VOETBAL EEN FEEST?

Op 6 december zal de Heilige Sint hopelijk de nodige geschenken uitdelen aan de Rode Duivels. De loting voor de wereldbeker voetbal 2014 gebeurt hier in Sauipe, een mondain kustoord op ongeveer een  30 km. van het Hannshof. 1.300 genodigden en 2.000 mensen uit de perswereld zullen de wereld doen weten wie tegen wie zal spelen. Trainer Marc Wilmots hoopt de achste finales te halen, wij hopen uiteraard op meer. In Brazilië is de nuchtere mens echter niet zo opgetogen met de voetbalbeker. Sedert de aankondiging, jaren geleden, werd van alles beloofd, niewe stadions, infrastructuur van de wegen en de luchthavens, elke braziliaan zou er beter van worden en de toekomst zag er veel rooskleuriger uit. Als je nu aan iemand vraagt of hij iemand kent die er al beter van geworden is dan blijkt die het antwoord schuldig. Wegen en luchthavens zijn nog altijd in constructie en wees er zeker van, eenmaal de beker voorbij zullen die vele miljarden aan beloften er niet meer komen. In Salvador mogen we dan niet klagen, het nieuwe stadion heeft al meermaals de test doorstaan met enkele uitverkochte partijen tussen Bahia en Vitoria. De wegen rond het stadion zijn veel verbeterd maar hoe je er geraakt blijft voor de voetbaltoerist nog een raadsel. Vorige week hadden we een stortbui van een paar uur en alles zat onder water, de drukste wegen stonden een meter onder water. Stel je voor dat het gebeurt tijdens de voetbalbeker? Maar de schijnvertoning van de Fifa moet verder gaan, de weg van de luchthaven naar Sauipe is herlegd, de vuilnisbelten zijn verdwenen en aan de politiecontrole is de berg van autowrakken zondag laatst weggehaald. De weg wordt dagelijks gecontroleerd door bereden militaire politie, overvlogen door de politiehelicopter en zondag landde het eerste legervliegtuig. Het moet zijn dat ook presidente Dilma of oud president Lula er zullen bijzijn. Het was twee jaar geleden dat Jerome Valcke van de Fifa Brazilië waarschuwde dat het zo niet verder kon, dat er nog niets afgewerkt was en dat ze een schop onder hun kont moesten krijgen. Hij stond direct op de zwarte lijst van Brazilië maar ondertussen is alles bijgelegd, een deel van de stadions zijn nog steeds niet klaar en de infrastructuur daar had ik het al over. Hoeveel smeergeld, propine noemt dat hier, moet de Fifa niet gekregen hebben om de ogen te sluiten. Een schitterend voorbeeld is het stadion van São Paulo waar de openingsmatch zal gespeeld worden. Een deel stortte deze week in, twee arbeiders lieten daarbij het leven. Het stadion wordt later eigendom van een van de grootste voetbalclubs van het land, Corinthians. Betaald dus met gemeenschapsgeld. Blijkt nu dat het stadion nog geen bouwvergunning had van de stad en van het ministerie van arbeid! Corinthians hadden een deel van de oorspronkelijke plannen gewijzigd en de stad had het nog niet goedgekeurd. Leg mij nu eens uit hoe je zo’n stadion kan bouwen zonder dat de stad of het ministerie van arbeid de werken laat stil leggen wegens gebrek aan vergunning en dan nog onder hun neus in de dagelijkse actualiteit. De corruptheid van Brazilie kent nog steeds geen grenzen en wanneer je denkt dat het verminderd dan begint het nog maar pas. Het noordoosten van Brazilië kamt met de grootste droogt sedert 50 jaar. Men trok ongeveer 50 miljoen uit van de staat en 25 miljoen van de deelregering om de verschillende dorpen en boerderijen met watertanks op vrachtwagens 3 a 4 maal per week te bevoorraden. Alles wordt vanuit het legercommando uitgevoerd, het aanvaarden van de vrachtwagens met goedkeuring van de tanks, de planning, enz... De taak van de uitvoerders is water ophalen en te verdelen volgens de opgegeven planning. Uit een reportagen op tv blijkt nu dat de meeste vrachtwagens oude aangepaste petroleumwagens zijn, dus giftig voor watervervoer of binnenin oude roeste vaten. Of men haalt water uit de eerste de beste beek en vervoert die als drinkbaar water. En... er zijn plaatsen waar men in plaats van de voorziene 3 beurten per week slecht 1 maal in twee weken bediend worden. Maar de vrachtbestuurder onder het oog van de legerleiding verdient toch 15.000 reais per maand. In Alagoias zijn er 103 doden gevallen na een epidemie waar ongeveer 53.000 mensen het slachtoffer werden, oorzaak: vuil water. Nog een ander voorbeeld is de veroordeling van enkele toppolitici voor corruptie. Een van de beklaagden zou zijn gevangenisstraf mogen omzetten in administratiewerk in een van de grootste hotels in Brasilia, hij zou er 20.000 reais per maand verdienen.

Met ons alles goed, al worden we op een of andere manier toch ergens bestolen, is het niet in de winkel waar je oplettend alle afrekeningen aan de kassa moet in het oog houden dan is het de telefoonrekening of alle soorten van trucjes waar je zeker door bedrogen wordt. In het Hannshof zijn we nu vooral bezig met de tuin, zondag mijn eerste ananas geplukt en de maracujas (soort grote gele passievruchten) hangen met zijn honderd te wachten op hun kleur. Waar de kippen zaten hebben we nu een groententuin aangelegd, tomaten, paprikas, courgetten, koriander, pijpuitjes en mosterd, het is aan het groeien en hopelijk komt er iets van want het is een zoveelste poging en we hebben te kampen met veel ongedierte en de hitte. Op een zaterdagmorgen was het om 9 uur eventjes 48° in de zon. In de namiddag is het eventjes uitblazen in de hangmat en verder de avonturen van Karl May te lezen. Morgen verdedigd Klaus zijn eindwerk voor de jury en dan zitten ook zijn studies erop, psychologie. We mochten ook getuige zijn van een prachtig concert in Saraiva met zijn nieuwe groep Vocarte. De groep probeert de populaire Braziliaanse muziek in ere te houden. In Acopamec gaan we de laatste weken in en dan begint de lange zomer-kerstvakantie. Voor velen zal het een korte worden want de scholen beginnen vroeger om tijdens de wereldbeker vakantie te geven. Het is een regeringsoplossing om de verkeersdrukte wat te verminderen en de voetbaltoerist niet in de file te laten staan en dus te doen geloven dat alle verhalen zoals de mijne fantasietjes zijn.

