BRIEF AAN ARTHUR (9)

Oi Arthur, lieve kleinzoon,

ik schrok even toen ik zag dat het reeds geleden is van januarie dat ik je nog schreef, schande, schande, schande!!! Maar dat wil niet zeggen dat je uit onze gedachten bent, niets is minder waar. Je vovos zijn druk in de weer met alles en nog wat en hebben niet zoveel speelruimte en speeltijd als jij. En als we dan een beetje tijd hebben dat is het om even op adem te komen en wat te rusten. Of zoals vandaag echt tijd te maken om je te schrijven. Gisteren na onze aankopen gingen we nog vlug wat eten in het shoppingcentrum. Aan het tafeltje naast ons zat een mama en een papa en een jongetje dat helemaal op jou leek. Ik heb het niet gevraagd maar vermoed dat hij dezelfde leeftijd had. Hij had dezelfde blonde haren zoals jou, ongeveer dezelfde grootte en hij deed me aan jou denken omdat hij rondrende met dezelfde snelheid als we van jou zien op de filmpjes, bijna dezelfde lach. Toen hij even later op de schoot van mama zat prikte hij met een vorkje stukjes pizza die zijn papa reeds voorgesneden had en stopte die bijna foutloos in zijn mond, soms even er naast. Het moeten ongeveer dezelfde beelden zijn die men in Belgie van jou heeft en het maakte me wat weemoedig, hier zou men spreken van 'saudade'. Ik heb lang gekeken naar het heerlijke schouwspel van die ouders met hun kindje.

Ons huis is bijna klaar, het zwembad ontbreekt nog maar een kuip met water is vlug gevuld. Het zal wel nog een beetje duren tegen dat je komt. Vooral omdat er op het einde van het jaar nog een broertje of zusje bijkomt. Maar geen nood, in september komen we opnieuw naar jou op bezoek, niet alleen jou maar ook je ouders, grootouders, tantes en nonkels... Ondertussen genieten we van de beelden die we van jou ontvangen, de tijd van je eerste stapjes is al voorbij, nu vlieg je al rond in het springkasteel. De tijd van kruipen in het gras is veranderd in een duik in het zwembadje. Je kan al de juiste geluiden maken van een koe, kat en zelfs mama die slaapt, zalig. We missen je en missen al die vlugge veranderingen die we vanop afstand moeten meemaken maar we zijn gelukkig dat het zo goed gaat met je, omringd door vele lieve mensen.

Van hieruit, alweer, een forte abraço en een beijooo.

