2014 IS DOOD, LEVE 2015

Het is alsof we gisteren spraken over onze wensen voor 2014 en kijk, we staan aan de voordeur van 2015. Gaat het werkelijk zo vlug of worden we te vlug geconfronteerd met vele gebeurtenissen die vaak een onvergetelijke indruk achterlaten, de een na de ander zonder vele rustpunten. En in die eindperiode, wordt er nog wel over Kerst gesproken of is dat ook zo'n gebeurtenis die wat blijft hangen maar met nieuwjaar reeds vergeten is? Hier op TV is de reclame uiteraard gericht op het feit dat je niet genoeg kan kopen om onder de boom te leggen. In intervieuws hoor je slecht af en toe dat vrienden aan tafel met kerstavond een groot geschenk zijn of dat vrede belangrijker is dan al die pakjes. Het journaal doet op alle kanalen goed zijn best om de gebrekkige economie van Brazilië op te krikken met het aankopen van de noodzakelijke kerstgeschenken. Voorop staat kledij, sportschoenen en electrische apparaten. Met cijfers wordt aangetoond hoeveel je zou moeten besteden, wat je moet kopen en waar. Triestig! Een kersttijd waar vele mensen zich weer in schulden steken om zich wat minder schuldig te voelen. 

Een tweede aandachtspunt op het journaal is dan het grote corruptieschandaal van Petrobras dat Brazilië treft, biljoenen zijn naar ondernemingen en partijen gegaan, een kleine groep rijken die enkel maar rijker geworden zijn. En alles onder het goedziend oog van Lula en Dilma. De ex-gouverneur van Bahia, Wagner, kon niet meer herkozen worden, zijn twee mandaten zaten er op, en wordt de nieuwe minister van Defensie. Een mooi kerstcadeau voor iemand die met moeite het geweld in Bahia onder controle kreeg. Hij heeft reeds een inkomen van 2 pensioenen ter waarde van R$ 29.000 of een kleine 10.000 euro per maand, nu nog een minister wedde bovenop. Zo worden topmannen van de PT van Lula rijk in een land waar nog ontzettend veel kinderen in een stal geboren worden. Maar genoeg, het jaar is voorbij. En weeral zullen we, nu al na 500 en zoveel jaar, weer hopen dat volgend jaar beter zal zijn.

Het was een goed jaar met veel afwisseling, het hoeven ook geen grote dingen te zijn die een mens gelukkig maken. Afwisseling van elke week van Salvador naar ons Hannshof en terug en daartussen de wekelijkse kookavonturen in Acopamec. Het was soms vermoeiend maar als je dan van een leerling volgend ontvangt: "Professor Guido, waar ik ook ga in de wereld van kleuren, texturen, geuren en smaken zal ik me steeds herinneren aan jou inbreng, het delen van jou kennis met mij. Jij was de basis die in mij de passie voor de gastronomie wakker maakte. Um grande abraço", dat is dat voor mij een geslaagd jaar geweest. De kleine dingen in het Hannshof, het prachtige schouwspel hoe rupsen vlinders worden, de orchideën van Maria die in bloemen komen, de aapjes die op je schouder een banaan komen eten, heerlijk toch? Nieuwe mensen leren kennen, Renata, Wanda, Aldo, Nido, Kris, Werner, Anneke en nog een heleboel andere, is toch telkens een verrijking? Een jaar van kleine bouwwerken, tuinaanleg, veranda, vloeren om het huis en een jaar waar ik leerde likeur maken met vruchten van hier: jenipapo, murici, maracuja maar ook limoen en sinaas.

Een jaar waar de kleinkinderen weer een jaartje ouder geworden zijn, wij ook en zeker ook vader die echt een jaartje ouder is geworden.

Volgend jaar wat rustiger doen? Dat beloof ik mezelf al jaren, maar na vijf jaar vrijwilligerswerk in Acopamec zal het dit jaar een beetje afbouwen zijn. Er zijn nog teveel andere dingen die we zouden willen doen. En alhoewel mijn haar een beetje langer staat sedert mijn laatste bezoek aan België zal ik in april zingen van "When I get older, losing my hair, ... when i'm 64"

Aan allen een zalig 2015 gewenst, ik las volgend woorden deze week, vraag me niet meer waar, maar hou ervan: voor 2015 "eat, drink and be merry", Ik zou er nog wat 'love' aan willen toe voegen.