Dus, geloof er het jouwe van, wij leven in de dagelijkse realiteit van Brazilië, land van de toekomst, land zonder armoede en miserie. Op naar kerst, in shopping centrum Salvador shopping staat zoals elk jaar een imense kerstboom met daarrond herten en typische noorse huisjes. Dit jaar met zonnepanelen, we gaan mee met de tijd. Maar we wensen jullie allen een mooie voorbereiding naar kerst toe, los van alle commerciele gedoe en met wens om het wat stiller en rustiger te maken, te beginnen met onszelf.

Abraço,

Maria e Guido

BRIEF AAN ARTHUR EN MIEL

Oi Arthur en Miel,

Staan jullie schoentjes al klaar? Of is de aandacht voor de goede lieve Sint al wat verminderd en is de koude kerstman al belangrijker geworden?

Waar is de tijd, ja, opa is al een beetje oud aan het worden en heeft al veel herinneringen hoe het vroeger was. Ik zie het nog voor me alsof het gisteren was, de tijd van Sinterklaas. Toen was het nog de Heilige Sint, en toen we stilletjes aan het spelen waren, mijn broer en ik, gebeurde het dat er plots een regen van snoepjes over ons heen kwam vallen. Het was een teken van de Sint, die ons beloonde omdat we zo braaf waren. Of er stond ineens op de hoek van de tafel een chocoladebeertje, de Sint was stilletjes voorbij gekomen, we hadden hem niet gezien of gehoord. Maar het belangrijkste was zijn komst bij ons thuis, elk jaar opnieuw kwam hij met zijn knecht en met zijn boek. Bij sommige kinderen kwam hij onverwacht maar wij wisten dat hij op die bepaalde namiddag of avond zou langskomen. We mochten de stoel klaar zetten waar hij straks zou in tronen en dan was het wachten, toch wel een beetje angstig want je wist maar nooit. Toen was hij daar, in onze ogen een grote man met zijn mijter en staf, een prachtige witte baard en glanzend lang haar. Vergezeld van zwarte piet die steeds een grote zak bij zich had. Daar waren we doodsbang van en gelukkig wordt die zak nu gebruikt om de snoepjes en het speelgoed in te stoppen. Toen diende die zak om de stoute kindjes in te steken. Piet was zwart omdat hij als knecht van de Sint door de schoorstenen moest kruipen om ’s nachts het speelgoed te brengen. In de meeste huizen werd toen verwarmd met kolen en daardoor waren die schoorstenen heel zwart vanbinnen en zwarte piet die kreeg dat roet nooit meer van zich af, hoe hij zich ook waste en schrobde. Er was altijd een kans dat je in die zak belandde, dat hangde af van Sinterklaas die een groot boek bij zich had waarin de namen van alle kindjes stonden, je wist dus nooit of je braaf of stout was geweest, en vooral wist je nooit of de Sint het gezien had toen je iets mispeuterd had. Het was dus een bang moment toen hij zijn boek opensloeg en onze namen zocht. Toen ging zijn vinger in de lucht, en zei hij: ‘Wat lees ik hier...”, ons hart sloeg een beetje vlugger en ja, elk jaar had hij toch iets gezien dat beter kon, we hadden broer gepest, een klein beetje, of we hadden niet goed geluisterd naar mama en papa. Maar het was niet erg genoeg om in de zak te vliegen en de Sint vond in zijn boek gelukkig heel wat goede dingen over ons, hoe goed we hadden geholpen bij het opruimen of hoe we gingen gaan slapen zonder tegen te pruttelen en ook hoe flink we onze boterhammetjes hadden opgegeten. Bij het heengaan kregen we nog wat snoep en mandarijntjes. Enkele dagen later, meestal op zondagmorgen, wanneer we opstonden, stond de tafel in de woonkamer vol met chocolade, marsepein, speelgoed en mandarijntjes.

Later, toen jullie mama nog kindje was kwam hij ook bij ons langs. Zwarte Piet was er toen niet bij en zijn grote boek was hij vergeten. Maar hij bleef telkens een hele tijd met mama en nonkel Bert vertellen en spelen en een stukje taart eten met koffie.

Arthur en Miel, zorg goed voor elkaar en braaf zijn hé.

Abraço van vovô en vovó.

OVER OUDE DROMEN EN VERRE REIZEN.

Een oude droom kwam tot stand, in de hangmat op de veranda een siesta met een boek van Karl May, jeugdliteratuur, in de hand. Ik heb de reeks op terugreis in mijn valies gestopt en lees nu de verhalen van Old Shatterhand en Winnetou met nog steeds hetzelfde enthousiasme als 45, 50 jaar geleden. De hangmatten hebben we opgehangen voor onze eerste bezoekers, Marc en Lore Pollet, en dat is geleden van eind juli, dus al een eindje dat ik weer wat schreef op mijn blog. Het is een beetje terug in de tijd gaan toen we een 14-daags verblijf organizeerden voor priester Marc en zijn nichtje Lore, afgestudeerd als psychologe. Een reis met alles erop en eraan, logies, maaltijden, vervoer en bezoeken. Ons Hannshof ligt nu eenmaal in het midden van het Altantisch woud en openbaar vervoer is er niet, zelfs met de fiets, laat staan te voet, is het moeilijk te doen. Onze gasten, zeggen ze zelf, zijn verwend geweest en hebben Salvador en omstreken gezien in al zijn gedaanten, bos en zee, stad en platteland, historische binnenstad met drie dagen verblijf in pousada Barocco, toeristische plaatjses en favelas. Na de groep Belgen die we vorig jaar mochten begeleiden was dat de tweede uitdaging in onze nieuwe roeping als gastgezin (type bed and breakfast)en gids/begeleider. Het smaakt naar meer.

