Een
oude droom kwam tot stand, in de hangmat op de veranda een siesta met een boek
van Karl May, jeugdliteratuur, in de hand. Ik heb de reeks op terugreis in mijn
valies gestopt en lees nu de verhalen van Old Shatterhand en Winnetou met nog
steeds hetzelfde enthousiasme als 45, 50 jaar geleden. De hangmatten hebben we
opgehangen voor onze eerste bezoekers, Marc en Lore Pollet, en dat is geleden
van eind juli, dus al een eindje dat ik weer wat schreef op mijn blog. Het is
een beetje terug in de tijd gaan toen we een 14-daags verblijf organizeerden
voor priester Marc en zijn nichtje Lore, afgestudeerd als psychologe. Een reis
met alles erop en eraan, logies, maaltijden, vervoer en bezoeken. Ons Hannshof
ligt nu eenmaal in het midden van het Altantisch woud en openbaar vervoer is er
niet, zelfs met de fiets, laat staan te voet, is het moeilijk te doen. Onze
gasten, zeggen ze zelf, zijn verwend geweest en hebben Salvador en omstreken
gezien in al zijn gedaanten, bos en zee, stad en platteland, historische
binnenstad met drie dagen verblijf in pousada Barocco, toeristische plaatjses
en favelas. Na de groep Belgen die we vorig jaar mochten begeleiden was dat de
tweede uitdaging in onze nieuwe roeping als gastgezin (type bed and
breakfast)en gids/begeleider. Het smaakt naar meer.
En
dan naar België, de vliegreizen lijken elk jaar langer te duren of zou het de
ouderdom zijn en de gewoonte van de jaarlijkse vlucht zonder slaap. In Lissabon
de vlucht gemist door vertraging in Salvador maar dan toch zonder verdere
ongelukken op zondag 11 augustus aangekomen bij Bert en Wen waar we jaarlijks
heel welkom zijn. Het was weer fijn zoveel mensen te kunnen ontmoeten en tevens
triestig er ook zoveel niet te kunnen zien wegens gebrek aan tijd. De aandacht
ging uiteraard naar vader, de kinderen en Arthur en Miel, onze kleinkinderen.
Wat een heerlijk gevoel Miel voor de eerste keer te kunnen knuffelen en Arthur
bezig te zien en bezig is hij. Hij spreekt al enkele woordjes portugees en met
tia Elizabeth die dit jaar eveneens meereisde was hij beste maatjes. Samen zijn
we naar de kinderboerderij geweest, met samen bedoel ik wij, onze kinderen en
kleinkinderen. In de toekomst zullen we proberen elk jaar zo’n gezinsdag te
organiseren. Maar het was leuk te zien hoe Arthur beste vriendjes is met de
geitjes, de varkentjes en konijntjes weet wonen en de tractor probeert te
besturen. Miel hield alles nauwgelettend in het oog en kreeg een likje van het
kalfje. In het seminarie, waar ik toch 25 jaar werkzaam was en er de laatste
jaren woonde is het steeds een beetje thuiskomen. De zusters, personeel, econoom, mijn buur Jos
en de mensen van Scolarest geven het gevoel dat je er nog altijd deel van
uitmaakt, dat je nooit echt weg bent. Bij anderen is het dan duidelijk dat je
uit Brazilië komt omdat we ze hier leerden kennen en blij waren ons te kunnen
ontvangen in België, Urbain en Monique uit Kessel-Lo die hier vorig jaar met de
groep Belgen waren. Bij Anne, Pol, Jules en Gaby, mensen die het project Ceifar,
bij ons om de hoek, ondersteunen waren we eveneens heel welkom. Fotos bekijken
en herinneringen ophalen bij priester Marc stond eveneens op het programma.
We
reisden door een stuk van Europa, samen met Bert en Wen. In feite was het
reisdoel Velehrad in Tsjechië, waar de familie Oliva woont en waarmee we altijd
goede contacten hadden, de kinderen kwamen bij ons op vakantie en we zijn er
vaak geweest. Via Leipzig, Terezin, Praag brachten we er enkele dagen door.