Abraço,

Guido e Maria

REEDS EEN MAAND EN ...

Reeds een maand terug in Salvador, bijna niet te geloven. Ooit hoorde ik dat naarmate je ouder wordt de tijd korter is. Voor een tienjarige is één jaar een tiende van zijn leven, voor een zestig-plusser is dat één zestigste! De heerlijke maand in België, veel te vlug voorbij, is reeds een herinnering die in het achterhoofd zit maar in het hart bewaard en gekoesterd wordt. We mochten, naast de momenten dat we met hem samen waren, de verjaardag van vader vieren, een jaartje ouder en trager maar nog steeds een open geest. Met de kinderen en de kleinkinderen hadden we fijne dagen. Bert en Nele, maar ook Wen en Wim weten dat alhoewel we maar éénmaal in het jaar elkaar lijfelijk ontmoeten ze dagelijks bij ons zijn. We hebben schatten van kinderen, het zijn prachtige koppels. En de kleinkinderen, we dragen ze figuurlijk op handen. Arthur en Miel, het is een feest om jullie bezig te zien, we zien al uit naar de volgende ontmoeting maar kunnen regelmatig genieten van fotos en filmpjes met jullie fratsen. We zijn ook dankbaar voor de ontmoetingen met vele vrienden en familie, en ... ook spijtig dat we wegens tijdsgebrek altijd een deel mensen moeten teleurstellen, het gaat echt niet om iedereen elk jaar te ontmoeten.

We hadden wat tijd voor onszelf in London. Het was lang geleden dat ik er was maar is het door Maria’s aanwezigheid of in werkelijk zo, London lijkt veel kleurrijker dan zoveel jaar geleden. We logeerden in het Imperial College, een universiteit die tijdens de vakantiemaanden zijn ruimten gebruikt als hotel. Prachtige kamers en een engels ontbijtbuffet, wat moet je meer om je dag te starten. Goed gelegen tussen het Victoria en Albert museum, Natuurmuseum met zijn skeletten van dinosaurussen en The Royal Albert Hall, dus ook vlakbij Hyde Park. Elke dag een andere buurt bezocht en uiteraard moe gewandeld.

Zoals elk jaar hadden we enkele ontmoetingen en bijeenkomsten in verband met Acopamec. Wereldmissiehulp, Noord-Zuiddienst van West-Vlaanderen, Serge en Leen in Leest, Kris Clerckx in Brussel. Met de werkgroep hadden we een mooie avond ten huize van Chris en konden we enkele afspraken maken in verband met de toekomst. In Vichte hadden we een avond waar we Acopamec, en dan vooral het project alfabetisatie die ze steunen, voor te stellen. Ten slotte in Torhout een vergadering met de catechesegroep van het Sint-Jozefcollege die volgend jaar rond Acopamec, als doel van hun vastenactie, zullen werken.

Terug in Brazilië konden we terug genieten van de lentezon, alhoewel genieten! Nog geen zomer en reeds 30 en meer graden is vooral ’s nachts van het goede teveel. De eerste ronde van de verkiezingen was voorbij, een ronde waar het de wereld verbaasde dat Marina Silva verloor alhoewel een tijdje de gedoodverfde tegenkandidate van Dilma was. De lastercampagne van de PT had zijn werk efficient gedaan. De tweede ronde was een bitsige strijd tussen twee slechte kandidaten met uiteindelijk Lula die won met zijn marionet Dilma. Weer 4 jaar PT aan de macht, weer vier jaar corruptie en machtsmisbruik, weer vier jaar projecten die uiteindelijk niet uitgevoerd worden of niets opleveren. Dat Dilma het haalde is toe te schrijven aan chantage die gepleegd wordt aan de mensen die de bolsa familia ontvangen, als je niet stemt voor de PT zal je deze steun verliezen. Een goede twee weken na de uitslag is de prijs van de petroleum reeds gestegen, zijn de cijfers van de economische toestand rampzalig, is het aantal mensen die in extreme armoede leven na tien jaar weer gestegen en de verlaging van de electriciteitsprijs is teniet gedaan en zal zelfs omhoog gaan. Toen Lula de bolsa familia invoerde, toch een 10-tal jaren geleden, zei hij dat deze bolsa te vergelijken is met een vis maar dat de mensen moeten leren vissen. Ondertussen hebben die mensen nog steeds niet leren vissen, ze hebben zelfs hun visnetten weggegooid en eten nog dagelijks de regeringsvis. Wat in feite een tijdelijke hulp zou moeten zijn blijkt nu het ideaal changtagemiddel om op de PT te stemmen.