En dan naar België, de vliegreizen lijken elk jaar langer te duren of zou het de ouderdom zijn en de gewoonte van de jaarlijkse vlucht zonder slaap. In Lissabon de vlucht gemist door vertraging in Salvador maar dan toch zonder verdere ongelukken op zondag 11 augustus aangekomen bij Bert en Wen waar we jaarlijks heel welkom zijn. Het was weer fijn zoveel mensen te kunnen ontmoeten en tevens triestig er ook zoveel niet te kunnen zien wegens gebrek aan tijd. De aandacht ging uiteraard naar vader, de kinderen en Arthur en Miel, onze kleinkinderen. Wat een heerlijk gevoel Miel voor de eerste keer te kunnen knuffelen en Arthur bezig te zien en bezig is hij. Hij spreekt al enkele woordjes portugees en met tia Elizabeth die dit jaar eveneens meereisde was hij beste maatjes. Samen zijn we naar de kinderboerderij geweest, met samen bedoel ik wij, onze kinderen en kleinkinderen. In de toekomst zullen we proberen elk jaar zo’n gezinsdag te organiseren. Maar het was leuk te zien hoe Arthur beste vriendjes is met de geitjes, de varkentjes en konijntjes weet wonen en de tractor probeert te besturen. Miel hield alles nauwgelettend in het oog en kreeg een likje van het kalfje. In het seminarie, waar ik toch 25 jaar werkzaam was en er de laatste jaren woonde is het steeds een beetje thuiskomen.  De zusters, personeel, econoom, mijn buur Jos en de mensen van Scolarest geven het gevoel dat je er nog altijd deel van uitmaakt, dat je nooit echt weg bent. Bij anderen is het dan duidelijk dat je uit Brazilië komt omdat we ze hier leerden kennen en blij waren ons te kunnen ontvangen in België, Urbain en Monique uit Kessel-Lo die hier vorig jaar met de groep Belgen waren. Bij Anne, Pol, Jules en Gaby, mensen die het project Ceifar, bij ons om de hoek, ondersteunen waren we eveneens heel welkom. Fotos bekijken en herinneringen ophalen bij priester Marc stond eveneens op het programma.

We reisden door een stuk van Europa, samen met Bert en Wen. In feite was het reisdoel Velehrad in Tsjechië, waar de familie Oliva woont en waarmee we altijd goede contacten hadden, de kinderen kwamen bij ons op vakantie en we zijn er vaak geweest. Via Leipzig, Terezin, Praag brachten we er enkele dagen door. Vásek, de jongste spruit van weleer, was er onze gids en loodste vanop de torens van de baseliek, langs de winkelstraat van Uhersky Hradiste ons de kelder in van een hobby wijnmaker. Het afscheid viel zoals steeds wat zwaar. De terugreis verliep via een ommetje in Slovakije naar Wenen en de laatste dagen verbleven we in Rothenburg ob der Tauber, romantisch stadje maar in de regen en de koude die we er meemaakten was de romantiek ver te zoeken.

Heel stilletjes ging het verloren in alle drukte maar de Werkgroep Acopamec bestond op 7 september 25 jaar. We waren ’s avonds te gast bij Anne en Danny die zich reeds 10 jaar voor het project inzetten maar het is vooral Rebecca die steeds verlangend uitkijkt naar de komst van Maria. Die twee hebben een onverklaarbare band, al sedert jaren.  Belangrijker was op 7 september het huwelijk van Bert met Wen in het Brugse stadhuis. Op tijd de goedkeuring gekregen om het tijdens ons verblijf in België te kunnen vieren. Intens, intiem en eenvoudig was de plechtigheid met nadien een mooie receptie en een heerlijk maal met dichte familie en vrienden. Wen moet zich een beetje voelen zoals ik hier in Brazilie, ver van familie, soms taalproblemen , andere cultuur en gewoonten maar liefde overwint,  niet alles maar toch heel veel.

Een heerlijke avond hadden we met papa, Katrien, Stefaan, Johan en Lieve, papa met al zijn kinderen. We genoten allemaal van weer eens samen te zijn, de momenten zijn zo schaars. Pa werd in september 87 jaar maar toen waren we alweer vertrokken. Met tante Lisette trokken we naar Delft, een eerste maal in jaren dat we zonder nonkel Oscar een dagje uit waren. Het is al een jaar dat hij overleed. Je ziet, weer eens tijd te kort.

Nu zijn we al een maand terug, het pendelen tussen Morada do Sol in Salvador en het Hannshof bij Praia do Forte is weer routine geworden. We vertrekken nu meestal de donderdagmorgen en blijven tot de zondagavond. De tuin heeft weer wat afgezien van de hevige regenval maar gelukkig hebben Paulo en Vera, samen met Klaus, het tijdens ons verblijf in België goed onderhouden. Minder goed nieuws van onze buurvrouw hier in het Hannshof, niet direct naast de deur maar toch een van de weinige bewoners in de streek dicht bij ons. Dona Elisa en haar man Alcides hebben ons gesteund in onze bouwplannen en ons letterlijk over de schreef getrokken om eraan te beginnen, papa was er zelfs eens te gast. Toen we deze week langs reden kwam Alcides opendoen en op de vraag hoe het met Eliza was antwoorde hij: “Ela se descansou – Ze is gaan rusten”, waarmee hij bedoelde dat ze overleden was, twee maanden geleden. 63 jaar, mijn leeftijd, we stonden er toch even perplex van, zo’n vitale vrouw. Maar ze kreeg kanker, een jaar geleden, en het was overal uitgezaaid. De vele keren dat we langs gingen waren ze er niet, we konden niet vermoeden dat ze meer in het ziekenhuis waren dan thuis. Op de woensdagen in Acopamec  gaan de lessen door, vorige week hadden we de kinderen van de creche uitgenodigd om te komen middagmalen, speciale schoteltjes gemaakt en voor hen was het als een uitstap dat ze maakten, gaan eten in een restaurant.

