steeds groter geworden. Wat denk ik hier soms met heimwee naar de ‘hoofdvlakke’ die we maakten, of de confituren, de grote ketel rabarberconfituur, waar ze een opstapje nodig had om erin te roeren, de tijd van de appelmoes. In de koorbanken van de kerk was er een gebedsdienst, ik werd echter afgeleid door mijn 25 jaar geschiedenis in het seminarie. Voor mij en rondom mij zaten een resem mensen die ik allen kende met een voor mij aparte geschiedenis, van elk speciale herinneringen, collegas, priesters die ’s middags kwamen eten, professoren en oud professoren, zusters. Het was een boeiende ervaring en tot op heden blijven die beelden levend. Een vierde en laatste feest was op de laatste dag. We hadden onze reis met enkele dagen verlengd om te kunnen deelnemen: het missiefeest op Sint-Kristoffel, de thuisbasis van padre Michel. De missiegroep werkt al jaren om naast het project Masomo, Acopamec te steunen en waren blij met onze aanwezigheid. Voor de gelegenheid mocht ik getuigen tijdens de mis en had zelfs op het laatste uur nog een vergadering met de parochiegroep uit Vichte. Acopamec steelt altijd een beetje vakantietijd, enkele vergaderingen zoals met de provincie, contacten, enz... maar het blijft nodig persoonlijk te getuigen over het wel en wee van Acopamec. Ik had dit jaar ook wat meer tijd nodig voor bijkomende doktersonderzoek maar zoals een vriend van mij zo mooi uitdrukte: het rapport is goed, mag overgaan naar het volgend schooljaar. We willen nog speciaal volgende mensen, naast de familie en vrienden die we bezochten, bedanken. Sandra en Hermien, mijn medeleerlingen uit de portugese lessen voor de gezellige avond. André en Karine, een legermakker die ik na 40 jaar terug zag, we ontmoetten elkaar via facebook. De namiddag was te kort om alle herinneringen boven te halen. Met wie we ook herinneringen ophaalden was priester Jan Coghe die we in Leuven ontmoetten. Anne, Danny en Rebecca voor al wat jullie doen en voor de vriendschap, zomaar. De groep ‘Flor Flanders’, mensen uit de land-en tuinbouw, die onder leiding van prof. Urbain Avermaete in november Brazilië bezoeken. Samen met hem bereidde ik het deel van hun reis in Rio en Salvador voor. We hadden enkele contactdagen, in de REO-veiling te Roeselare en in Leuven. En ook de ‘bende van Scolarest’, mijn vrouwelijke collega’s van weleer met wie we elk jaar nog eens samenkomen. Maria en ik waren drie dagen in Leiden en Delft en verbleven drie dagen in Parijs waar we ons lieten rondgidsen door Bert en Wen. We kregen een ander Parijs voorgeschoteld, ver weg van de toeristen, met aandacht voor de modewinkeltjes, speciale restaurantjes, ongekende straatjes en wijken, fantastisch. Bij Bert en Wen was het goed thuis te zijn, zij hebben goed voor ons gezorgd. We vergeten zeker heelwat in het overlopen van de vakantiemaand maar ten slotte nog een onvergetelijke gebeurtenis. De vrijdag voor we vertrokken namen we afscheid van tante Lisetten en nonkel Oscar. We haalden nog veel herinneringen op aan de vele reisjes die we de laatste jaren naar Engeland hadden gemaakt, we lachten, het was goed. Nonkel Oscar vroeg me nog een mooie foto van hen te maken want er ontbrak een recente foto op de kast, en bij het afscheid zoals steeds: ‘tot volgend jaar’. Maandag keerden we terug naar Brazilië. Woensdag kregen we het triest bericht dat nonkel Oscar tijdens de nacht overleden was. Een lieve nonkel is heengegaan, zijn laatste grote reis.
Abraço,
Maria e Guido.

BRIEF AAN ARTHUR (10)