Kunnen alleen hopen dat binnen vier jaar iemand opstaat om schoon schip te maken in Brazilië waar het toch niet zou mogen zijn dat 75% van de bevolking niet vertegenwoordigd is in het parlement en senaat. Alleen de rijke families en ondernemingen hebben het hier voor het zeggen en dat maakt de vooruitgang onmogelijk. Het ‘Brazilië ontwaakt’ van in het voorjaar is weer ingeslapen voor vier jaar of zou men zoals eerder gebeurde met Coller een afzetting gevraagd worden van Dilma wegens corruptie in het schandaal Petrobras of zou men opnieuw naar een militaire dictatuur afstevenen. Na 500 en zoveel jaar moet de toekomst hier nog steeds beginnen.

Hou jullie goed, met een winter zonder veel electriciteitsproblemen, af en toe een sneeuwvlaag en de warmte van je partner, vriend, buur ...

Abraço, Maria e Guido

VERKIEZINGSKOORTS

Elke dag van 13.00 tot 13.40 uur en van 20.00 tot 20.40 uur wordt ons via alle televisiezenders de verplichte verkiezingspropaganda door de strot gestort. Een geldmachine waar niemand naar kijkt en de tv tussen de nieuwsuitzending, die dan ook nog eens over de verkiezingen gaat, en de dagelijkse novelle ofwel uit gaat of de klank op nul staat. En voor wat? Dezelfde beloften van vier, acht en twaalf jaar geleden. Meer gezondheidszorg, programmas voor beter onderwijs, veilig op straat en morgen wordt het beter. Ondertussen staat Brazilië na twaalf jaar PT bewind op beschamende plaatsen in de wereldranking voor die zaken die de bevolking echt nodig heeft en op oneervolle eerste plaatsen waar het corruptie of wanbeheer betreft. Gisteren nog wees een onderzoek uit dat het basisonderwijs wat verbeterd is maar het middelbaar onderwijs beneden alle niveau is. 

Maar het zou kunnen veranderen. Van alle kandidaten zijn er enkele die ongeveer 1% van de kiezers aantrekt, daaronder een pastor van de evangelische kerk, een groene man die zowaar recht uit het bos lijkt te komen en enkele anderen die nog steevast geloven in hun toekomst. Blijven er drie over en van die drie lijkt Marina Silva de minst slechte en ligt op kop bij de voorspellingen. Het is een speciaal geval die Marina, sympathiek, goed bespraakt, was minister van milieu onder de regering Lula en gaf haar ontslag. Begon met een eigen groene partij en met succes. Wilde nu haar eigen partij oprichten, had handtekeningen genoeg maar werd gedwarsboomd door de regering Dilma/Lula. Dan maar aanleunen bij Eduardo Campos als vice-presidente en het duo stond steevast op een derde plaats in de opiniepeilingen. Dilma/Lula op kop, Aecio Neves, kandidaat van de democraten met de eeuwige glimlach op een tweede en Eduardo als derde tot... het vliegtuig van Eduardo neerstortte en hij samen met alle inzittenden omkwam. Tijdens een massaal bijgewoonde begrafenis werd al gauw duidelijk dat Marina hem zou opvolgen. Even kwam de weduwe van Eduardo in het vizier maar zij bleef liever aan de zijlijn. En het ongelooflijke gebeurde, opeens stond ze op de eerste plaats in de ranking, Nog even met een heel kleine voorsprong op Dilma/Lula maar in de tweede ronde duidelijk als overwinnares. Aécio mag het vergeten al doet hij zijn best. Marina dankt haar succes aan een zekere partijloosheid. Vele kiezers zijn de partijen beu en vinden zich in Marina. Van mij mag ze het halen, Als meisje uit de favela die als hulp bij een gezin in de grote stad ging gaan werken en verder evolueerde kent ze de werkelijke situatie van het braziliaanse volk. Ze is zeer betrokken met het milieu maar zal uiteraard toegevingen moeten doen als ze het haalt. Waarom ik steeds Dilma/Lula schrijf? Omdat in de propagande van de PT het niet duidelijk is wie kandidaat is, Dilma of Lula. Steeds komt Lula om de hoek kijken, steeds wordt herhaald 'stem op de kracht van Lula'. Het is die kracht die het minimumloon optrok en die in 2015, reeds beloofd door Dilma/Lula, met 8,8% wordt verhoogd tot R$ 788,06 of een goede 280 euro! Het hooggerechtshof heeft deze week zijn salaris verhoogd met 22% van R$ 29.462,25 tot R$ 35.919 of 12.828,19 euro per maand! Niemand vraagt de regering: 'waarom dat verschil?'.