Naast mijn jeugdliteratuur heb ik ook mijn blokfluit en altfluit opnieuw vastgenomen, eveneens een 40 jaar geleden. Het kwam toevallig doordat de leraar muziek me vroeg of ik een instrument bespeelde. Ik vertelde het hem en toen zij hij, waarom spelen we niet eens samen met de leerlingen gitaar. Ik pruttelede nog wat tegen maar nu zijn we toch begonnen, iets gemakkelijks, Greensleeves. Een optreden is nog niet gepland maar jullie zijn alvast uitgenodigd. Zo, dat was het zo een beetje of een hele brok, te zien hoe je het bekijkt. Hou jullie goed en tot ...

Abraço,

Maria e Guido.

BRAZILIË, BRAZILIË

Het is de titel van een kroniek, geschreven door João Ubaldo Ribeiro die gaat over 400 jaar familiegeschiedenis en zich afspeelt in Salvador en Bahia. Ik ben het aan het herlezen na zovele jaren. Een geschiedenis van slaven en meesters, veroveringen en onafhanklijkheidsstrijd. Tijdens het lezen vroeg ik me af of de protesten van de laatste weken in Brazilië nog steeds kaderen in deze geschiedenis van slaven, meesters vertaald door bevolking en regering en onafhankelijkheid vertaald door democratie met burgerrechten. De wereld kon er niet naast kijken maar na de islamlanden was het hoogst verbazend dat een zogenaamde economische grootmacht en schijnbaar welvarend land dat fenomeen, van massaal op straat komen, zou meemaken. Een democratisch land en daar wringt het schoentje. Democratie is volgens Lakhdar Brahimi een samenleving waarin de overheid niet uit dieven bestaat en de burgers rechten hebben en dat bestaat tot op heden niet in Brazilië, tenminste niet in praktijk. Die definitie staat heel dicht bij de eisen die in zowel Istanboel, Caïro of São Paulo en Rio de Janeiro worden uitgeschreeuwd.

Met 0,20 centavos verhoogde de burgemeester van São Paulo de busprijzen. Zeer tegen de zin van de burger en dan vooral de studenten die maandelijks schandalig veel schoolgeld moeten betalen en daarvoor geen betere kwaliteit krijgt. Wachttijden voor en na het werk, school, kunnen oplopen tot uren. De bussen raken verzeild in de hopeloze verkeersopstoppingen van steden die niet met het hedendaags verkeer zijn meegroeid en zitten vaak met een 100-tal mensen meer dan vol. Investeringen in nieuwe bussen, metro of trein zijn er al jaren niet gedaan en rijden in een verouderd systeem of rijden helemaal niet zoals al jaren in Salvador. Het protest in Saõ Paulo werd bloedig uit elkaar geslagen door een militaire politie/dictatuur en werd daardoor de wekker die gans Brazilië (eindelijk) wakker schudde. Wat al jaren aan het broeden was kwam nu naar boven, gebrekkig onderwijs, slechte gezondheidszorg en de grote onveiligheid. Maar ook tegen het politiek systeem, de corruptie en zelfs de FIFA deelde in de slagen. Juist in die periode was er de confederale beker, zo'n mini wereldbeker tussen 8 landen met het gastland, de uittredend wereldkampioen en van elk werelddeel een vertegenwoordiger. Oceanië was vertegenwoordigd door voetbalreus Tahiti. De protesten gingen niet zozeer over die beker maar over de enorme kosten die het met zich meebrengt, het bouwen van stadions die nu al het dubbel van het voorziene budget kosten en in de biljoenen oploopt terwijl er niets aan de bouw of infrastructuur van scholen en ziekenhuizen wordt gedaan. En Dilma mag dan zeggen dat het niet met openbaar geld gebeurt geen mens gelooft haar nog als ze de rekeningen niet kan voorleggen.

De finale van de beker stond al op voorhand vast, Brazilië moest winnen al geloofde hier niemand in de kansen van de kanaries na een abomenabele voorbereiding. Spanje leek nog wat tegen te stribbelen tegen de druk van de FIFA en Brazilië maar toen in het hotel waar ze verbleven hun geldbeugels werden gestolen en verhalen opdoken over feestjes met prostituees legde ook deze ploeg zich bij de winst van Brazilië neer. Bij de uitreiking van de beker en het eindfeest geen Dilma te zien, buiten de minister van sport geen enkele regeringsleider. Dilma die uitgefloten werd tijdens de opening hield zich waarschijnlijk bezig met de statistieken met de daling van 27% van haar populariteit. In Salvador werd Jerome Valcke die de wedstrijd voor de derde en vierde plaats bijwoonde uitgejouwd net zoals Blatter tijdens de finale in Rio. De corruptie van de Braziliaanse Voetbalbond en aansluitend de FIFA mag blijken uit volgende feiten:

De voorzitter van de Braziliaanse voetbalbond was de absolute heerser, hij was tegelijk voorzitter van de voetbalbond en van het lokale organiserende comité van de Wereldbeker. Tot hij vorig jaar het land uitgejaagd werd beschuldigd van allerlei onfrisse praktijken. De meest beschadigende aanklacht komt van een Zwitserse rechtbank die Teixeira ervan beschuldigt, samen met zijn schoonvader en FIFA-baas van 1974 tot 1998 João Havelange, 30 miljoen euro smeergeld aangenomen te hebben van het sportmarketingbedrijf International Sports & Marketing, het bedrijf dat in 2002 en 2006 de tv-uitzendrechten voor de Wereldbeker gekregen had van de FIFA. Vandaag woont hij in Florida in een villa met zeven slaapkamers. Maandelijks ontvangt hij nog via een consult contract 50.000 euro van de voetbalbond. Zijn opvolger is Marin, als gouveneur van São Paulo had hij directe banden met de militaire dictatuur en stond achter acties die honderden Brazilianen deed verdwijnen of vermoorden.