Een tweede deel van de trilogie wil ik opdragen aan mijn kleinzoon Arthur. Deze maal is het niet zozeer aan Arthur maar meer over Arthur. We hadden tijdens ons verbijf in België herhaaldelijk het geluk bij hem te zijn en ik weet niet of dat gevoel bij elke grootouder leeft maar hij is toch uniek, ons ventje. Twee jaar, we hebben het gevierd, en reeds bij de pinken. In het portugees is hij 'lindo, inteligente, social en zelfs sociável, feliz e adoravel'. Of boffen we nu teveel? Ik denk het niet. Enkele anecdoten tonen het aan. De dag toen we aankwamen zei hij tegen alle kindjes en de begeleidsters van het kinderdagverblijf: 'brazil, brazil,...', men begreep niet waarom. Toen Nele hem afhaalde en zei: 'we gaan vlug naar huis want oma en opa uit Brazilië komen' begrepen ze waarom hij dat zei. Thuis eet hij als een groten maar met bezorgdheid dat ook wij genoeg hebben, opa ook, oma ook. Toen we op een andere dag toekwamen, Arthur met Wim in de auto en wij in onze auto er achteraan was Nele nog niet thuis, even later kwam ze toe en toen we na een tijd weggingen zag Arthur onze auto niet staan: 'oei, auto weg' zei hij. We hadden het geluk hem bezig te zien in het kinderdagverblijf toen we wachtten op Wim en Nele om hem af te halen, terwijl de andere kindjes uitgeteld op de mat lagen of nog met een laatste krachtinspanning een puzzel afmaakten, crosste Arthur nog rond alsof de dag nog maar pas begonnen was, wat een energie. Hij wilde ons alles tonen. Oma uit Brazilië moest samen met hem voetbal spelen in de tuin, alsof hij nu al weet dat Brazilië een voetbalgek land is. Ik, op mijn beurt, mocht op de trampoline met hem. Neen, met hem hebben we ons geen moment verveeld, de kleuren opnoemen, tellen tot tien en zelfs leerde hij ons hoe de laptop met de diertjes werkt. In december krijgt hij er een broertje bij, voorlopig koestert hij de buik van mama met grote liefde, maar dat zal wel een beetje keren als hij de aandacht moet delen. We zijn er echter van overtuigd dat Nele en Wim daar niet veel moeilijkheden mee zullen hebben. Een leidraad voor perfecte ouders bestaat niet, ik ben ervan overtuigd dat elke ouder probeert het beste te doen, maar een diploma met hoge onderscheiding hebben ze zeker al vast. Op Arthur's verjaardag waren er naast de lieve meter Sarah en de peter Bart ook de andere grootouders, Hans en Lieve. Onze ontmoeting is steeds een blij moment en dit jaar hadden we niet meer tijd om wat samen te zijn, maar groot is onze dankbaarheid voor de zorg die ze dragen voor Nele en te weten dat ze steeds beroep kan doen op hen. Voor ons, ver van alles, een hele geruststelling. We vierden Arthur's zijn verjaardag, twee jaar, hiep hiep hiep... hoera.

Abraço,

Vovó e vovô.

WEERZIEN IN BRAZILIË

Ik weet het, ik loop al een hele tijd achter op het schema. Daarom dacht ik zoals alle schrijvers met naam (niet dat ik het ben, maar allé, gedacht geeft kracht zou zuster Pascaline zeggen), waarom geen trilogie neerpennen. En eigenlijk met reden want de laatste maanden gebeurde feitelijk in drie delen als je ‘brief aan Arthur’ wil meerekenen. In het eerste deel gaan we terug naar september waar we papa opnieuw mochten verwelkomen, hier in Brazilie. Zijn 28ste reis en... weer eens de laatste? Hij voelde zich goed en wilde nog eens bij zijn volk zijn, Paulo, Marcelo en de mensen waarmee hij gedurende de vele jaren een sterke band heeft. Toen hij hier in 2010 onze bouwgrond, of liever gezegd bosgrond, had gezien en met grote vragen zat over onze bouwplannen kon hij nu met ogen zien hoe het huis er staat en kon hij er al verblijven. Het heeft hem en ook ons deugd gedaan. Tijdens de heenreis naar het ‘Hannshof’ sprongen we even binnen bij de Belgische ereconsul, Stephane Peree. Dagenlang sprak papa in bewondering over de gastvrijheid en de eenvoud van de consul. In Acopamec werd hij hartelijk verwelkomd, de ‘vovo’ of grootvader van Acopamec zoals Joselia hem noemt. De kinderen van de crêche hadde het speciaal voorbereid met zang en een reuze welkomstekening. Tijdens het middagmaal had hij de kans om de vele medewerkers te ontmoeten. Ondanks de afwezigheid van padre Michel kon hij in het huis verblijven, tijdens de dag in gezelschap van Vera of Nailta en ’s nachts bleef er Paulo of Marcelo slapen. Papa had de beschikking over de computer en wie hem kent weet dat dat zijn lang leven is, zijn tweede adem. Zijn verjaardag, 86 jaar, werd er gevierd met vrienden en familie en de twee weken waren in een vlucht voorbij. We keerden samen terug naar Belgie. Van Salvador tot Brussel kon hij zoals op de heenreis genieten van een voorkeursbehandeling, opgehaald, rondgevoerd en geen wachtrij aan de controles. Wij konden als ‘begeleiders’ meegenieten van het extra comfort. Voor Maria en ik, en onze kinderen hier, betekende het heel veel papa even bij ons te hebben. De enkele dagen samen in ons nieuwe huis gaven een intens gevoel van geluk, de gewone dingen van elke dag, in de tuin wandelen, ontbijten, de kleine attenties en de deugdoende gesprekjes. ’s Nachts wat onrustig waken en luisteren naar zijn ademhaling die af en toe stokte, maar dat maakte deel uit van het heerlijk gevoel je vader bij je te hebben. Hopelijk komt hij volgend jaar nog eens voor de laatste keer naar hier.
Abraço,
Maria e Guido

 

