We zijn aan het bouwen, eindelijk. In het midden van een groot bos, een stuk van het Atlantisch woud. Ik heb vaak aan je gedacht deze week, hoe je het zal stellen als je hier op bezoek komt. Midden op onze grond hebben we een stuk bos bewaard voor jou, Misschien bouwen we er samen een hut in. Maar ook zie ik ons samen op stap gaan in het woud. Met onze waakhonden gaan we op jacht, met pijl en boog zoals de echte indianen die hier meer dan 500 jaar geleden leefden. We zullen dan jagen op leeuwen en tijgers, maar het zullen eerder capivaras zijn. Of we gaan vissen op de grote rivier, de rio pojuca, die hier vlak door het bos stroomt. s' Avonds zullen we op ons terras de buit klaarmaken boven het vuur en vanuit onze hangmatten kijken naar de sterren en luisteren naar de geluiden van de nacht. Mama en papa zullen dansen op de muziek van Michel Teló en wij gaan dan in onze hut gaan slapen en dromen van de volgende dag, misschien zullen we dan een krokodil zien, daarvan zijn er hier genoeg. Arthur, we kijken al uit naar die dag.
Nog bedankt voor je mooie filmpje die je deze week op facebook postte, we zien dat je het braziliaanse ritme al stevig onder de knie hebt.
Dikke knuffel en zoen,
abraço,
vovô e vovó