‘De Wereldbeker wordt de grootste overval uit de geschiedenis’, zei oud-voetballer Romario vorig jaar. Romario wil dat de winsten van het evenement, geschat op 700 miljoen euro, geïnvesteerd worden in buurtploegen en jongerenwerk, in plaats van in helikopters, jets en nog andere pleziertjes door de heren van de voetbalbond. In een mededeling aan de Braziliaanse minister van Sport schreef Romario: ‘Mijn geachte Aldo Rebelo, het Braziliaanse volk verdient dit niet, help ons een einde te maken aan deze smeerlapperij. Voor een instelling als de voetbalbond, die vrijgesteld is van belastingen, is een belastingdoorlichting hoognodig.' Dus is het niet toevallig dat de FIFA door de Braziliaanse bevolking mee veroordeeld werd voor de corruptie en de schandalige praktijken door de overheid gevoerd. Het kwam zover dat slogans tijdens de demonstraties heel duidelijk vermelden: 'Is uw kind ziek, breng hem naar het stadion'. Een ander mooi pamflet was: 'Japan, neem ons voetbal, wij willen jullie onderwijs'.

De plotse politieke opstand verraste de Braziliaanse politici. Bij aanvang wuifde de burgemeester van São Paulo, Brazilië’s grootste stad die bijna 20 miljoen inwoners telt, het protest nog weg als een onbelangrijk detail. De repressie van de militaire politie kreeg meteen een duidelijk antwoord van het publiek. Binnen enkele dagen tijd was de reactie van het Braziliaanse volk maar al te duidelijk. Tienduizenden arbeiders, studenten en oudere activisten die nog tegen het militaire bewind van 1980 gestreden hadden, vormden één blok. Het massale protest die de straten vulde, schokte het Braziliaanse politieke establishment.

Elke dag kwamen meer en meer mensen op straat, een protest in Rio werd bijgewoond door meer dan 1 miljoen demonstranten. Elk protest begon eveneens te eindigen met vandalenstreken ondanks de blijvende oproep om te betogen zonder geweld. Maar ook de brutaliteit van de politie werd elke dag heftiger. Op de voorpagina van NY Times verscheen een foto van een Braziliaanse politieman die pepperspray in het gezicht van een vrouw spoot, ook al verzette die zich helemaal niet.

Politici van alle partijen waren persona non grata tijdens dit Braziliaanse straatfestival. Toen de politieke CUT-vakbondsvereniging twee vlaggen bovenhaalde tijdens de demonstratie in Rio de Janeiro, jouwde het publiek de afgevaardigden uit en enkele woedende demonstranten verscheurden de vlag van de vakbondsbeweging. Hun pamfletten werden verscheurd en het publiek begon te scanderen: "Geen politieke partijen!". Vorige week, 11 juli, organizeerden de vakbonden hun eigen betoging maar het was in mineur, de massa onafhankelijke betogers hielden zich ver op afstand om een duidelijk signaal te geven dat de politiek helemaal moet veranderen en vooral het feit dat ex-president Lula de betoging in het leven had helpen roepen deed er geen goed aan.

De hele wereld hield protestacties als steun voor de gebeurtenissen in Brazilië. Braziliaanse politici bleken met hun mond vol tanden te staan tegenover het protest. Zelfs Dilma slaagde er niet in om te begrijpen wat rondom haar aan het gebeuren was. In een belangrijke boodschap via radio en TV stelde ze een 5 punten plan voor maar ze kwam niet overtuigend over. Ondertussen heeft het parlement al wel een wet weggestemd die het mogelijk had gemaakt dat corruptie bij politici niet strafbaar zou zijn. De straatprotesten zijn gekalmeerd maar de bevolking is wakker geworden en weet dat ze macht heeft en de mogelijkheid om een echte democratie in Brazilië te laten geworden. Laat ons hopen dat de verkiezingen van volgend jaar eindelijk de weg naar een 'Brasil, pais rico sem pobreza' wordt.

BRIEF AAN ARTHUR EN MIEL

Hoe kan je gedachten neerschrijven als je hoofd leef is? Dat kwam bij mij op deze nacht toen ik dacht: "Wordt het geen tijd dat je nog eens een woordje schrijft naar Arthur en Miel?" Dus lieve kleinzoons, met deze... en raar maar waar, ondanks een heel drukke dag in Acopamec, vloeiden de gedachten er uit. Mijn hoofd zit weer wat vol zonder naar school te gaan.

Een flinke stap hé Arthur? Van de kinderopvang naar de kleuterschool, trots, welgezind en zonder een traantje. Maar hoe kan het anders, je liefste vriendinnetje was je voorgegaan. Misschien eindigen jullie twee zoals nonkel Bert en meter Sarah, van de kleuterschool tot en met het middelbaar altijd samen en nog steeds een speciale mooie vriendschap. 't Is leuk je fotos en filmpjes te zien, hoe je op 1 mei de rode wagen van mama poetst. Hoe je zo lief voor broer Miel zorgt en hem doet lachen, en hoe je kippetje wil spelen. Van dat laatste vermoed ik dat het niet zozeer jij bent die kippetje wil spelen maar dat je wilt dat papa kippetje speelt, of ben ik verkeerd Arthur? Ook onze zeldzame gesprekjes via skype blijven voor ons onvergetelijke momenten.

En jij lieve Miel, bijna een half jaar oud. Zondag wordt je gedoopt, een speciale dag want het is overgrootvader André die je zal dopen. Gelukkig is hij al weer heel wat beter en wees gerust hij zal het goed doen. Later kan je dan in school zeggen dat je overgrootvader priester is en de leraar of lerares zal dan grote ogen trekken en denken dat je een beetje liegt, vraag het maar aan mama, het overkwam haar ook. Je foto, samen met mama en papa en Arthur staat hier bij ons in het Hannshof en ook op mijn bureau in Acopamec. Iedereen die er langs komt is dol op jullie, mijn kleinkinderen. Af en toe toon ik dan heel trots een filmpje van jullie via facebook.

