Dag iedereen, met ons alles goed, wees maar gerust. Het is zoals het gezegde 'geen nieuws, goed nieuws' met dat verschil dat er wel het een en ander te vertellen valt. De titel verraadt het al een beetje, we zijn gestart met de schilderwerken in ons nieuwe huis. De werken zijn voorlopig teneinde, het tweede verdiep blijft nog even in ruwbouw en beneden maken we het klaar om erin te gaan wonen. Het is een wat andere manier dan het plakken van de muren zoals in België. De muren zijn bepleisterd met cement en moeten eerst glad gewreven worden, dan een basislaag verf om de porieën te vullen en twee lagen eindverf. Ook de deuren en vensters worden behandeld. Dus heel wat werk. We hebben ook maar het weekend om dat te doen. We vertrekken op vrijdag en komen terug op maandagavond. Naast het binnenwerk is nog wat tuinwerk te doen, daar heeft Maria de leiding van en reeds een heel gedeelte van de tuin en bos zijn heraangelegd. We krijgen op zaterdag ook hulp van een echtpaar uit de buurt die meer dan welkom is. De keuken is af, een tafel ontbreekt maar met enkele planken is dat vlug opgelost. Het eerste weekend dat we er waren hadden we nog geen fornuis, het was kamperen wat het eten betreft, boven het aangestoken vuur het water opzetten voor de koffie en daarna een pan met spek en eieren. We hebben het overleefd. De avonden zijn heel verschillend dan hier in Salvador. Midden in het bos hoor je niets meer, het huis, wanneer alles is afgesloten lijkt van alle geluid geisoleerd te zijn. Het enige wat je nog hoort zijn je eigen gedachten. Het moet wat wennen na al het lawaai dat je hier in Salvador waarneemt en niet alleen de stilte moet je wennen maar ook het feit dat je ligt te zoeken naar elk denkbaar geluid en elk verdacht geluid doet je even schrikken. Daar er enkel in huis verlichting is moet je de duisternis buiten gewoon worden. Het eerste weekend hadden we geluk dat het volle maan was maar daarna heb je een zaklamp nodig om je weg te vinden. Nu hebben we reeds enkele zonnelampjes geplaatst maar er zullen er nog wat nodig zijn om de weg af te bakenen. Een ander opmerkbaar feit is dat je daar leeft zoals de kippen, vroeg op stok. 's Avonds gaan we vroeg slapen, moe van de arbeid en 's morgens vroeg zijn we reeds wakker. De tijd gaat er ook veel trager, wellicht omdat je er zoals in Salvador geen tijd verliest. Hier zit je telkens en waar ook in een file, op de baan, in de supermarkt of in de bank. Deze morgen nog waren we om 10.30 uur vertrokken om een zaak te regelen met een transportbedrijf, op afspraak, en daarna de boodschappen te doen voor de lessen in Acopamec. We waren terug om 14.30 uur, daarvan stonden we 2 uur in file.
Naast het werk is er nog tijd voor vele andere dingen, gelukkig maar. Zo hadden we het geluk om enkele malen op stap te gaan met enkele Belgen die in de instelling Ceifar, hier om de hoek, verbleven. De tante van Anne Debouck, Simonne, heeft de instelling jaren geleden gesticht en na haar overlijden blijft de familie zich inzetten voor de verdere werking. Nu was ze hier terug op 'werkbezoek' in gezelschap van familieleden, Gaby, Linda en Julien. Anne had ik enkele maanden geleden via email leren kennen toen ze me inlichtingen vroeg in verband met een braziliaanse mis. Teksten, muziek, koor, alles erop en eraan. Toen we zagen dat we hier zo dicht woonden werd er gauw afgesproken dat we elkaar in Brazilië zouden ontmoeten. We zijn, naast het bijna verplichte bezoek aan Acopamec, onder andere naar de zonsondergang gaan kijken in het MAM en er genoten van een braziliaans biertje en een caipirinha. Samen waren we ook een ganse dag naar Praia do Forte. Voor mij was het leuk eens westvlaams te kunnen spreken, en daar Maria niet mee was op de uitstappen (plaatsgebrek in de auto), kon ik de vertalingen eens thuis laten. Het was een heel gezellige tijd met hen en we zien al uit naar onze ontmoeting en de zonsondergang in Merkem.
In Acopamec zijn we met de talentvolle kookcursus begonnen aan de reeks 'groepskeuken'. Gedurende 6 weken worden europese recepten gemaakt voor een groep, in dat geval de medewerkers die tegen een kleine vergoeding kunnen kennis maken met een andere eetcultuur. En zoals een goede Belgische keuken het moet doen begonnen we met 'vol au vent', de frietjes werden vervangen door kleine gebakken aardappeltjes in de pel, er was een salade bij en om het toch een beetje braziliaans aan te passen een beetje curryrijst met paprika. We gaan de volgende week naar Italie met een lasanha, volgen nog Engeland met een cottage pie, Portugal/Spanje met opgevulde 'abobrinha' - een pompoen in komkommervorm - maar ook staat onze vlaamse hutsepot op het menu. De leerlingen versieren de borden en dienen op. Hun leraar is heel trots, mag ik wel zeggen.
Maar nog meer trots ben ik met het feit opnieuw opa te worden, Arthur krijgt een broertje. Vandaag zagen we de eerste foto van hem, het gelaatje met alles erop en eraan, lijkt wel een krullebol. De vakantiefotos van Arthur hebben we gekoesterd en vele malen bekeken, mens wat gaat hij vooruit.
We zien al uit naar ons bezoek aan België maar vooral ook naar de komst van pa op 2 september, hij komt weer eens voor de laatste keer naar hier, maar deze maal zullen we slaping hebben voor hem.
Abraço,
Maria e Guido
