BRIEF AAN ARTHUR EN MIEL

Hoe kan je gedachten neerschrijven als je hoofd leef is? Dat kwam bij mij op deze nacht toen ik dacht: "Wordt het geen tijd dat je nog eens een woordje schrijft naar Arthur en Miel?" Dus lieve kleinzoons, met deze... en raar maar waar, ondanks een heel drukke dag in Acopamec, vloeiden de gedachten er uit. Mijn hoofd zit weer wat vol zonder naar school te gaan.

Een flinke stap hé Arthur? Van de kinderopvang naar de kleuterschool, trots, welgezind en zonder een traantje. Maar hoe kan het anders, je liefste vriendinnetje was je voorgegaan. Misschien eindigen jullie twee zoals nonkel Bert en meter Sarah, van de kleuterschool tot en met het middelbaar altijd samen en nog steeds een speciale mooie vriendschap. 't Is leuk je fotos en filmpjes te zien, hoe je op 1 mei de rode wagen van mama poetst. Hoe je zo lief voor broer Miel zorgt en hem doet lachen, en hoe je kippetje wil spelen. Van dat laatste vermoed ik dat het niet zozeer jij bent die kippetje wil spelen maar dat je wilt dat papa kippetje speelt, of ben ik verkeerd Arthur? Ook onze zeldzame gesprekjes via skype blijven voor ons onvergetelijke momenten.

En jij lieve Miel, bijna een half jaar oud. Zondag wordt je gedoopt, een speciale dag want het is overgrootvader André die je zal dopen. Gelukkig is hij al weer heel wat beter en wees gerust hij zal het goed doen. Later kan je dan in school zeggen dat je overgrootvader priester is en de leraar of lerares zal dan grote ogen trekken en denken dat je een beetje liegt, vraag het maar aan mama, het overkwam haar ook. Je foto, samen met mama en papa en Arthur staat hier bij ons in het Hannshof en ook op mijn bureau in Acopamec. Iedereen die er langs komt is dol op jullie, mijn kleinkinderen. Af en toe toon ik dan heel trots een filmpje van jullie via facebook.

Weldra, 't is te zeggen nog enkele maanden, zien we elkaar voor de eerste keer. Arthur, jij bent dat al gewoon dat oma en opa brasil komen, leer Miel de eerste woordjes portugees vovô en vovó tegen dat we komen.

Hou jullie goed lieve schatten,

een dikke kus en knuffel van

vovó Maria en vovô Guido

OVER ZARA, VOETBAL EN NOG MEER.

Ik heb een broek van Zara, nu niet om over te schrijven, maar sedert dat ongeval in Bangladesh, met toch rond de duizend doden, (als je dat als een ongeval kan beschouwen), ben ik wat beschaamd die broek te dragen. Er kleeft teveel bloed en tranen aan. En dan bleek dat wat in Bangladesh op grote schaal gebeurt ook hier in Brazilië schering en inslag is. Tijdens een grootscheepse controle door de federale politie werden 129 mensen bevrijd uit naaiateliers waar ze in mensonwaardige omstandigheden werkten. Blijkt dat er in groot São Paulo alleen al 300.000 Bolivianen, 70.000 Paraguyanen en 45.000 Peruanen, allen illegaal in het land, in omstandigheden werken zoals eertijds de slavernij die 125 jaar geleden werd afgeschaft. Zij werken voor bedrijven als Zara, Cori, Emme e Luigi Bertolli. Ook de Fifa maakt zich schuldig maar die zijn al zo lang corrupt dat ze het niet meer beseffen. Duizenden illegalen, ook uit Haiti, werken in de bouwwerken voor de wereldbeker 2014. De broek van Zara, een ticket voor de wereldbeker, een gewetenskwestie!

Voetbal is in Salvador zoals in Brugge, Club en Cercle zijn hier Bahia en Vitoria. Vitoria is terug in eerste na enkele jaren in het hellevuur van tweede, Bahia blijft in eerste met de hakken over de sloot. Het zijn aartsrivalen en Bahia beleeft de laatste maanden de pijnlijkste periode uit zijn geschiedenis. Het nieuwe voetbalstadium 'Arena Fonte Nova' werd ingehuldigd met een Bavi (zo worden de matchen Bahia-Vitoria genoemd), Bahia verloor met 5-1 wat de naam van het stadium wijzigde in 'Arena 51' (voor de kenners een gekend cachaça merk). Terwijl Vitoria op dat elan van overwinningen blijft drijven verliest Bahia de ene match na de andere, uitgeschakeld in de beker van Nordeste, uitgeschakeld in de beker van Brazilië en de heenmatch voor de finale van de beker van Bahia werd een Bavi met 7-3 winst voor ... Vitoria wat de naam van het stadium opnieuw deed wijzigen in 'Arena Avenida 7' (voor de kenners een novelle op TV Globo). Het werd teveel voor de supporters die de kracht van facebook aanwenden om de volgende match thuis te blijven om het onstslag van het bestuur te eisen, en het werkte, althans voor het thuisblijven, 11 fans waren aanwezig in het enorme stadium. Bahia verloor en de trainer werd vervangen door de kinesist, de enige die op dat moment beschikbaar was na het ontslag van reeds 3 trainers in enkele maanden. De terugmatch voor de finale van de beker van Bahia eindigde op 1-1 en werd bijgewoond door welgeteld 44 supporters van Bahia. Dit weekend begint de competitie, Bahia houdt zijn hart vast.

Ondertussen zitten we een eind in de herfst en eindelijk krijgen we, soms teveel, regen. Ons terrein is hellend en ommuurd, met de vele regen hadden we geen rekening gehouden en achteraan stond het tot een meter hoog onder water. Enkele waterbuizen in de muur, graven van kanalen lostten dat op tegen de volgende regenbui. Het is nu wel ideaal om te planten in de anders kurkdroge harde grond. De laatse weken plantten we siriguela, een soort kersen, echte kersen, sinaasappel en limoen, manga en jabuticaba. Onze maracuja bloeit en groeit en geeft zijn eerste vruchten af. Midden in het bewaarde stuk bos hebben we een pad aangelegd en in het huis is de veranda afgewerkt, gevloerd en geschilderd. Klaar om de hangmatten te plaatsen en te dromen van de onze komende reis naar België, van 10 augustus tot 14 september.

Het zal weer een drukke reis worden met telkens de verschrikkelijke keuzes voor familie- en vriendenbezoeken. Enkelen hebben gelukkig al vastgelegd, familieuitstappen met kinderen en kleinkinderen staan geboekt en we maken een rondreis in Europa. Op het programma staat Leipzig, de geboortestad van Hanns Seydel en Bach, Praag, Velehrad waar we onze familie Oliva na 8 jaar zullen terugzien, via Slovakije en Hongarije naar Wenen en we eindigen in Rothenburg ob der Tauber, voor mij één van de mooiste stadjes ter wereld. Bert, Wen en Elizabeth gaan met ons mee. Daardoor zijn we reeds een flink stuk van onze beschikbare vriendentijd kwijt maar we zien er naar uit. We moeten alleen nog een oppas vinden voor het Hannshof om de tuin water te geven en de kippen eten te geven. Dus, kandidaten, we verwachten jullie voor een sollicitatiegesprek!

Hou jullie allen goed en hopelijk vinden we een gaatje om elkaar te onmoeten in België.

Abraço,

Maria e Guido