Weldra, 't is te zeggen nog enkele maanden, zien we elkaar voor de eerste keer. Arthur, jij bent dat al gewoon dat oma en opa brasil komen, leer Miel de eerste woordjes portugees vovô en vovó tegen dat we komen.

Hou jullie goed lieve schatten,

een dikke kus en knuffel van

vovó Maria en vovô Guido

OVER ZARA, VOETBAL EN NOG MEER.

Ik heb een broek van Zara, nu niet om over te schrijven, maar sedert dat ongeval in Bangladesh, met toch rond de duizend doden, (als je dat als een ongeval kan beschouwen), ben ik wat beschaamd die broek te dragen. Er kleeft teveel bloed en tranen aan. En dan bleek dat wat in Bangladesh op grote schaal gebeurt ook hier in Brazilië schering en inslag is. Tijdens een grootscheepse controle door de federale politie werden 129 mensen bevrijd uit naaiateliers waar ze in mensonwaardige omstandigheden werkten. Blijkt dat er in groot São Paulo alleen al 300.000 Bolivianen, 70.000 Paraguyanen en 45.000 Peruanen, allen illegaal in het land, in omstandigheden werken zoals eertijds de slavernij die 125 jaar geleden werd afgeschaft. Zij werken voor bedrijven als Zara, Cori, Emme e Luigi Bertolli. Ook de Fifa maakt zich schuldig maar die zijn al zo lang corrupt dat ze het niet meer beseffen. Duizenden illegalen, ook uit Haiti, werken in de bouwwerken voor de wereldbeker 2014. De broek van Zara, een ticket voor de wereldbeker, een gewetenskwestie!

Voetbal is in Salvador zoals in Brugge, Club en Cercle zijn hier Bahia en Vitoria. Vitoria is terug in eerste na enkele jaren in het hellevuur van tweede, Bahia blijft in eerste met de hakken over de sloot. Het zijn aartsrivalen en Bahia beleeft de laatste maanden de pijnlijkste periode uit zijn geschiedenis. Het nieuwe voetbalstadium 'Arena Fonte Nova' werd ingehuldigd met een Bavi (zo worden de matchen Bahia-Vitoria genoemd), Bahia verloor met 5-1 wat de naam van het stadium wijzigde in 'Arena 51' (voor de kenners een gekend cachaça merk). Terwijl Vitoria op dat elan van overwinningen blijft drijven verliest Bahia de ene match na de andere, uitgeschakeld in de beker van Nordeste, uitgeschakeld in de beker van Brazilië en de heenmatch voor de finale van de beker van Bahia werd een Bavi met 7-3 winst voor ... Vitoria wat de naam van het stadium opnieuw deed wijzigen in 'Arena Avenida 7' (voor de kenners een novelle op TV Globo). Het werd teveel voor de supporters die de kracht van facebook aanwenden om de volgende match thuis te blijven om het onstslag van het bestuur te eisen, en het werkte, althans voor het thuisblijven, 11 fans waren aanwezig in het enorme stadium. Bahia verloor en de trainer werd vervangen door de kinesist, de enige die op dat moment beschikbaar was na het ontslag van reeds 3 trainers in enkele maanden. De terugmatch voor de finale van de beker van Bahia eindigde op 1-1 en werd bijgewoond door welgeteld 44 supporters van Bahia. Dit weekend begint de competitie, Bahia houdt zijn hart vast.

Ondertussen zitten we een eind in de herfst en eindelijk krijgen we, soms teveel, regen. Ons terrein is hellend en ommuurd, met de vele regen hadden we geen rekening gehouden en achteraan stond het tot een meter hoog onder water. Enkele waterbuizen in de muur, graven van kanalen lostten dat op tegen de volgende regenbui. Het is nu wel ideaal om te planten in de anders kurkdroge harde grond. De laatse weken plantten we siriguela, een soort kersen, echte kersen, sinaasappel en limoen, manga en jabuticaba. Onze maracuja bloeit en groeit en geeft zijn eerste vruchten af. Midden in het bewaarde stuk bos hebben we een pad aangelegd en in het huis is de veranda afgewerkt, gevloerd en geschilderd. Klaar om de hangmatten te plaatsen en te dromen van de onze komende reis naar België, van 10 augustus tot 14 september.

Het zal weer een drukke reis worden met telkens de verschrikkelijke keuzes voor familie- en vriendenbezoeken. Enkelen hebben gelukkig al vastgelegd, familieuitstappen met kinderen en kleinkinderen staan geboekt en we maken een rondreis in Europa. Op het programma staat Leipzig, de geboortestad van Hanns Seydel en Bach, Praag, Velehrad waar we onze familie Oliva na 8 jaar zullen terugzien, via Slovakije en Hongarije naar Wenen en we eindigen in Rothenburg ob der Tauber, voor mij één van de mooiste stadjes ter wereld. Bert, Wen en Elizabeth gaan met ons mee. Daardoor zijn we reeds een flink stuk van onze beschikbare vriendentijd kwijt maar we zien er naar uit. We moeten alleen nog een oppas vinden voor het Hannshof om de tuin water te geven en de kippen eten te geven. Dus, kandidaten, we verwachten jullie voor een sollicitatiegesprek!

Hou jullie allen goed en hopelijk vinden we een gaatje om elkaar te onmoeten in België.

