EEN TWAALFDE VAN 2013...

Het nieuwe jaar is bijna met een twaalfde voorbij, Miel is 5 weken oud en papa is na zoveel weken in A.Z.Lucas eindelijk thuis. Wie zegt dat de tijd traag gaat of dat er niet veel gebeurd vergist zich schromelijk. Vandaag nog met papa gepraat, ik had een berichtje ontvangen op de computer en dat op zich is een mirakel of op zijn minst een teken van beterschap. Een lange maand was hij opgenomen, een longoperatie, traag herstel, ziekenhuisbacterie, een beetje de moed verliezen, op die ouderdom is het iets teveel. Ver van hem leefden we mee, telkens ongedurig afwachten op nieuws, op een teken van beterschap. Gelukkig konden we telefoneren. In het begin wat moeilijk, papa had weinig stem, weinig kracht en was te moe om veel te zeggen maar het deed hem telkens deugd ons te horen. Via Suzanne, onze trouwe postbode, konden we via mails fotos en nieuws opsturen van onze kerstdag die we vierden in ons nieuwe huis, van oudejaar en van de aanleg van de tuin. Via Katrien bleven we goed op de hoogte van de situatie en ik ben zus echt dankbaar voor al wat ze deed en doet naast haar eigen drukke agenda. Het was niet gemakkelijk zo ver te zijn en niets te kunnen doen, enkel afwachten en hopen. Nu is papa thuis maar zal nog een hele tijd nodig hebben om te recupereren.

We vierden dus Kerstdag met de kinderen in ons nieuwe huis, gezellig en eenvoudig, de traditionele kalkoen met een glaasje wijn. Het gaf een heerlijk gevoel, het was een beetje inwijden van ons huis die in het begin van 2012 nog niet begonnen was. Met oudejaar was het barcecue, voor het eerst in mijn leven zelf klaar gemaakt, enkele steacks en een visfilet van een pintado gewikkeld in koolbladen en spek. Op de veranda zagen we om middernacht de lichtflitsen van de verschillende vuurwerken in de omgeving, vooral van kustplaatsen Praia do Forte, Imbassai, Itacimirim en het dorp Pau Grande.

Onze weken zijn nu echt opgesplitst, van donderdag/vrijdag tot maandag/dinsdag verblijven we in het Hannshof, de midweek in Salvador met de woensdag mijn werk in Acopamec. In het Hannshof zijn we in het stadium van de tuinaanleg en de kleine werken, de buitendouche afwerken, een dak boven de ingangspoort, ach je weet wel, die dingen die altijd uitgesteld worden. De tuin is vooral Maria's werk, bloemen en planten zijn haar lang leven. De avonden daar zijn lekker ouderwets, muziek beluisteren, een boek lezen, film op dvd bekijken, samen een kruiswoordraadsel invullen of naar foto's kijken. We hebben er nog altijd geen verbinding met de buitenwereld en televisie is er wereldvreemd.

In Acopamec is het zomervakantie maar het ligt niet stil. Er zijn de vakantiecursussen en de inschrijvingen voor de beroepscursussen en de kunstsector. De woensdagen maak ik het programma op voor de nieuwe kookcursus of kook met oud leerlingen uit de casas lar voor hun groep het middagmaal.

Met ons alles goed, we zijn onze reis naar Belgie aan het plannen voor half augustus tot half september. Hopelijk vinden we gaatjes genoeg om jullie eens te ontmoeten maar alvast,

abraço,

Maria e Guido,

BRIEF AAN ... ARTHUR EN MIEL

Hey Arthur, daar zit je nu hé, een broertje erbij! Ja, het zal een beetje wennen zijn, de aandacht delen, binnenkort je speelgoed en voor je het weet krijg je de schuld van alles. Maar we zagen reeds op de fotos en de filmpjes die we ontvingen dat je goed op weg bent om een leuke broer te worden. Je zorgt al zo goed voor Miel dat mama en papa binnenkort geen babysit meer moeten zoeken. Zalig was het filmpje waarop je Miel zijn 'tuutje' gaf, aaa... mondje open... hup. En de foto waarop je uitrust, relax na wie weet de stress op school. Hier herkenden ze direct de houding van mij, je opa, erin. Blijkbaar hebben we toch iets van elkaar en ja... die school, hoe gaat dat daarmee? Kan je daar ook van dat kattekwaad uitsteken of zijn er meer regeltjes dan in de chreche?

En dan die sneeuw, heb je geluk zeg. Al jaren geleden dat er zo'n pak viel, leuk hé. Ik vond de slee altijd leuk, dan toch toen ik zoals jou erop mocht zitten. Later, als vader, was het trekken niet meer zo geestig. Ik vond de sneeuw altijd wonderbaar en kon er uren naar kijken. Dat mis ik hier wel een beetje en zien we met heimwee de fotos van jou met je muts, je wanten en je sjaaltje van de club in de sneeuw. Dacht dat je cerclefan was, ben je nu al aan het puberen tegen je ouders? Gelijk hoe, geniet er maar van want het is gesmolten voor je het weet en godweet wanneer we er weer een laagje kijgen.

En Miel... nog eens welkom jongen, al een maand oud. Je ziet er een flink baasje uit maar kan dat ook anders als je terecht komt bij zulke fijne ouders en een zorgzame broer. Zoals het bij Arthur was is je naam weer een verrassing, een mooie naam met voor mij zelfs een herinnering aan een overleden vriend en werkmakker, Camiel. Je naam doet ook herinneren aan het oude pretpark de Meli en al de lekkere zoetigheid van honing, miel, mel. Hoop dat wanneer we in augustus voor de eerste keer op bezoek komen we geen zo'n plakkerige zoete zoen krijgen, maar och, van een kleinzoon moet je dat kunnen verdragen en hoe dan ook we zullen blij zijn je te ontmoeten.

Arthur en Miel, we zijn fier en trots op onze twee flinke kleinzonen.

abraço,

vovô e vovó.