Je Vovos, Maria e Guido

EEN TITEL HEB IK NIET

De laatste maand zat ik met zoveel gedachten die ik wilde neerpennen en nu ik hier voor het computerscherm zit willen de woorden maar niet komen. Zelfs de titel laat op zich wachten. Hier is het volop herfst al voelen we het niet (rond de 28º) en zien we het niet (nog nooit zo droog geweest). En zoals de woorden op zich laten wachten is het alsof ook de democratie in Brazilië nog een lange weg heeft af te leggen. Zo vroeg de UNO deze week om de militaire politie op te doeken of op zijn minst te hervormen omdat deze eenheid juist een belemmering is van de democratie. Militaire politie is hier de evenknie van de georganiseerde misdaad en vaak even gevaarlijk of soms gevaarlijker tijdens hun optreden. Deze week nog reden ze me met loeiende sirene en volle snelheid voorbij, de getrokken en geladen wapens door de ruiten gericht op niets en iedereen. Wetende dat de wegen hier vol putten en bulten zijn is het best ze zo vlug mogelijk te laten voorgaan en te hopen (lees: bidden) dat het schot niet afgaat zoals al te vaak gebeurt. De autobussen reden weer eens drie dagen niet, algemene staking voor een loonsverhoging en meer veiligheid. Er gaat geen dag voorbij of er worden enkele bussen overvallen, vaak wordt vlug het opstapgeld gestolen maar ook neemt men af en toe de tijd om de passagiers te bedreigen en te beroven. De staking bracht de ganse stad in chaos en de clandistiene busjes en illegale taxis werden door het stadsbestuur ineens omgevormd tot legaal vervoer omdat ze op die manier de bevolking in nood hielpen. Nu vraag ik me af wanneer je een uur vruchteloos op normaal busvervoer wacht, die clandistiene busjes toch niet legaal zijn, ze helpen immers duizenden mensen om op tijd op hun werk te komen of om na het werk eens op tijd thuis te komen. Na drie dagen kregen de stakers opslag en reden weer uit. De eigenaars van de busbedrijven die hun winsten zagen verminderen vroegen het stadsbestuur de prijs te verhogen van 2,50 naar 3,15 wat daarmee de grootste ritprijs van Brazilie zou worden. Het stadsbestuur ging akkoord met 2,80 en daarmee is de bevolking weer eens de dupe van een systeem dat enkel de eigenaars van de verschillende bedrijven bevoordeeld. De oude vervallen bussen, gebrek aan stiptheid, de arrogantie van de buschauffeurs, dat alles blijft onveranderd voor die prijs. Het onderwijs dat daarentegen al meer dan 50 dagen in staking is voor een beloofde opslag die in 2011 getekend was krijgt geen gehoor. Er is geen geld en de bevolking kan daarvoor niet beroofd worden zoals voor de bussen. Het oudercomitée die bij het gouvernementsgebouw de leraars kwam steunen werd met geweld verwijderd. De 60 jarige voorzitter zei in een emotioneel intervieuw dat hij nog nooit in zijn leven zo misprijzend behandeld was. Dat land, deze stad moet in 2014 de wereldspelen voetbal organiseren maar heeft al enkele oplossingen gevonden om de verkeersproblemen en onderwijsproblemen te verdoezelen voor de buitenwereld. Zo hebben alle scholen tijdens de spelen verlof en tijdens de matchen van de nationale ploeg wordt er niet gewerkt. Dat opgelegd verlof is dan weer tegengesteld met de stakingsdagen die moeten ingehaald worden. De verloren uren moeten gegeven worden op zaterdagen en reeds vastgelegde verlofdagen worden ingetrokken.

Is er dan niets goeds te vertellen zal je je afvragen. Maar natuurlijk, er is immers nog meer dan besturen, instanties, ... er zijn de mensen. De rijkdom van Brazilië ligt in het hart van de mensen. Deze week was er de verjaardag van een van mijn leerlingen. Via facebook bedankte ik iemand die haar heel mooie wensen toestuurde waarop hij naar mij schreef:"Parabens por voce ter esta garota como sua aluna, ela foi minha aluna tambem a uns anos atras, acredito que ela nao precisa apenas de palavras mas de nosso carinho e atencao, assim como a maioria de nossos jovens hoje, ..." - "Goed dat je deze meid als leerling hebt, enkele jaren geleden was ze een van mijn leerlingen, weet dat ze naast onze woorden, onze genegenheid en aandacht nodig heeft zoals zoveel jongeren vandaag de dag..." Wat heel goed ons werk in Acopamec uitdrukt, niet alleen woorden maar vooral tekens en liefdevolle aandacht. Met de leerlingen zijn we begonnen met een tweede luik, het opzoeken van recepten in de bibliotheek en de week erop het bereiden ervan, opbouwen van verantwoordelijkheid en zelfvertrouwen. Ook het opdienen wordt nu aangeleerd.

En met ons? Alles goed, deze week komt de bouw onder dak. We hebben er een fantastische groep bouwvakkers die in volle vertrouwen het huis afwerken. Met de feesten van São João hopen we er te kunnen vieren, het zal nog primitief zijn, een vorm van kamperen maar toch al een goed gevoel. Deze morgen nog dacht ik mijn collectie pockets van Karl May nog eens te herlezen. Liggend in mijn hangmat op het terras, in het wilde westen, of hier zuiden, zal het een ander gevoel geven. Rusten is heden onze hoofdbekommernis. De bouw, de verplaatsingen, het opzoeken van prijsbewuste kwaliteit kruipt in de kleren. De weekends slapen we uit. In België blijft onze aandacht uitgaan naar Arthur, onze kleinzoon loopt, vliegt, springt, praat dat het een plezier is. Hij verandert met de dag en het zal deugd doen hem weer te zien. Weerzien met Nele en Wim, met Bert en Wen en papa, het zal september worden.

Een titel heb ik nog niet gevonden maar de woorden zijn gekomen.

Abraço,

Maria e Guido