SCHILDERWERKEN

Dag iedereen, met ons alles goed, wees maar gerust. Het is zoals het gezegde 'geen nieuws, goed nieuws' met dat verschil dat er wel het een en ander te vertellen valt. De titel verraadt het al een beetje, we zijn gestart met de schilderwerken in ons nieuwe huis. De werken zijn voorlopig teneinde, het tweede verdiep blijft nog even in ruwbouw en beneden maken we het klaar om erin te gaan wonen. Het is een wat andere manier dan het plakken van de muren zoals in België. De muren zijn bepleisterd met cement en moeten eerst glad gewreven worden, dan een basislaag verf om de porieën te vullen en twee lagen eindverf. Ook de deuren en vensters worden behandeld. Dus heel wat werk. We hebben ook maar het weekend om dat te doen. We vertrekken op vrijdag en komen terug op maandagavond. Naast het binnenwerk is nog wat tuinwerk te doen, daar heeft Maria de leiding van en reeds een heel gedeelte van de tuin en bos zijn heraangelegd. We krijgen op zaterdag ook hulp van een echtpaar uit de buurt die meer dan welkom is. De keuken is af, een tafel ontbreekt maar met enkele planken is dat vlug opgelost. Het eerste weekend dat we er waren hadden we nog geen fornuis, het was kamperen wat het eten betreft, boven het aangestoken vuur het water opzetten voor de koffie en daarna een pan met spek en eieren. We hebben het overleefd. De avonden zijn heel verschillend dan hier in Salvador. Midden in het bos hoor je niets meer, het huis, wanneer alles is afgesloten lijkt van alle geluid geisoleerd te zijn. Het enige wat je nog hoort zijn je eigen gedachten. Het moet wat wennen na al het lawaai dat je hier in Salvador waarneemt en niet alleen de stilte moet je wennen maar ook het feit dat je ligt te zoeken naar elk denkbaar geluid en elk verdacht geluid doet je even schrikken. Daar er enkel in huis verlichting is moet je de duisternis buiten gewoon worden. Het eerste weekend hadden we geluk dat het volle maan was maar daarna heb je een zaklamp nodig om je weg te vinden. Nu hebben we reeds enkele zonnelampjes geplaatst maar er zullen er nog wat nodig zijn om de weg af te bakenen. Een ander opmerkbaar feit is dat je daar leeft zoals de kippen, vroeg op stok. 's Avonds gaan we vroeg slapen, moe van de arbeid en 's morgens vroeg zijn we reeds wakker. De tijd gaat er ook veel trager, wellicht omdat je er zoals in Salvador geen tijd verliest. Hier zit je telkens en waar ook in een file, op de baan, in de supermarkt of in de bank. Deze morgen nog waren we om 10.30 uur vertrokken om een zaak te regelen met een transportbedrijf, op afspraak, en daarna de boodschappen te doen voor de lessen in Acopamec. We waren terug om 14.30 uur, daarvan stonden we 2 uur in file.

Naast het werk is er nog tijd voor vele andere dingen, gelukkig maar. Zo hadden we het geluk om enkele malen op stap te gaan met enkele Belgen die in de instelling Ceifar, hier om de hoek, verbleven. De tante van Anne Debouck, Simonne, heeft de instelling jaren geleden gesticht en na haar overlijden blijft de familie zich inzetten voor de verdere werking. Nu was ze hier terug op 'werkbezoek' in gezelschap van familieleden, Gaby, Linda en Julien. Anne had ik enkele maanden geleden via email leren kennen toen ze me inlichtingen vroeg in verband met een braziliaanse mis. Teksten, muziek, koor, alles erop en eraan. Toen we zagen dat we hier zo dicht woonden werd er gauw afgesproken dat we elkaar in Brazilië zouden ontmoeten. We zijn, naast het bijna verplichte bezoek aan Acopamec, onder andere naar de zonsondergang gaan kijken in het MAM en er genoten van een braziliaans biertje en een caipirinha. Samen waren we ook een ganse dag naar Praia do Forte. Voor mij was het leuk eens westvlaams te kunnen spreken, en daar Maria niet mee was op de uitstappen (plaatsgebrek in de auto), kon ik de vertalingen eens thuis laten. Het was een heel gezellige tijd met hen en we zien al uit naar onze ontmoeting en de zonsondergang in Merkem.

In Acopamec zijn we met de talentvolle kookcursus begonnen aan de reeks 'groepskeuken'. Gedurende 6 weken worden europese recepten gemaakt voor een groep, in dat geval de medewerkers die tegen een kleine vergoeding kunnen kennis maken met een andere eetcultuur. En zoals een goede Belgische keuken het moet doen begonnen we met 'vol au vent', de frietjes werden vervangen door kleine gebakken aardappeltjes in de pel, er was een salade bij en om het toch een beetje braziliaans aan te passen een beetje curryrijst met paprika. We gaan de volgende week naar Italie met een lasanha, volgen nog Engeland met een cottage pie, Portugal/Spanje met opgevulde 'abobrinha' - een pompoen in komkommervorm -  maar ook staat onze vlaamse hutsepot op het menu. De leerlingen versieren de borden en dienen op. Hun leraar is heel trots, mag ik wel zeggen.

Maar nog meer trots ben ik met het feit opnieuw opa te worden, Arthur krijgt een broertje. Vandaag zagen we de eerste foto van hem, het gelaatje met alles erop en eraan, lijkt wel een krullebol. De vakantiefotos van Arthur hebben we gekoesterd en vele malen bekeken, mens wat gaat hij vooruit.

We zien al uit naar ons bezoek aan België maar vooral ook naar de komst van pa op 2 september, hij komt weer eens voor de laatste keer naar hier, maar deze maal zullen we slaping hebben voor hem.