En met ons? De jaarlijkse reis naar België nadert, vertrekken hier op 15 september en blijven er tot 12 oktober, 't is te zeggen, die morgen keren we terug om 3 uur 's morgens. Zoals steeds een druk programma met tijd voor familie en vrienden, voor onszelf in London en hopelijk met toch een beetje zon. Hier is het rusten geblazen, teveel hooi op mijn vork genomen de laatste tijd, afwerken projecten van Acopamec, de tuin in het Hannshof gewied enz... en nu de gevolgen. Sedert begin deze week pijn in de rug waarvan ik dacht dat het van de tuinwerken was maar het is de 'zona' of gordelkoorts ten gevolge van oververmoeidheid en wat stress. Pijnlijk maar draaglijk en met de hulp van mijn persoonlijk verpleegster Maria lukt het wel. Dat communicatie wel functioneel is blijkt uit de bevestiging van dokter Rita in België die via mail en de fotos de ziekte kon bestatigen, met heel veel dank. Heel spannend kijken we uit naar onze kleinkinderen Arthur en Miel, weer een jaar ouder, kapoenen en avonturiers. Tot...

Abraço,

Maria e Guido

VOETBAL TOCH EEN FEEST?

Voetbal dan toch een feest? Dat mochten we ervaren voor, tijdens en na de match Duitsland-Portugal. We waren uitgenodigd bij vrienden die naast de Arena Fonte Nova wonen, de voetbaltempel van Salvador. Voor en na de match konden we de sfeer opsnuiven in gezelschap van duizenden Duitsers en Portugezen. Herkenbaar aan het voetbalshirt van hun land of de carnaveleske kledij van sommigen. Het waren geen duivels. Een swingende sfeer met verbroedering tussen de landen , Brazilianen en een massa politieagenten. De match zelf zagen we bij de vrienden op TV met de klank van het stadium. Onze familie hier is nauw verbonden met Duitsland. Vader Seydel is afkomstig van Leipzig en op deze manier liggen de banden met Duitsland op voetbalgebied soms nauwer aan het hart dan de Braziliaanse selectie. Voor de gelegenheid bereidden we een typisch Duits maal met bratwurst, kartoffeln en sauerkraut. Duitsland won, 4 maal mochten we opwippen en onze vreugde uitschreeuwen. Daarna de straat op waar de vierende Duitsers de Portugezen troostten. Heerlijk om mee te maken. Dat we daarna nog 2 uur in de file stonden om de 15 kilometer naar huis te rijden kon onze vreugde niet temperen.

Ondertussen weten we dat België goed gestart is, of toch tenminste drie maal gewonnen heeft en Brazilië dan toch niet zo gemakkelijk kampioen zal worden, als ze het zullen worden! Salvador brengt tot op heden het zwierigste voetbal. Voor Duitsland versloeg Nederland kampioen Spanje met een droge 5-1. Spanje mag al naar huis. Met 5-2 maakte Frankrijk gaten in de kaas van Zwitserland. Voor mij mag het een finale Nederland-Duitsland worden en een halve finale waarin België Brazilië verslaat.

Op 1 juli speelt België hier zijn kwartfinale tegen de Verenigde Staten, we zullen er staan. Voor en na de match want ik weiger pertinent ook maar 1 real te geven aan de Fifa.

