WEERZIEN IN BELGIË

Vele mensen ontmoet, velen helaas niet kunnen zien. Veel gedaan en gelukkig ook wat kunnen rusten, in ’t kort een beschrijving van onze vakantie in België, het derde en laatste deel van de trilogie. 30 dagen blijven te kort om aan iedereens verwachtingen te kunnen beantwoorden. We konden gelukkig deelnemen aan een viertal feesten waarop we een heel aantal mensen konden ontmoeten, het feest met de buren van papa, de werelddag op Christus-Koning waar we, naast een hapje uit verschillende wereldkeukens, vele vrienden, verbonden aan de parochie waar ik toch een 20 jaar actief was, terugzagen. In het seminarie vierden we Zuster Pascaline die er 50 jaar actief is/was. Het werd een heerlijk feest met haar familie en vele mensen die ooit of nog steeds verbonden zijn met het Grootseminarie. Nadien besefte ik dat van die 50 jaar ik het geluk had 25 jaar met haar te kunnen samenwerken en in tegenstelling haar lengte is de band steeds groter geworden. Wat denk ik hier soms met heimwee naar de ‘hoofdvlakke’ die we maakten, of de confituren, de grote ketel rabarberconfituur, waar ze een opstapje nodig had om erin te roeren, de tijd van de appelmoes. In de koorbanken van de kerk was er een gebedsdienst, ik werd echter afgeleid door mijn 25 jaar geschiedenis in het seminarie. Voor mij en rondom mij zaten een resem mensen die ik allen kende met een voor mij aparte geschiedenis, van elk speciale herinneringen, collegas, priesters die ’s middags kwamen eten, professoren en oud professoren, zusters. Het was een boeiende ervaring en tot op heden blijven die beelden levend. Een vierde en laatste feest was op de laatste dag. We hadden onze reis met enkele dagen verlengd om te kunnen deelnemen: het missiefeest op Sint-Kristoffel, de thuisbasis van padre Michel. De missiegroep werkt al jaren om naast het project Masomo, Acopamec te steunen en waren blij met onze aanwezigheid. Voor de gelegenheid mocht ik getuigen tijdens de mis en had zelfs op het laatste uur nog een vergadering met de parochiegroep uit Vichte. Acopamec steelt altijd een beetje vakantietijd, enkele vergaderingen zoals met de provincie, contacten, enz... maar het blijft nodig persoonlijk te getuigen over het wel en wee van Acopamec. Ik had dit jaar ook wat meer tijd nodig voor bijkomende doktersonderzoek maar zoals een vriend van mij zo mooi uitdrukte: het rapport is goed, mag overgaan naar het volgend schooljaar. We willen nog speciaal volgende mensen, naast de familie en vrienden die we bezochten, bedanken. Sandra en Hermien, mijn medeleerlingen uit de portugese lessen voor de gezellige avond. André en Karine, een legermakker die ik na 40 jaar terug zag, we ontmoetten elkaar via facebook. De namiddag was te kort om alle herinneringen boven te halen. Met wie we ook herinneringen ophaalden was priester Jan Coghe die we in Leuven ontmoetten. Anne, Danny en Rebecca voor al wat jullie doen en voor de vriendschap, zomaar. De groep ‘Flor Flanders’, mensen uit de land-en tuinbouw, die onder leiding van prof. Urbain Avermaete in november Brazilië bezoeken. Samen met hem bereidde ik het deel van hun reis in Rio en Salvador voor. We hadden enkele contactdagen, in de REO-veiling te Roeselare en in Leuven. En ook de ‘bende van Scolarest’, mijn vrouwelijke collega’s van weleer met wie we elk jaar nog eens samenkomen. Maria en ik waren drie dagen in Leiden en Delft en verbleven drie dagen in Parijs waar we ons lieten rondgidsen door Bert en Wen. We kregen een ander Parijs voorgeschoteld, ver weg van de toeristen, met aandacht voor de modewinkeltjes, speciale restaurantjes, ongekende straatjes en wijken, fantastisch. Bij Bert en Wen was het goed thuis te zijn, zij hebben goed voor ons gezorgd. We vergeten zeker heelwat in het overlopen van de vakantiemaand maar ten slotte nog een onvergetelijke gebeurtenis. De vrijdag voor we vertrokken namen we afscheid van tante Lisetten en nonkel Oscar. We haalden nog veel herinneringen op aan de vele reisjes die we de laatste jaren naar Engeland hadden gemaakt, we lachten, het was goed. Nonkel Oscar vroeg me nog een mooie foto van hen te maken want er ontbrak een recente foto op de kast, en bij het afscheid zoals steeds: ‘tot volgend jaar’. Maandag keerden we terug naar Brazilië. Woensdag kregen we het triest bericht dat nonkel Oscar tijdens de nacht overleden was. Een lieve nonkel is heengegaan, zijn laatste grote reis.
Abraço,
Maria e Guido.