Abraço,

Maria e Guido

BRIEF AAN ARTHUR (9)

Oi Arthur, lieve kleinzoon,

ik schrok even toen ik zag dat het reeds geleden is van januarie dat ik je nog schreef, schande, schande, schande!!! Maar dat wil niet zeggen dat je uit onze gedachten bent, niets is minder waar. Je vovos zijn druk in de weer met alles en nog wat en hebben niet zoveel speelruimte en speeltijd als jij. En als we dan een beetje tijd hebben dat is het om even op adem te komen en wat te rusten. Of zoals vandaag echt tijd te maken om je te schrijven. Gisteren na onze aankopen gingen we nog vlug wat eten in het shoppingcentrum. Aan het tafeltje naast ons zat een mama en een papa en een jongetje dat helemaal op jou leek. Ik heb het niet gevraagd maar vermoed dat hij dezelfde leeftijd had. Hij had dezelfde blonde haren zoals jou, ongeveer dezelfde grootte en hij deed me aan jou denken omdat hij rondrende met dezelfde snelheid als we van jou zien op de filmpjes, bijna dezelfde lach. Toen hij even later op de schoot van mama zat prikte hij met een vorkje stukjes pizza die zijn papa reeds voorgesneden had en stopte die bijna foutloos in zijn mond, soms even er naast. Het moeten ongeveer dezelfde beelden zijn die men in Belgie van jou heeft en het maakte me wat weemoedig, hier zou men spreken van 'saudade'. Ik heb lang gekeken naar het heerlijke schouwspel van die ouders met hun kindje.

Ons huis is bijna klaar, het zwembad ontbreekt nog maar een kuip met water is vlug gevuld. Het zal wel nog een beetje duren tegen dat je komt. Vooral omdat er op het einde van het jaar nog een broertje of zusje bijkomt. Maar geen nood, in september komen we opnieuw naar jou op bezoek, niet alleen jou maar ook je ouders, grootouders, tantes en nonkels... Ondertussen genieten we van de beelden die we van jou ontvangen, de tijd van je eerste stapjes is al voorbij, nu vlieg je al rond in het springkasteel. De tijd van kruipen in het gras is veranderd in een duik in het zwembadje. Je kan al de juiste geluiden maken van een koe, kat en zelfs mama die slaapt, zalig. We missen je en missen al die vlugge veranderingen die we vanop afstand moeten meemaken maar we zijn gelukkig dat het zo goed gaat met je, omringd door vele lieve mensen.

Van hieruit, alweer, een forte abraço en een beijooo.

Je Vovos, Maria e Guido

EEN TITEL HEB IK NIET

De laatste maand zat ik met zoveel gedachten die ik wilde neerpennen en nu ik hier voor het computerscherm zit willen de woorden maar niet komen. Zelfs de titel laat op zich wachten. Hier is het volop herfst al voelen we het niet (rond de 28º) en zien we het niet (nog nooit zo droog geweest). En zoals de woorden op zich laten wachten is het alsof ook de democratie in Brazilië nog een lange weg heeft af te leggen. Zo vroeg de UNO deze week om de militaire politie op te doeken of op zijn minst te hervormen omdat deze eenheid juist een belemmering is van de democratie. Militaire politie is hier de evenknie van de georganiseerde misdaad en vaak even gevaarlijk of soms gevaarlijker tijdens hun optreden. Deze week nog reden ze me met loeiende sirene en volle snelheid voorbij, de getrokken en geladen wapens door de ruiten gericht op niets en iedereen. Wetende dat de wegen hier vol putten en bulten zijn is het best ze zo vlug mogelijk te laten voorgaan en te hopen (lees: bidden) dat het schot niet afgaat zoals al te vaak gebeurt. De autobussen reden weer eens drie dagen niet, algemene staking voor een loonsverhoging en meer veiligheid. Er gaat geen dag voorbij of er worden enkele bussen overvallen, vaak wordt vlug het opstapgeld gestolen maar ook neemt men af en toe de tijd om de passagiers te bedreigen en te beroven. De staking bracht de ganse stad in chaos en de clandistiene busjes en illegale taxis werden door het stadsbestuur ineens omgevormd tot legaal vervoer omdat ze op die manier de bevolking in nood hielpen. Nu vraag ik me af wanneer je een uur vruchteloos op normaal busvervoer wacht, die clandistiene busjes toch niet legaal zijn, ze helpen immers duizenden mensen om op tijd op hun werk te komen of om na het werk eens op tijd thuis te komen. Na drie dagen kregen de stakers opslag en reden weer uit. De eigenaars van de busbedrijven die hun winsten zagen verminderen vroegen het stadsbestuur de prijs te verhogen van 2,50 naar 3,15 wat daarmee de grootste ritprijs van Brazilie zou worden. Het stadsbestuur ging akkoord met 2,80 en daarmee is de bevolking weer eens de dupe van een systeem dat enkel de eigenaars van de verschillende bedrijven bevoordeeld. De oude vervallen bussen, gebrek aan stiptheid, de arrogantie van de buschauffeurs, dat alles blijft onveranderd voor die prijs. Het onderwijs dat daarentegen al meer dan 50 dagen in staking is voor een beloofde opslag die in 2011 getekend was krijgt geen gehoor. Er is geen geld en de bevolking kan daarvoor niet beroofd worden zoals voor de bussen. Het oudercomitée die bij het gouvernementsgebouw de leraars kwam steunen werd met geweld verwijderd. De 60 jarige voorzitter zei in een emotioneel intervieuw dat hij nog nooit in zijn leven zo misprijzend behandeld was. Dat land, deze stad moet in 2014 de wereldspelen voetbal organiseren maar heeft al enkele oplossingen gevonden om de verkeersproblemen en onderwijsproblemen te verdoezelen voor de buitenwereld. Zo hebben alle scholen tijdens de spelen verlof en tijdens de matchen van de nationale ploeg wordt er niet gewerkt. Dat opgelegd verlof is dan weer tegengesteld met de stakingsdagen die moeten ingehaald worden. De verloren uren moeten gegeven worden op zaterdagen en reeds vastgelegde verlofdagen worden ingetrokken.