Voetbal was in elk geval deze keer echt een feest maar lang niet voor iedereen. Niet voor het kind dat doodgeschoten werd in Rio, of die oude vrouw hier in Salvador die in drie ziekenhuizen niet binnen kon omdat de bedden voorbehouden waren voor de Fifa in geval er iets zou gebeuren. Of die Zwitser die we in de Pelourinho tegenkwamen en van alles beroofd was. Of die Nederlander die zijn gouden halsketting afgerukt werd. Of... maar alles is weer feest en de wereld is weer blind voor wat echt gebeurd op verre afstand van de stadia waar de problemen de toeristen niet bereiken, afgeschermd door duizenden politieagenten en legerafdelingen. 

JOSIAS

Josias is een jongen die hier in het dorp Pau Grande, dicht bij het Hannshof, opgevoed werd/wordt door zijn grootouders. Zijn vader woont dichtbij ons in Salvador maar Josias is een kind van de natuur en voelt zicht thuis in de bossen. Hij jaagt op blote voeten, springt in de rivier zonder vrees voor de slangen en de krokodillen en is een werker. Zo hebben we hem leren kennen. Opa Augusto nam hem telkens mee wanneer er iets te doen was bij ons. De buitendouche, veranda, aanleg van de tuin, niets was hem teveel en fluitend en grappend makend met zijn opa hield hij van het zware werk. 's Middags bleven ze middagmalen, filosofeerden we over de toekomst, over zijn toekomst. De mogelijkheden om te werken in de bouw en 's avonds lessen te volgen om met de tijd het werk van opa over te nemen en zelf een aannemer te worden. De laatste maanden veranderde iets aan hem, in maart was hij 18 geworden. Pau Grande is een gemeenschap waar men graag eens eentje rookt, een beetje maconha kan geen kwaad weten ze daar. Ook Josias was daar gevoelig voor maar eerder in de richting van de verkoop. Hij kende die wereld beter dan wie. In de condominio waar wij wonen in Salvador kende hij nogal wat mensen, vertelde hij, onder wie de 'matador', diegene die van doden zijn beroep gemaakt heeft. De matador is ondertussen zelf al gedood. 's Avonds, in de late uren, kreeg Josias af en toe bezoek, heel geheimzinnig, verkoop of inkoop wie zal het zeggen. De laatste maal dat we beroep op hem deden kon hij niet komen, hij had andere zaken te doen. Augusto en ikzelf hebben dat de werken afgerond. 

Zaterdagmorgen kwam Augusto langs, Josias was gearresteerd. De militaire politie had hem op heterdaad betrapt. Kapotgeslagen lag hij in een cel, in zijn bermuda want met een lange broek zou je je kunnen ophangen. Zonder deken, slapend op de vuile grond, en juist nu tijdens de killigste nachten van het jaar. Eten moet de familie brengen want hij verbleef in de delegacia en daar is geen keuken voorzien. De maandag zou hij overgeplaatst worden naar de gevangenis van Mata São João en als de rechter niet een klein beetje menselijk is verder op weg naar Lemos Brito, hier in Mata Escura. Wat kan een advokaat daar tegen doen, het was de eerste maal, een jeugdzonde, er lopen zoveel corrupte politici rond...? Verloren is Josias zeker, ofwel in de gevangenis waar hij 'de stiel' zal leren, ofwel vrij waar hij gezocht en gedood zal worden door zijn 'collega' dealers.

Toen we zondag naar huis keerden met onze gedachten bij Josias kregen we een boodschap op onze gsm. In de condominio voor onze deur is iemand neergeschoten, hij vluchtte voor een bende maar kon ze niet ontlopen. Drie uur lag zijn lijk op straat, de politie kwam, het onderzoeksteam en ten slotte de lijkwagen die hem in de kist rolde. Enkele honden hadden de laaste likjes gedaan terwijl de wijde omgeving het kwam bekijken, fotograferen en filmen. 

Hopelijk krijgt Josias een nieuwe kans en kan hij zijn leven hervatten. Op de laatste foto die we van hem namen beelde hij een luiaard uit maar dat was hij zeker niet. Hij kon werken en had er het kopje voor maar het ging te traag om vlug rijk te worden. 