BRIEF AAN ARTHUR (10)

Een tweede deel van de trilogie wil ik opdragen aan mijn kleinzoon Arthur. Deze maal is het niet zozeer aan Arthur maar meer over Arthur. We hadden tijdens ons verbijf in België herhaaldelijk het geluk bij hem te zijn en ik weet niet of dat gevoel bij elke grootouder leeft maar hij is toch uniek, ons ventje. Twee jaar, we hebben het gevierd, en reeds bij de pinken. In het portugees is hij 'lindo, inteligente, social en zelfs sociável, feliz e adoravel'. Of boffen we nu teveel? Ik denk het niet. Enkele anecdoten tonen het aan. De dag toen we aankwamen zei hij tegen alle kindjes en de begeleidsters van het kinderdagverblijf: 'brazil, brazil,...', men begreep niet waarom. Toen Nele hem afhaalde en zei: 'we gaan vlug naar huis want oma en opa uit Brazilië komen' begrepen ze waarom hij dat zei. Thuis eet hij als een groten maar met bezorgdheid dat ook wij genoeg hebben, opa ook, oma ook. Toen we op een andere dag toekwamen, Arthur met Wim in de auto en wij in onze auto er achteraan was Nele nog niet thuis, even later kwam ze toe en toen we na een tijd weggingen zag Arthur onze auto niet staan: 'oei, auto weg' zei hij. We hadden het geluk hem bezig te zien in het kinderdagverblijf toen we wachtten op Wim en Nele om hem af te halen, terwijl de andere kindjes uitgeteld op de mat lagen of nog met een laatste krachtinspanning een puzzel afmaakten, crosste Arthur nog rond alsof de dag nog maar pas begonnen was, wat een energie. Hij wilde ons alles tonen. Oma uit Brazilië moest samen met hem voetbal spelen in de tuin, alsof hij nu al weet dat Brazilië een voetbalgek land is. Ik, op mijn beurt, mocht op de trampoline met hem. Neen, met hem hebben we ons geen moment verveeld, de kleuren opnoemen, tellen tot tien en zelfs leerde hij ons hoe de laptop met de diertjes werkt. In december krijgt hij er een broertje bij, voorlopig koestert hij de buik van mama met grote liefde, maar dat zal wel een beetje keren als hij de aandacht moet delen. We zijn er echter van overtuigd dat Nele en Wim daar niet veel moeilijkheden mee zullen hebben. Een leidraad voor perfecte ouders bestaat niet, ik ben ervan overtuigd dat elke ouder probeert het beste te doen, maar een diploma met hoge onderscheiding hebben ze zeker al vast. Op Arthur's verjaardag waren er naast de lieve meter Sarah en de peter Bart ook de andere grootouders, Hans en Lieve. Onze ontmoeting is steeds een blij moment en dit jaar hadden we niet meer tijd om wat samen te zijn, maar groot is onze dankbaarheid voor de zorg die ze dragen voor Nele en te weten dat ze steeds beroep kan doen op hen. Voor ons, ver van alles, een hele geruststelling. We vierden Arthur's zijn verjaardag, twee jaar, hiep hiep hiep... hoera.

Abraço,

Vovó e vovô.

WEERZIEN IN BRAZILIË

Ik weet het, ik loop al een hele tijd achter op het schema. Daarom dacht ik zoals alle schrijvers met naam (niet dat ik het ben, maar allé, gedacht geeft kracht zou zuster Pascaline zeggen), waarom geen trilogie neerpennen. En eigenlijk met reden want de laatste maanden gebeurde feitelijk in drie delen als je ‘brief aan Arthur’ wil meerekenen. In het eerste deel gaan we terug naar september waar we papa opnieuw mochten verwelkomen, hier in Brazilie. Zijn 28ste reis en... weer eens de laatste? Hij voelde zich goed en wilde nog eens bij zijn volk zijn, Paulo, Marcelo en de mensen waarmee hij gedurende de vele jaren een sterke band heeft. Toen hij hier in 2010 onze bouwgrond, of liever gezegd bosgrond, had gezien en met grote vragen zat over onze bouwplannen kon hij nu met ogen zien hoe het huis er staat en kon hij er al verblijven. Het heeft hem en ook ons deugd gedaan. Tijdens de heenreis naar het ‘Hannshof’ sprongen we even binnen bij de Belgische ereconsul, Stephane Peree. Dagenlang sprak papa in bewondering over de gastvrijheid en de eenvoud van de consul. In Acopamec werd hij hartelijk verwelkomd, de ‘vovo’ of grootvader van Acopamec zoals Joselia hem noemt. De kinderen van de crêche hadde het speciaal voorbereid met zang en een reuze welkomstekening. Tijdens het middagmaal had hij de kans om de vele medewerkers te ontmoeten. Ondanks de afwezigheid van padre Michel kon hij in het huis verblijven, tijdens de dag in gezelschap van Vera of Nailta en ’s nachts bleef er Paulo of Marcelo slapen. Papa had de beschikking over de computer en wie hem kent weet dat dat zijn lang leven is, zijn tweede adem. Zijn verjaardag, 86 jaar, werd er gevierd met vrienden en familie en de twee weken waren in een vlucht voorbij. We keerden samen terug naar Belgie. Van Salvador tot Brussel kon hij zoals op de heenreis genieten van een voorkeursbehandeling, opgehaald, rondgevoerd en geen wachtrij aan de controles. Wij konden als ‘begeleiders’ meegenieten van het extra comfort. Voor Maria en ik, en onze kinderen hier, betekende het heel veel papa even bij ons te hebben. De enkele dagen samen in ons nieuwe huis gaven een intens gevoel van geluk, de gewone dingen van elke dag, in de tuin wandelen, ontbijten, de kleine attenties en de deugdoende gesprekjes. ’s Nachts wat onrustig waken en luisteren naar zijn ademhaling die af en toe stokte, maar dat maakte deel uit van het heerlijk gevoel je vader bij je te hebben. Hopelijk komt hij volgend jaar nog eens voor de laatste keer naar hier.
Abraço,
Maria e Guido