Is er dan niets goeds te vertellen zal je je afvragen. Maar natuurlijk, er is immers nog meer dan besturen, instanties, ... er zijn de mensen. De rijkdom van Brazilië ligt in het hart van de mensen. Deze week was er de verjaardag van een van mijn leerlingen. Via facebook bedankte ik iemand die haar heel mooie wensen toestuurde waarop hij naar mij schreef:"Parabens por voce ter esta garota como sua aluna, ela foi minha aluna tambem a uns anos atras, acredito que ela nao precisa apenas de palavras mas de nosso carinho e atencao, assim como a maioria de nossos jovens hoje, ..." - "Goed dat je deze meid als leerling hebt, enkele jaren geleden was ze een van mijn leerlingen, weet dat ze naast onze woorden, onze genegenheid en aandacht nodig heeft zoals zoveel jongeren vandaag de dag..." Wat heel goed ons werk in Acopamec uitdrukt, niet alleen woorden maar vooral tekens en liefdevolle aandacht. Met de leerlingen zijn we begonnen met een tweede luik, het opzoeken van recepten in de bibliotheek en de week erop het bereiden ervan, opbouwen van verantwoordelijkheid en zelfvertrouwen. Ook het opdienen wordt nu aangeleerd.

En met ons? Alles goed, deze week komt de bouw onder dak. We hebben er een fantastische groep bouwvakkers die in volle vertrouwen het huis afwerken. Met de feesten van São João hopen we er te kunnen vieren, het zal nog primitief zijn, een vorm van kamperen maar toch al een goed gevoel. Deze morgen nog dacht ik mijn collectie pockets van Karl May nog eens te herlezen. Liggend in mijn hangmat op het terras, in het wilde westen, of hier zuiden, zal het een ander gevoel geven. Rusten is heden onze hoofdbekommernis. De bouw, de verplaatsingen, het opzoeken van prijsbewuste kwaliteit kruipt in de kleren. De weekends slapen we uit. In België blijft onze aandacht uitgaan naar Arthur, onze kleinzoon loopt, vliegt, springt, praat dat het een plezier is. Hij verandert met de dag en het zal deugd doen hem weer te zien. Weerzien met Nele en Wim, met Bert en Wen en papa, het zal september worden.

Een titel heb ik nog niet gevonden maar de woorden zijn gekomen.

Abraço,

Maria e Guido

WEER WAT NIEUWS

Ondanks dat ik nog maar één dag per week in Acopamec werk lijken de weken korter dan ooit. Het is niet de eerste keer dat ik het zeg maar de tijd vliegt voorbij. De bouw vraagt uiteraard veel aandacht maar ook kruipt veel tijd in de dagelijkse verbinding met Belgie, zowel familie als sociale contacten, het lezen van de krant en het onderhouden van de vele mogelijkheden via internet op zowel persoonlijk vlak als voor het werk van Acopamec. Dat het belangrijk is zag ik in de 'blog'cijfers, reeds 2.301 maal werd deze blog gelezen of toch tenminste geopend. Naast België en Brazilië heb ik lezers in de USA, GB, Zwitserland, Italië, Spanje, Nederland, Hongarije en ja... zelfs in Palestina. Het weekend is voor ons echt een tijd van rust geworden waar we bewust zo weinig mogelijk afspraken maken. Via skype maken we af en toe de zondag een praatje met Arthur. Hij zegt nog niet zoveel maar met Pasen vond hij het reuzefijn paaseitjes in opa's mond te stoppen via het computerscherm. Arthur gaat met rasse schreden vooruit, letterlijk en figuurlijk. Heerlijk zijn de filmpjes die we toegestuurd krijgen en waardoor we alles van dichtbij kunnen volgen. Nu ik eraan denk, ik moet gauw weer eens naar hem schrijven.

Van Pasen gesproken, hier hadden we de rush naar het grote paasei. In alle supermarkten vindt men een hele afdeling met paaseieren van alle merken die boven je hoofd hangen en kan plukken. Alleen de prijs valt tegen, voor een ei van 220 gr. betaalt men algauw een 30 reais terwijl je een gewoon pakje chocolade, de latjes zoals we ze noemen, van hetzelfde gewicht reeds voor 3 á 4 reais kan vinden maar de mensen worden op meesterlijke manier door de propaganda bedrogen. Ik zag mensen waarvan ik weet dat ze met moeite kunnen rond komen met een karretje buitenkomen waar 6 paaseieren in lagen. Wij hebben de optie 'pakjes' gekozen maar genoten van een heerlijk Paasmaal met een lekker wijntje en een taart. Paasverlof hebben we niet, alleen Goede Vrijdag is een betaalde feestdag. En Judas heeft zich hier letterlijk verhangen. Tijdens een van de vele paasevocaties waar het ganse lijdensverhaal en de verrijzenis wordt uitgebeeld heeft men te laat gemerkt dat het koord waarmee Judas zich ophing geblokkeerd was (of juist niet) en na enkele weken in coma te hebben gelegen is hij deze week gestorven.