PASEN

Een zalig lang Paasweekend zou het worden, donderdagavond vertrekken met Elizabeth, de zaterdag kwam dan Hanelore met Maiara en Iolande. Klaus kon helaas niet wegens een optreden met zijn groep. Een eerste tegenslag om samen Pasen te vieren in het Hannshof. Helaas had de militaire politie er niet zo over gedacht en gingen ze de dinsdag in staking. Nu, zou je denken, een staking dat is een recht en dan nog... wat ongemakken en zo voorbij. Hier is dat echter andere koek. Een staking van de P.M. is steeds een signaal voor alles wat niet kan. En is een reden om thuis te blijven als je echt niet buiten moet. Ten andere rijden er praktisch geen bussen, alle scholen sluiten en op vele werken komt praktisch niemand opdagen. Winkels sluiten, niet omdat er weinig of geen klanten komen maar omdat ze leeggeroofd worden. Alsof het niet op kon staakte de civiele politie gedurende 24 uur en een deel van het lerarenkorps (maar dat maakte niet veel uit). Dus donderdag bleven we mooi thuis wachten op een hoopvol signaal. De woensdag had ik het even gewaagd om vlug naar Acopamec te rijden, mijn ingredienten voor de kookles had ik reeds aangekocht en moest ik in de diepvries krijgen tegen volgende week. Het was alsof je in een andere wereld reed, geen verkeer, lege straten en geen enkele leerling waagde het naar Acopamec te gaan. De vrijdag kwam er dan witte rook uit de schoorsteen en de staking hield op. Ondertussen waren er reeds 4.000 soldaten van het leger toegekomen om de veiligheid van de burger te garanderen, nog 4.000 waren op komst. Ook de minister van justitie was overgevlogen en had geen lieve woorden voor de staking. Er is immers een wet die zegt dat leger en politie de veiligheid van de burger moeten garanderen en daarom nooit in staking mogen gaan. Vrijdag vertrokken Elizabeth en wij, maar vrijdagavond werd de leider van de staking, Prisco, door de federale politie aangehouden en overgevlogen naar Brasilia. Eerst in een cel met een 17 eersteklas gevangenen (moordenaars enz...) waar hij terecht voor zijn leven mocht vrezen. Niet dat ik er iets zou tegen hebben, de man heeft hier in Salvador reeds meer kwaad dan goed gedaan en werd ondanks de twee weken durende staking in 2012 alsnog als gemeenteraadslid gekozen. De aanhouding was onmiddellijk het signaal voor een nieuwe staking die gelukkig maar enkele uren duurde maar genoeg was om de stad weer in chaos te laten vervallen. Dus kon er de zaterdag niemand komen naar ons gezellig Paasweekend en keerden we dan zondagavond terug naar Salvador.

De balans van enkele dagen staking in Salvador: dertigtal grootwarenhuizen en winkels leeggeplunderd, volgend het ministerie 100 moorden, volgens andere bronnen werden slechts 59 mensen omgebracht. De lijkenwagens konden niet stoppen omdat ze reeds volgeladen waren en zo bleven de doden soms uren in de straat liggen als vuil. Ja, vergeet niet, hier wordt binnen een grote maand de wereldbeker voetbal gespeeld. De mensen die de winkels leegroofden kan je niets verwijten, ze zijn een reflectie van de regering die we hier hebben. Ook die roven alles leeg en vullen flink hun persoonlijke rekening. Prisco werd aangehouden in een resort in Sauipe, het rijkste aan de kust. Hij moet nog miljoenen betalen aan boetes van de vorige staking. Begrijpe wie kan. Hij werd overgebracht zoals hij was, in bermuda en op sletsen. Na bemiddeling verblijft hij in een individuele cel, laat hem daar aub wat zitten.

Ondertussen zijn in Belgie de paasklokken overgevlogen en hebben de eieren gedropt in de tuin van oma Lieve en opa Hans, waar Arthur, Miel en alle kleinkinderen van Hans en Lieve met hun mandje de tuin afzochten naar al het lekkers. Hier zitten de winkels met een overstock aan chocolade eieren, hopelijk blijven ze ermee zitten want een gewoon ei kost al vlug 23 reais of 8 euro voor velen te kostelijk maar ja... de kinderen hé. Deze week schrok ik me dood bij de prijs van de aardappel, gewoonlijk gaat die rond de 3 reais, 1 euro voor een kilo, maar stond nu aan bijna 3 euro! De coq au vin die met klaarmaakten met Pasen ging dus vergezeld met rijst, ook niet mis.