Vásek, de jongste spruit van weleer, was er onze gids en loodste vanop de
torens van de baseliek, langs de winkelstraat van Uhersky Hradiste ons de
kelder in van een hobby wijnmaker. Het afscheid viel zoals steeds wat zwaar. De
terugreis verliep via een ommetje in Slovakije naar Wenen en de laatste dagen
verbleven we in Rothenburg ob der Tauber, romantisch stadje maar in de regen en
de koude die we er meemaakten was de romantiek ver te zoeken.
Heel
stilletjes ging het verloren in alle drukte maar de Werkgroep Acopamec bestond
op 7 september 25 jaar. We waren ’s avonds te gast bij Anne en Danny die zich
reeds 10 jaar voor het project inzetten maar het is vooral Rebecca die steeds
verlangend uitkijkt naar de komst van Maria. Die twee hebben een onverklaarbare
band, al sedert jaren. Belangrijker was
op 7 september het huwelijk van Bert met Wen in het Brugse stadhuis. Op tijd de
goedkeuring gekregen om het tijdens ons verblijf in België te kunnen vieren.
Intens, intiem en eenvoudig was de plechtigheid met nadien een mooie receptie
en een heerlijk maal met dichte familie en vrienden. Wen moet zich een beetje
voelen zoals ik hier in Brazilie, ver van familie, soms taalproblemen , andere
cultuur en gewoonten maar liefde overwint, niet alles maar toch heel veel.
Een
heerlijke avond hadden we met papa, Katrien, Stefaan, Johan en Lieve, papa met
al zijn kinderen. We genoten allemaal van weer eens samen te zijn, de momenten
zijn zo schaars. Pa werd in september 87 jaar maar toen waren we alweer
vertrokken. Met tante Lisette trokken we naar Delft, een eerste maal in jaren
dat we zonder nonkel Oscar een dagje uit waren. Het is al een jaar dat hij
overleed. Je ziet, weer eens tijd te kort.
Nu
zijn we al een maand terug, het pendelen tussen Morada do Sol in Salvador en
het Hannshof bij Praia do Forte is weer routine geworden. We vertrekken nu
meestal de donderdagmorgen en blijven tot de zondagavond. De tuin heeft weer
wat afgezien van de hevige regenval maar gelukkig hebben Paulo en Vera, samen
met Klaus, het tijdens ons verblijf in België goed onderhouden. Minder goed
nieuws van onze buurvrouw hier in het Hannshof, niet direct naast de deur maar
toch een van de weinige bewoners in de streek dicht bij ons. Dona Elisa en haar
man Alcides hebben ons gesteund in onze bouwplannen en ons letterlijk over de
schreef getrokken om eraan te beginnen, papa was er zelfs eens te gast. Toen we
deze week langs reden kwam Alcides opendoen en op de vraag hoe het met Eliza
was antwoorde hij: “Ela se descansou – Ze is gaan rusten”, waarmee hij bedoelde
dat ze overleden was, twee maanden geleden. 63 jaar, mijn leeftijd, we stonden
er toch even perplex van, zo’n vitale vrouw. Maar ze kreeg kanker, een jaar
geleden, en het was overal uitgezaaid. De vele keren dat we langs gingen waren
ze er niet, we konden niet vermoeden dat ze meer in het ziekenhuis waren dan
thuis. Op de woensdagen in Acopamec gaan
de lessen door, vorige week hadden we de kinderen van de creche uitgenodigd om
te komen middagmalen, speciale schoteltjes gemaakt en voor hen was het als een
uitstap dat ze maakten, gaan eten in een restaurant.
Naast
mijn jeugdliteratuur heb ik ook mijn blokfluit en altfluit opnieuw vastgenomen,
eveneens een 40 jaar geleden. Het kwam toevallig doordat de leraar muziek me
vroeg of ik een instrument bespeelde. Ik vertelde het hem en toen zij hij,
waarom spelen we niet eens samen met de leerlingen gitaar. Ik pruttelede nog
wat tegen maar nu zijn we toch begonnen, iets gemakkelijks, Greensleeves. Een
optreden is nog niet gepland maar jullie zijn alvast uitgenodigd. Zo, dat was
het zo een beetje of een hele brok, te zien hoe je het bekijkt. Hou jullie goed
en tot ...
Abraço,
Maria
e Guido.
