Nooit eerder, sedert dat ik hier in Brazilië woon, kijk ik zoveel en vol verwachting uit naar nieuws uit België. Nele moet bevallen van een tweede zoontje, uitgerekend op 12.12.12 maar dat zal meer hoop dan werkelijkheid geweest zijn, en nu zou het voor vandaag 21.12 zijn. Nieuw leven... Maar ook is het telkens met bange voorgevoelens uitkijken naar nieuws van papa. Na enkele weken thuis gesukkeld te hebben met pijn in de linkerzijde en niet kunnen slapen is hij opgenomen in Lucas waar hij vorige week een longoperatie onderging. Dat hij einde krachten was, en dan die zware ingreep op de koop toe moest verwerken, is veel voor hem op die leeftijd. Nu beseffen we hier dat ondanks alle communicatiemiddelen de twee werelden toch ver uit ekaar liggen. Telkens wachten op een mailtje die maar niet komt met nieuws dat het wat beter gaat. We kunnen wel telefoneren naar de kamer in het hospitaal maar heel zelden wordt opgenomen, papa is te zwak en als het lukt klinkt zijn stem heel gebroken. De verschillende dimensies van leven ligt zo dicht bij elkaar, dat ondervinden we nu met Nele en papa, nieuw leven en lijdend leven.
Hier staat de tijd ook niet stil, vandaag was er de laatste schooldag met de gebruikelijke feestelijkheden. Mijn leerlingen hebben me het mooiste geschenk gegeven wat een leraar kan verwachten:
“We zijn hier om twee mensen te bedanken die belangrijk waren op onze weg in deze cursus, die in ons geloofden en hun tijd en krachten investeerden in onze groei. We vragen verontschuldiging voor alle warboel, het te laat komen en alles wat we even vergeten zijn die op jullie zenuwen konden gewerkt hebben. Professoren Gabriela en Guido, bedankt. Wij zullen steeds aan jullie denken. Bedankt om van onze lessen geen sleur maar een blij gebeuren te maken, om ons te laten voelen dat we mensen van waarde zijn, om het beste in ons te helpen ontdekken en telkens te verbeteren. Bedankt om de angst voor de dingen die we niet konden begrijpen weg te nemen, en het ons uiteindelijk te doen begrijpen. Bedankt om waardige mensen te zijn die ons vertrouwen kregen en tot wie we ons konden en kunnen wenden wanneer het leven moeilijk wordt. Dank om ons te overtuigen dat we veel beter zijn dan we vermoedden.”
Mijn leerlingen waren klasse dit jaar. Zo was er in november een groep van 24 belgen op bezoek en mijn leerlingen hebben hen les gegeven, het was een prachtige ervaring voor beiden. De bezoekers namen kennis van de bahiaanse keuken, er stond moqueca, mousse van maracuja en een caipirinha op het menu. Mijn leerlingen kregen de kans zich te bewijzen en slaagden er ten volle in. Met die groep belgen hebben we trouwens 4 dagen verschillende aspecten van Salvador en omgeving bezocht. Zo heb ik mijn eerste ervaring als ‘tourist guide’ en ‘reisorganisator’ opgedaan. Zoeken naar een aangepast programma, verblijfsaccomodatie, transport en enkele goede en gevarieerde restaurants. Een avond waarop de consul en zijn vrouw waren uitgenodigd en die met een optreden van de groep Vocarte werd afgesloten.
Kerstdag vieren we ons nieuw huis, wat vorig jaar nog een droom was is realiteit geworden. Het is een zwaar jaar geweest en veel tijd om te rusten kregen we niet. Maar het is een mooi jaar geweest, veel verwezenlijkt, ook in Acopamec. Nu maar hopen dat het nieuwe jaar even mooi zal zijn, dat papa vlug beter wordt en dat Arthur’s broertje gezond ter wereld komt en de mama en de papa in de zevende hemel vertoeven.
Alvast een zalig kerstfeest en een gezegend nieuw jaar.
abraço,
Maria e Guido