 

Abraço,

Maria e Guido.

BRIEF AAN ARTHUR EN MIEL

Oi, kleinjongens, hoe gaat het ermee? Pasen nadert en dat zag ik op de site van Arthur's kleuterschool. We zagen er de speciale verfpakjes of - zakjes waarin de kinderen gestopt worden tijdens de activiteiten, interessant en ook bij de waterspelen als het mooi weer is. De paaseieren waren vroeg dit jaar. Vroeger, toen ik klein was, zagen we de klokken vertrekken op Witte Donderdag. Naar Rome gingen ze om de eieren te halen. Pas met Pasen waren ze terug, meestal gebeurde dat 's nachts want toen we opstonden lagen de paaseitjes al overal rondgestrooid. De dag dat ze vertrokken tuurden we naar de lucht om ze te zien. Ikzelf heb er nooit een gezien. Mijn papa wel, hij zag er veel en elk jaar opnieuw. Ik was steeds te laat, toen ik keek naar waar hij wees waren ze al achter een wolk verdwenen. En nu de paasvakantie, twee weken. Hier hebben de kinderen amper 1 dag, op Goede Vrijdag en als ze geluk hebben is er de donderdag ook al geen school. Dit jaar hebben we toch een beetje lange vakantie want de maandag is er feestdag, Tiradentes, een strijder voor de onafhankelijkheid. Zo hebben we van de donderdag tot en met de maandag een heel lang weekend.

Wat hebben we de laatste tijd deugd gehad aan jullie foto's en filmpjes. Arthur, je wordt al groot hé. De creche is niet meer voor jou, dat laat je aan Miel over. Je hebt Miel goed leren dansen op de muziekjes die je nu niet meer zo graag hoort, ze zijn voor jou reeds uit een ver verleden. Zorg maar goed voor je broer en speel de leuke waterspelletjes zolang het zonnetje schijnt en het warm blijft. In september zorgen we voor jullie braziliaanse truitjes, ze zullen goed passen bij de havaianas waarmee Miel rondloopt.

Met oma en opa gaat het goed, ook je tantes en nonkel in Brazilië houden veel van jullie. Dat het verder goed mag gaan met jullie en met je mama en papa, en ook oma en opa uit België. Een dikke smak en een warme omhelzing van,

Vovó en vovô.

OVER CARNAVAL HEEN

Ik zou kunnen een boek schrijven over de blijvende wantoestanden in Brazilië maar ik zal er stilletjes aan mee stoppen. Wat baat het als de bevolking alle zorgen en problemen aan de kant schuift telkens het feest is en voor even de realiteit vergeet. Niet dat dat verkeerd is maar blijf tenminste een beetje met de voeten op de grond in plaats van het zinloos, ik zou zelf durven zeggen idioot, gehuppel achter een ingerichte vrachtwagen waarop een zanger(es) of groep zijn muziek van elk jaar opnieuw ten beste geeft. Carnaval in Salvador, ik schreef het reeds, blijft een muziekfestival op wielen. Carnaval en voetval, de regering heeft het goed bekeken en wordt er al eens gemopperd slaat de militaire politie de monden wel dicht. Lula, de almachtige god van de PT (socialistische partij) krijgt sedert 1988 een invaliditeitsuikering, bovenop de rest. De arme landbouwer uit het nordeste, de vergeten streek van Brazilië die tijdens een werkongeval zijn armen verloor die krijgt, ja die krijgt niets. Carnaval bracht 23 biljoen op aan taksen, meestal op drank en waar gaat dat heen? Je zou hopen naar hospitaals of onderwijs, maar neen, de schuldenberg van de wereldbeker loopt hoop op. Geen 100 dagen meer en er zijn nog stadions die niet klaar zijn. over de infrastructuur gaan we het niet hebben, vliegvelden en wegen zijn maar 10% klaar en kunnen onmogelijk klaarkomen. De regering heeft dat ingezien en zal de werken na de wereldbeker verde zetten, zeggen ze. Een slordige 30 miljoen heeft stervoetballer Ronaldo reeds verdiend als aandeelhouder van enkele bedrijfjes die de wereldbeker vooruit helpen, naast zijn loon als ambassadeur van die beker en schoothondje van de FIFA. Marionet Dilma heeft een nieuwe vondst gedaan, de middenklasse is gestegen en uiteraard de lagere arbeidsklasse gedaald. Een ingreep in de inkomstengrens is de oplossing, de bevolking die nu tussen de 250 en 1200 reais verdienen behoren nu tot de middenklasse. Het minimumloon is ongeveer 650, stel je voor. De arme man die elke dag de lege blikjes tussen de bergen vuilnis zoekt en zo dagelijks een 3 tal euro bij elkaar scharrelt behoort nu plots tot de middenklasse. Proficiat Dilma. Ach, ik zal er stilletjes aan mee stoppen zeker. Alleen dit nog, het wordt een hete winter.

