Als je enkele maanden zonder inspiratie zit of je hebt geen tijd of in de sommige gevallen stel je het uit dan is de eenvoudigste manier, als verontschuldiging, te zeggen: 'ik zit met een writers block'. In mijn geval wil ik alle drie voorgaande redenen inroepen als ekskuus. Na ons huwelijk, kerstmis en nieuwjaar leken virussen en bacterien een ononderbroken aanval op ons uit te voeren. Het vechten tegen de opeenvolgende griepaanvallen en verkoudheden vergden veel van onze krachten. Gelukkig bleek alles meer van allergische aard (stof en warmte) en de genomen longfotos waren geruststellend. Tijdens de voorbije maanden hebben we toch een viertal siroopjes uitgetest, wees gerust alles op voorschrift, en nu is de toestand stabiel. Af en toe, vooral bij het lachen komt nog een hoestaanval op gang maar we leren er mee leven. De warmte was één van de oorzaken en waar in delen van Brazilië het water nooit hoger stond en vele delen overstroomd waren, zo was het in de Nordeste nooit warmer en droger. Zelfs tot op heden blijft die zomer duren, er komt nu wel af en toe een regenvlaagje maar het blust enkel de warme grond. Het hoeft nu niet direct weer dagen aan een stuk te regenen want Salvador is daar niet op voorbereid en in enkele uren tijd staat ook hier weer alles onder water, de rioleringen die vol zitten met straatafval kunnen het niet slikken.
Veel tijd gedurende de laatste maanden kruipt in onze bouw. Na twee eindeloze jaren van aanvragen, erkenningen en muggezifterijen hebben we eindelijk de toestemming om te bouwen. Op 10 januari zijn we gestart en twee maanden later staat het eerste verdiep al onder dak. Het grootste werk was het graven van de fundering, een halve meter uitgraven en een meter en half opvoeren om te niveleren was geen kattepis. Alles gebeurd hier met zuiver mankracht. Elke week gaan we er op zijn minst eenmaal heen om de werken op te volgen maar ook om de bestellingen van materiaal te doen en uit te zoeken waar we het goedkoopst kunnen aankopen. Zo kost het ijzer hier bij ons met vervoer inbegrepen goedkoper dan in Praia do Forte waar we bouwen. De bakstenen kochten we in het fabriek zelf, een volledige vrachtwagen. Ook zand, kiezelstenen kopen we per vrachtwagen. De laatste weken is het zoeken naar vensters en deuren, aluminium of hout, wat is betaalbaar en wat is veilig. Deze week moeten we beslissen het zal nog een paar dagen rekenen worden. Maar de ploeg die er werkt is uitstekend, we kunnen op hen rekenen en het werk gaat vooruit.
Er was bezoek uit België, Marijke en Chaminde die hier twee jaar geleden ook waren bezochten samen met ons de werkzaamheden op onze grond en daarna gingen we nog naar Praia do Forte voor het middagmaal. Chaminde is hier nog tot eind maart. Ook zuster Christine vloog over voor een drietal weken maar het was meer een werkbezoek dan vakantie. We hadden gehoopt dat het te renoveren gebouw van de Zwartzusters zou afgewerkt zijn maar het scheelt nog een halve maand. Ondertussen hadden we met haar enkele werkvergaderingen en contacten met verhuurkantoren en namen we met haar een dag vakantie naar... Praia do Forte.
Er was in februari de politiestaking die Salvador op zijn kop zette, de stakers bezetten het gouvernementsgebouw, het opgeroepen leger bezette de stad met meer dan 3.000 manschappen. Het geweld liep uit de hand en was in vele gevallen door de stakers zelf veroorzaakt. Bussen werden gedwongen de wegen te blokkeren, straatbewoners werden vermoord, winkels werden geplunderd. De eindbalans was zwaar, 182 mensen vermoord, 70 bussen overvallen en enorm veel economische schade door geplunderde winkels maar ook restaurants en hotels die leeg liepen. Een plan van de stakers om de gevangenis van Lemos Brito binnen te vallen, wapens te stelen en gevangenen te laten ontsnappen werd op tijd door de federale politie ontmaskerd en betekende het einde van een staking die eigenlijk meer op een georganizeerde misdaad leek met vertakkingen in São Paulo, Rio en andere staten. De staking was juist op tijd gedaan om carnaval te laten doorgaan, om de dwazen te laten vergeten dat zoveel leed was geschied.
Acopamec heeft eveneens geleden onder de staking, op de laatste dag werd een van onze medewerkers vermoord. Hij had bij zijn moeder nog een karweitje opgeknapt toen hij tegen middernacht naar huis ging, naar zijn vrouw en drie kleine kinderen. Hij werd koudweg neergeschoten, afgemaakt met negen kogels, de daders hadden het op iemand anders voorzien en zich vergist. Reinaldo, 30 jaar, was mijn tafelgenoot wanneer ik in Acopamec het middagmaal nam, hij keek telkens met een glimlach naar de inhoud van mijn bord die beduidend minder was dan het zijne en je zag hem afvragen, eet Guido wel voldoende? Ik keek naar het zijne en vroeg me af waar steekt hij dat allemaal? Het is nu stiller aan tafel, er zijn enkele nieuwe medewerkers en ik moet hun aanwezigheid nog gewoon komen. Ondertussen zijn de inschrijvingen voor het nieuwe schooljaar achter de rug en sedert begin maart zijn de lessen hervat.
Verder alles goed hier, thuis rustig en vredig, Elizabeth, Hanelore en Klaus werkend en studerend, en wij elke dag opnieuw verbazend dat we elkaar gevonden hebben. In België volgen we aandachtig elke stap die Arthur zet en ondertussen zijn het letterlijk al wat stappen geworden. Zijn dansjes, zijn woordjes, telkens opnieuw kijken we grote ogen naar wat onze kleinzoon presteert en zijn we soms wat triest dat we dat alles vanop afstand moeten meemaken. Maar gelukkig dat we die mogelijkheden hebben om daarvan te kunnen genieten.
Hou jullie goed, geniet van de lentezon en tot ...
Abraço,
Maria e Guido