De kooklessen die ik op woensdag geef worden door 18 leerlingen bijgewoond. Mijn collega, Dora, die vorig jaar op een heel voortreffelijke wijze de vorige lerares verving, is niet kunnen starten. Ze krijgt een behandeling voor kanker. Gelukkig kon haar dochter, Gabriella, de taak op zich nemen en alhoewel nog wat jong doet ze het uitstekend. Eén van de leerlingen heeft speciale aandacht nodig, hij is wat 'traag'. Komt uit een weeshuis en heeft reeds veel kansen verkwanseld. In het begin had hij het wat moeilijk, de eerste keer dat hij een aardappel schilde had hij al een stuk van zijn vinger meegeschild. Nu wordt hij door de groep goed opgevangen en durft hij ook wat meer en krijgt zelfs af en toe een applausje van de medeleerlingen omdat, zoals vorige week, hij een recept met eigen ingredienten kon uitleggen. Het is soms moeilijk de lijn te trekken tussen jongeren die het echt nodig hebben bij ons opgevangen te worden en jongeren voor te bereiden op een echte toekomst met werkzekerheid. Zoals steeds is het balanceren op een slap koord en vraagt het een grote inzet van alle verantwoordelijken.

We zitten nu in de herfst en waar het andere jaren water giet zitten we in het binnenland van Bahia en het Nordeste met een droogte van jewelste. In meer dan 200 steden en dorpen is de noodtoestand uitgeroepen, ligt het vee te sterven en wordt er niets geoogst. Gisteren nog op weg naar ons huis stond de termometer op 33º. 's Nachts is het wat frisser door een windje maar toch nog 28º. De enkele malen dat er dan in Salvador een stortbui was stond de stad alweer onder water door verstopte rioolbuizen. De mensen hier hebben nog steeds niet geleerd dat je afval niet op straat gooit, de politiek heeft er eveneens schuld aan omdat het niet bestraft wordt. In andere delen van Brazilië is er dan teveel water en zijn er noodtoestanden door overstroming. In Teresia waar vorig jaar bijna 400 doden vielen door aardverschuivingen en modderlawines was het weer prijs. Gelukkig maar enkele doden die hadden voorkomen kunnen worden wanneer de geplaatste sirenes hadden gewerkt en de vorig jaar beloofde huizen reeds gebouwd waren. Het geld ervoor is in andere zakken verdwenen. De regering van Dilma kampt met het ene corruptieschandaal na het andere. In oktober hebben we gemeenteraadsverkiezingen, juist zoals in België. De burgemeester van Salvador kan na 8 jaar gelukkig geen nieuw mandaat hebben. In acht jaar is de stad geheel vervallen, vervuild en de sociale toestanden zijn wraakroepend. De metro die vanaf maart gratis zou zijn rijdt nog altijd niet, 13 jaar wacht men nu al op die 6 km. Hopelijk gaan we betere tijden tegemoet.

Met ons alles goed, waren gisteren nog met Paulo en Vera op stap en enkele weken geleden waren we op bezoek bij Marcelo en Cris. De familiebanden met hen blijven behouden. Hopelijk ook alles goed met jullie en van ons een abraço,

Maria e Guido

WRITERS BLOCK OF ZO...

Als je enkele maanden zonder inspiratie zit of je hebt geen tijd of in de sommige gevallen stel je het uit dan is de eenvoudigste manier, als verontschuldiging, te zeggen: 'ik zit met een writers block'. In mijn geval wil ik alle drie voorgaande redenen inroepen als ekskuus. Na ons huwelijk, kerstmis en nieuwjaar leken virussen en bacterien een ononderbroken aanval op ons uit te voeren. Het vechten tegen de opeenvolgende griepaanvallen en verkoudheden vergden veel van onze krachten. Gelukkig bleek alles meer van allergische aard (stof en warmte) en de genomen longfotos waren geruststellend. Tijdens de voorbije maanden hebben we toch een viertal siroopjes uitgetest, wees gerust alles op voorschrift, en nu is de toestand stabiel. Af en toe, vooral bij het lachen komt nog een hoestaanval op gang maar we leren er mee leven. De warmte was één van de oorzaken en waar in delen van Brazilië het water nooit hoger stond en vele delen overstroomd waren, zo was het in de Nordeste nooit warmer en droger. Zelfs tot op heden blijft die zomer duren, er komt nu wel af en toe een regenvlaagje maar het blust enkel de warme grond. Het hoeft nu niet direct weer dagen aan een stuk te regenen want Salvador is daar niet op voorbereid en in enkele uren tijd staat ook hier weer alles onder water, de rioleringen die vol zitten met straatafval kunnen het niet slikken.