Abraço,

Maria e Guido

EEN NIEUWE LENTE

Ja, 't is bijna zover, een  nieuwe lente. Althans in België want hier kijken we reikhalzend uit naar de herfst in de hoop dat die wat koelte en regen meebrengt. Het noordoosten van Brazilië is droger dan ooit met nu reeds meer dan 1.000 dorpen en steden in noodsituaties en 70% van het vee dat dood op de velden ligt. Een nieuw gat in de markt is het verwerken van de kadavers en vooral de botten tot droogvoer. In Rio en São Paulo zijn de weersomstandigheden dan geheel tegengesteld, overstromingen, verzakkingen, huizen die onder de modder bedolven raken met tot op heden alweer 21 doden. Twee jaar geleden waren er in dezelfde streek dezelfde problemen met rond de 300 doden. President Dilma belooft drastische maatregelen na de drastische maatregelen die ze twee jaar geleden reeds trof. De miljoenen of biljoenen die toen beloofd werden zijn na twee jaar nog niet gebruikt of reeds misbruikt om een mooier woord dan corruptie te gebruiken. Duizenden mensen verliezen weer alle hebben en goed, je moet verdomd veel moed hebben om telkens opnieuw te beginnen. In Japan is het een jaar geleden dat de grote tsunami een deel van het land verwoestte, na een jaar merk je er niets meer van. Inderdaad, een wereld van verschil. De corruptie en gebrek aan respect voor het volk maakt nog steeds deel uit van de politieke cultuur van Brazilie. Dat bleek nog eens uit de verkiezing van een evangelisch pastor als voorzitter van de commissie voor de rechten van de mens. Een voorzitter die zich denigrerend uitsprak over de zwarte bevolking, over de homosexuelen en ondanks felle protesten, ook in het parlement, toch verkozen raakt. Het doet je toch nadenken over een land dat een eerste wereldland wil worden en zogezegd democratisch is. Om de gezondheidszorg te laten functioneren is er geen geld, onderwijs is onder niveau maar voor de voetbalstadia is er een massa budget voorzien, Brazilië moet blinken tegen de wereldbeker 2014 en de olympische spelen. Hoe men de supporters en de toeristen tijdens de wereldbeker zal vervoeren, de heer is het wijs. Deze week deed ik er nog twee uur over naar stad, 7 km. De regering heeft al een oplossing gevonden, tijdens de wereldbeker zijn de scholen in verlof - dus minder vervoer. De werken liggen stil tijdens de dagen en de plaatsen waar brazilie speelt, dus minder volk op straat. Om een mooi beeld van het land te schetsen is men bezig met de grote kuis, vooral in São Paulo en Rio haalt men met of tegen de wil, de drugverslaafden van de straat, worden de gevaarlijke favelas waar benden de plak zwaaien uitgekuist, worden vb. in Natal jongeren die uit de gevangenis komen vermoord (sedert begin dit jaar reeds 30), vaak worden mensen die op de straat leven en slapen 's nachts vermoord of in brand gestoken...

Er is een nieuwe lente in ons Hannshof waar we nu vijf kippen lopen hebben, 4 hennen en 1 haan. Eerst lieten we ze vrij los om de vele mieren en klein ongedierte op te kuisen maar helaas hebben we hun vrijheid moeten beknotten omdat ze meer zin hadden in de bloemen en de planten. We hebben dan een omheining geplaatst rond hun hok. We zien verlangend uit naar de eerste eieren, misschien met Pasen? Onze kleine schildpad, Madonna, die we vorig jaar in huis verzorgden heeft de vrijheid gekregen maar komt een keer per week te voorschijn in het kippehok waarna hij dan zijn badje (onder de kraan) en verse groenten krijgt. Het wordt stilaan een dierentuin bij ons, naast de vele soorten vogels die in de tuin nestelen krijgen we af en toe bezoek van een apenfamilie. En dan vergeten we nog de vele gekko's die er zijn, verwar niet met gekken. Vorige maand hebben we de ingangspoort afgewerkt met dak, schilder- en verniswerk. Deze maand kuisen we het pomphuis op, schilderen en het stortbad ernaast betegelen en schilderen. Het blijft een plek om tot rust te komen en opnieuw wat een te worden met de natuur. 

Een nieuwe lente in Acopamec, dus een nieuw schooljaar die begonnen is. De cursus koken telt 20 leerlingen en geen enkele jongen. Dit jaar hebben we het programma een beetje veranderd en bereiden we ons meer voor op keuken en zaal met een proefrestaurant. De groep is vol enthousiasme gestart en ook de andere beroeps opleidingen en sectoren draaien weer op volle toeren. Padre Michel komt vandaag terug na bijna een jaar afwezigheid.

En vandaag ook een nieuwe lente voor de kerk. De nieuwe Paus heeft de harten van velen gestolen, als ik dan lees dat hij 8 jaar geleden de tegenkandidaat was van Ratzinger dan ben ik bijna geneigd te zeggen dat we acht verloren jaren achter de rug hebben, maar God of toch de Heilige Geest zal wellicht zijn bedoelingen gehad hebben. Heb deze morgen, heel vroeg, een deel van de viering kunnen bijwonen, indrukwekkend hoe in een week tijd de kerk reeds nieuwe hoop heeft, hoe deze Paus vele regels overboord gooit en getuigt van een simpele en eenvoudige kerk, dicht bij het volk, zo moet de kerk eens geweest zijn. Paus Francisco is een argentijn en bij enkele brazilianen is dat in het begin in het verkeerd keelgat geschoten, Argentinië en Brazilië zijn nu eenmaal zoals België en Nederland. Temeer dat Brazilië bijna overtuigd was dat kardinaal Odile Schrerer van Saõ Paulo de uitgelezen kandidaat was. Heel ontroerd was ik bij het zien hoe de Paus de wagen verliet om een gehandicapte man te omhelzen.

Voor Miel is het eveneens de eerste lente. Het ventje bracht een weekje door in het ziekenhuis, heeft reeds zijn eerste sneeuwervaringen achter de rug maar hij en Arthur zijn reeds als twee handen op een buik (of hoe zegt men dat?). Het zijn twee lieve schatten van kleinzoons en elke foto of filmpje die ontvangen doen ons hoopvol verlangen naar augustus wanneer we elkaar zullen ontmoeten.

We wensen jullie allemaal een vreugdevolle lente met zacht weer, tulpen en paaslelies die overal zullen bloeien en de vrede van het Paasfeest die alles mag overheersen.

abraço,

Maria e Guido

EEN TWAALFDE VAN 2013...