Veel tijd gedurende de laatste maanden kruipt in onze bouw. Na twee eindeloze jaren van aanvragen, erkenningen en muggezifterijen hebben we eindelijk de toestemming om te bouwen. Op 10 januari zijn we gestart en twee maanden later staat het eerste verdiep al onder dak. Het grootste werk was het graven van de fundering, een halve meter uitgraven en een meter en half opvoeren om te niveleren was geen kattepis. Alles gebeurd hier met zuiver mankracht. Elke week gaan we er op zijn minst eenmaal heen om de werken op te volgen maar ook om de bestellingen van materiaal te doen en uit te zoeken waar we het goedkoopst kunnen aankopen. Zo kost het ijzer hier bij ons met vervoer inbegrepen goedkoper dan in Praia do Forte waar we bouwen. De bakstenen kochten we in het fabriek zelf, een volledige vrachtwagen. Ook zand, kiezelstenen kopen we per vrachtwagen. De laatste weken is het zoeken naar vensters en deuren, aluminium of hout, wat is betaalbaar en wat is veilig. Deze week moeten we beslissen het zal nog een paar dagen rekenen worden. Maar de ploeg die er werkt is uitstekend, we kunnen op hen rekenen en het werk gaat vooruit.

Er was bezoek uit België, Marijke en Chaminde die hier twee jaar geleden ook waren bezochten samen met ons de werkzaamheden op onze grond en daarna gingen we nog naar Praia do Forte voor het middagmaal. Chaminde is hier nog tot eind maart. Ook zuster Christine vloog over voor een drietal weken maar het was meer een werkbezoek dan vakantie. We hadden gehoopt dat het te renoveren gebouw van de Zwartzusters zou afgewerkt zijn maar het scheelt nog een halve maand. Ondertussen hadden we met haar enkele werkvergaderingen en contacten met verhuurkantoren en namen we met haar een dag vakantie naar... Praia do Forte.

Er was in februari de politiestaking die Salvador op zijn kop zette, de stakers bezetten het gouvernementsgebouw, het opgeroepen leger bezette de stad met meer dan 3.000 manschappen. Het geweld liep uit de hand en was in vele gevallen door de stakers zelf veroorzaakt. Bussen werden gedwongen de wegen te blokkeren, straatbewoners werden vermoord, winkels werden geplunderd. De eindbalans was zwaar, 182 mensen vermoord, 70 bussen overvallen en enorm veel economische schade door geplunderde winkels maar ook restaurants en hotels die leeg liepen. Een plan van de stakers om de gevangenis van Lemos Brito binnen te vallen, wapens te stelen en gevangenen te laten ontsnappen werd op tijd door de federale politie ontmaskerd en betekende het einde van een staking die eigenlijk meer op een georganizeerde misdaad leek met vertakkingen in São Paulo, Rio en andere staten. De staking was juist op tijd gedaan om carnaval te laten doorgaan, om de dwazen te laten vergeten dat zoveel leed was geschied.

Acopamec heeft eveneens geleden onder de staking, op de laatste dag werd een van onze medewerkers vermoord. Hij had bij zijn moeder nog een karweitje opgeknapt toen hij tegen middernacht naar huis ging, naar zijn vrouw en drie kleine kinderen. Hij werd koudweg neergeschoten, afgemaakt met negen kogels, de daders hadden het op iemand anders voorzien en zich vergist. Reinaldo, 30 jaar, was mijn tafelgenoot wanneer ik in Acopamec het middagmaal nam, hij keek telkens met een glimlach naar de inhoud van mijn bord die beduidend minder was dan het zijne en je zag hem afvragen, eet Guido wel voldoende? Ik keek naar het zijne en vroeg me af waar steekt hij dat allemaal? Het is nu stiller aan tafel, er zijn enkele nieuwe medewerkers en ik moet hun aanwezigheid nog gewoon komen. Ondertussen zijn de inschrijvingen voor het nieuwe schooljaar achter de rug en sedert begin maart zijn de lessen hervat.

Verder alles goed hier, thuis rustig en vredig, Elizabeth, Hanelore en Klaus werkend en studerend, en wij elke dag opnieuw verbazend dat we elkaar gevonden hebben. In België volgen we aandachtig elke stap die Arthur zet en ondertussen zijn het letterlijk al wat stappen geworden. Zijn dansjes, zijn woordjes, telkens opnieuw kijken we grote ogen naar wat onze kleinzoon presteert en zijn we soms wat triest dat we dat alles vanop afstand moeten meemaken. Maar gelukkig dat we die mogelijkheden hebben om daarvan te kunnen genieten.

Hou jullie goed, geniet van de lentezon en tot ...

Abraço,

Maria e Guido

CARNAVAL

Sedert enkele dagen staan aan de rand van de stad de borden: "Welgekomen in Salvador, het land van het carnaval". Moest het nu nog 'de grond' geweest zijn, maar het land is toch wel te egoistisch of wil men misschien van Salvador een afgescheurde Afrikaanse staat maken sedert dat het afrogevoel hier zo sterk aan bod komt.

Mijn verhaal deze maal gaat niet over mij maar over mijn bedenkenkingen bij wat men hier carnaval noemt. Met één iets kan ik in elk geval akkoord gaan: Salvador is carnaval op alle gebied, in alles is het doorgedrongen en dit het ganse jaar door, zelfs de politiekers hebben het ganse jaar door hun maskers op. Ondanks dat Brazilië in Europa als het carnavalland bij uitstek wordt aangeprezen is het wel degelijk uit Europa meegekomen of overgewaaid en heeft het zich zoals elk land aan de plaatselijke cultuur aangepast. Maar een volksfeest zoals het hier genoemd wordt zou ik niet durven schrijven. In tegendeel, het is een zuivere zakenbedoening voor de rijken die in hun VIP-loges, privefeestjes en de voor hen ingerichte ruimten waar men slechts met het 'paspoort van geluk' kan binnenkomen. De bevolking heeft geen recht op dat geluk, zij mogen slechts meehuppelen achter een van de vele 'trio's', grote vrachtwagens waarop de artiest zich dansend en springend voorstelt aan het publiek die volgzaam de wagen nahuppelt. In de wagen zitten uiteraard de rijke zakenlui die zich, dichtbij de artiest, groot en belangrijk voelen. Miljoenen worden betaald aan het circus van artiesten om de arme bevolking te vermaken, een bevolking die vaak geen brood op tafel heeft. Het carnaval van Salvador maakt me opstandig. De luide muziek, vaak met oerklanken begeleidt, inhoudloze teksten en een erotisch geladen ritme is het hoogtpunt van dat carnaval. Ik ben verontwaardigd wanneer ik het groot aantal ambulances zie die klaar staan om gevallen dronkaards, slachtoffers van vaak gewelddadige vechtpartijen of slachtoffers van overdreven politiegeweld weg te voeren naar het ziekenhuis, wetende dat even verder een moeder met een ziek kind vruchteloos en uren wacht op hulp, of wanneer een arbeider een arbeidsongeval heeft en tenslotten met een pick-up van het bedrijf wordt afgevoerd, of wanneer een bejaarde uit het binnenland een week moet wachten op een ambulance om dringende medische onderzoeken te laten doen in een van de stadshospitaals. Het maakt me opstandig wanneer ik de massa militaire politie zie die nodig blijkt om de orde te handhaven terwijl de burger, de belastingbetaler elke dag geconfronteerd wordt met geweld en onveiligheid en zelden politie is te zien.

Maar carnaval is een prachtig feest die de economie van kleine handelaars steunt, die met hun tentje staan waar je een barbecue, hapjes, enz... kan vinden. Vaders die verder in het jaar leven van maispap. Carnaval maakt enkel de brouwer rijk, de eigenaars van de trio electricos en de bahiaanse artiesten, al de rest is niets waard. Heeft iemand al eens stilgestaan en uitgerekend hoeveel het de gemeenschap kost om de slachtoffers van de vechtpartijen op te lappen, hoeveel miljoen er nodig is voor hen die blijvend invalied zijn. Hoeveel jonge meisjes zwanger worden omdat ze tijdens die hoogdagen waarop alles toegelaten is geen voorbehoedsmiddelen gebruiken of jongeren die aids opdoen.

Carnaval is mooi of kan mooi zijn, maar hier in Salvador was dat heel lang geleden.

Nog een aardigheidje:

Daniela Mercury, één van die bahiaanse kreunzangeressen die zich verrijkt aan het carnaval eist van het stadsbestuur dat de electriciteitsleiding verhoogt moet worden omdat haar vrachtwagen hoger is gebouwd dan vorig jaar. Voor één straat zou dat het stadsbestuur 3.000.000 reais kosten, ondertussen heeft het hospitaal Martagão Gesteira al twee maanden geen toelage van het stadsbestuur gekregen en lopen de kosten op tot 2.000.000 reais, er dreigen 700 kinderen zonder behandeling te komen indien het ziekenhuis zou moeten sluiten. De kosten voor het carnaval van Salvador zijn reeds opgelopen tot 60.000.000 miljoen. O ja, het verhuur van een VIP ruimte voor de rijke zakenman brengt ook belastinggeld op, namelijk 10,84 reais per lopende meter, je mag al breedgebouwd zijn.

Abraço,

Guido e Maria

BRIEF AAN ARTHUR (8)

We zijn aan het bouwen, eindelijk. In het midden van een groot bos, een stuk van het Atlantisch woud. Ik heb vaak aan je gedacht deze week, hoe je het zal stellen als je hier op bezoek komt. Midden op onze grond hebben we een stuk bos bewaard voor jou, Misschien bouwen we er samen een hut in. Maar ook zie ik ons samen op stap gaan in het woud. Met onze waakhonden gaan we op jacht, met pijl en boog zoals de echte indianen die hier meer dan 500 jaar geleden leefden. We zullen dan jagen op leeuwen en tijgers, maar het zullen eerder capivaras zijn. Of we gaan vissen op de grote rivier, de rio pojuca, die hier vlak door het bos stroomt. s' Avonds zullen we op ons terras de buit klaarmaken boven het vuur en vanuit onze hangmatten kijken naar de sterren en luisteren naar de geluiden van de nacht. Mama en papa zullen dansen op de muziek van Michel Teló en wij gaan dan in onze hut gaan slapen en dromen van de volgende dag, misschien zullen we dan een krokodil zien, daarvan zijn er hier genoeg. Arthur, we kijken al uit naar die dag.

Nog bedankt voor je mooie filmpje die je deze week op facebook postte, we zien dat je het braziliaanse ritme al stevig onder de knie hebt.

Dikke knuffel en zoen,

abraço,

vovô e vovó