Het nieuwe jaar is bijna met een twaalfde voorbij, Miel is 5 weken oud en papa is na zoveel weken in A.Z.Lucas eindelijk thuis. Wie zegt dat de tijd traag gaat of dat er niet veel gebeurd vergist zich schromelijk. Vandaag nog met papa gepraat, ik had een berichtje ontvangen op de computer en dat op zich is een mirakel of op zijn minst een teken van beterschap. Een lange maand was hij opgenomen, een longoperatie, traag herstel, ziekenhuisbacterie, een beetje de moed verliezen, op die ouderdom is het iets teveel. Ver van hem leefden we mee, telkens ongedurig afwachten op nieuws, op een teken van beterschap. Gelukkig konden we telefoneren. In het begin wat moeilijk, papa had weinig stem, weinig kracht en was te moe om veel te zeggen maar het deed hem telkens deugd ons te horen. Via Suzanne, onze trouwe postbode, konden we via mails fotos en nieuws opsturen van onze kerstdag die we vierden in ons nieuwe huis, van oudejaar en van de aanleg van de tuin. Via Katrien bleven we goed op de hoogte van de situatie en ik ben zus echt dankbaar voor al wat ze deed en doet naast haar eigen drukke agenda. Het was niet gemakkelijk zo ver te zijn en niets te kunnen doen, enkel afwachten en hopen. Nu is papa thuis maar zal nog een hele tijd nodig hebben om te recupereren.

We vierden dus Kerstdag met de kinderen in ons nieuwe huis, gezellig en eenvoudig, de traditionele kalkoen met een glaasje wijn. Het gaf een heerlijk gevoel, het was een beetje inwijden van ons huis die in het begin van 2012 nog niet begonnen was. Met oudejaar was het barcecue, voor het eerst in mijn leven zelf klaar gemaakt, enkele steacks en een visfilet van een pintado gewikkeld in koolbladen en spek. Op de veranda zagen we om middernacht de lichtflitsen van de verschillende vuurwerken in de omgeving, vooral van kustplaatsen Praia do Forte, Imbassai, Itacimirim en het dorp Pau Grande.

Onze weken zijn nu echt opgesplitst, van donderdag/vrijdag tot maandag/dinsdag verblijven we in het Hannshof, de midweek in Salvador met de woensdag mijn werk in Acopamec. In het Hannshof zijn we in het stadium van de tuinaanleg en de kleine werken, de buitendouche afwerken, een dak boven de ingangspoort, ach je weet wel, die dingen die altijd uitgesteld worden. De tuin is vooral Maria's werk, bloemen en planten zijn haar lang leven. De avonden daar zijn lekker ouderwets, muziek beluisteren, een boek lezen, film op dvd bekijken, samen een kruiswoordraadsel invullen of naar foto's kijken. We hebben er nog altijd geen verbinding met de buitenwereld en televisie is er wereldvreemd.

In Acopamec is het zomervakantie maar het ligt niet stil. Er zijn de vakantiecursussen en de inschrijvingen voor de beroepscursussen en de kunstsector. De woensdagen maak ik het programma op voor de nieuwe kookcursus of kook met oud leerlingen uit de casas lar voor hun groep het middagmaal.

Met ons alles goed, we zijn onze reis naar Belgie aan het plannen voor half augustus tot half september. Hopelijk vinden we gaatjes genoeg om jullie eens te ontmoeten maar alvast,

abraço,

Maria e Guido,

BRIEF AAN ... ARTHUR EN MIEL

Hey Arthur, daar zit je nu hé, een broertje erbij! Ja, het zal een beetje wennen zijn, de aandacht delen, binnenkort je speelgoed en voor je het weet krijg je de schuld van alles. Maar we zagen reeds op de fotos en de filmpjes die we ontvingen dat je goed op weg bent om een leuke broer te worden. Je zorgt al zo goed voor Miel dat mama en papa binnenkort geen babysit meer moeten zoeken. Zalig was het filmpje waarop je Miel zijn 'tuutje' gaf, aaa... mondje open... hup. En de foto waarop je uitrust, relax na wie weet de stress op school. Hier herkenden ze direct de houding van mij, je opa, erin. Blijkbaar hebben we toch iets van elkaar en ja... die school, hoe gaat dat daarmee? Kan je daar ook van dat kattekwaad uitsteken of zijn er meer regeltjes dan in de chreche?

En dan die sneeuw, heb je geluk zeg. Al jaren geleden dat er zo'n pak viel, leuk hé. Ik vond de slee altijd leuk, dan toch toen ik zoals jou erop mocht zitten. Later, als vader, was het trekken niet meer zo geestig. Ik vond de sneeuw altijd wonderbaar en kon er uren naar kijken. Dat mis ik hier wel een beetje en zien we met heimwee de fotos van jou met je muts, je wanten en je sjaaltje van de club in de sneeuw. Dacht dat je cerclefan was, ben je nu al aan het puberen tegen je ouders? Gelijk hoe, geniet er maar van want het is gesmolten voor je het weet en godweet wanneer we er weer een laagje kijgen.

En Miel... nog eens welkom jongen, al een maand oud. Je ziet er een flink baasje uit maar kan dat ook anders als je terecht komt bij zulke fijne ouders en een zorgzame broer. Zoals het bij Arthur was is je naam weer een verrassing, een mooie naam met voor mij zelfs een herinnering aan een overleden vriend en werkmakker, Camiel. Je naam doet ook herinneren aan het oude pretpark de Meli en al de lekkere zoetigheid van honing, miel, mel. Hoop dat wanneer we in augustus voor de eerste keer op bezoek komen we geen zo'n plakkerige zoete zoen krijgen, maar och, van een kleinzoon moet je dat kunnen verdragen en hoe dan ook we zullen blij zijn je te ontmoeten.

Arthur en Miel, we zijn fier en trots op onze twee flinke kleinzonen.

abraço,

vovô e vovó.