En met ons? Alles goed hé. Januari was hier vakantiemaand met veel familiebezoek in het Hannshof. Voor mij een kennismaking met Renata, een nichtje van Maria die bij ons was rond nieuwjaar met haar vriend en zijn dochtertje. Ook, naast vele anderen, Nido, zijn zus Wanda met haar man Aldo. Nido en Wanda woonden in de jeugdjaren van Maria naast de deur en zijn beste jeugdvrienden. Nido had ik al enkele malen ontmoet tijdens onze bezoeken aan Tacaratu in Pernambuco. Wanda en Aldo kwamen uit São Paulo en zijn schitterende mensen. Na de bezoeken ook tijd om verder te werken aan ons huis, ramen geplaatst in de slaapkamers met muggengordijn, afdak gebouwd aan de voorgevel om vensters en deuren te beschermen tegen regen en zon en nu zijn we bezig met een deel van de tuin aan te leggen met trap, bloembakken en muurtjes. Tijdens die verbouwing hebben we een coralcobra kunnen doden en vier nesten gevonden met in totaal 24 eieren, een geluk want het is  letterlijk en figuurlijk een zeer venijnig beestje. Onze apenfamilie blijft regelmatig komen om uit de hand de banaantjes op te eten.

Verder kon ik me goed bezig houden met een 4 tal projecten voor Acopamec en het begin van de kooklessen. Voorlopig nog wat theorie, we vliegen erin op 26 maart met de praktijk. 

In België hebben Bert en Wen een nieuwe thuis gevonden, ze wonen nu in de Helmstraat. Ook daar zullen we tijdens ons verblijf in België heel welkom zijn en een onderdak vinden. Het is een volledig gerenoveerd huis en we zien er al naar uit. In het centrum van de stad, een beetje moeilijker om te parkeren maar overal dichtbij. Miel en Arthur proberen elkaar te overtreffen, Miel deed zijn eerste stappen en Arthur was tijdens carnaval Piet Piraat. Met Nele en Wim, alles ok. Papa was een weekje ziek, antibiotica nemen met jeuk tot gevolg en slecht slapen, nu is hij weer de oude en onze regelmatige babbels via skype doen deugd. Onze jongeren hier doen het eveneens goed. Hanelore is opnieuw ingeschreven aan de faculteit psychologie, Klaus is afgestudeerd en is dus officieel werkzoekend, zal aan enkele examens mee doen die de staat uitschrijft en Elizabeth blijft Elizabeth, graag gezien op werk, bij vrienden en bij ons.

Abraço en tot...

Guido e Maria

DAT HEET DAN GELUKKIG ZIJN

Het is de vooravond van 2014, 31 december 2013 dus, wanneer ik dit schrijf. Ik zit hier aan de insprong van de Rio Pojuco, dichtbij ons huis, in het natuurreservaat Sapiranga. Zopas ontmoette ik Canza, een congolees, bij Adauto de poëet. Hij woont in Parijs maar heeft een appartement in Ukkel en ongelooflijk maar waar, hij kent Richard en Oscar, twee congolese vrienden van mij die in Brugge wonen. Kan de wereld kleiner zijn? Maar ik koos die plek om wat gedachten over het voorbije jaar neer te pennen terwijl Maria en 'de kinderen' in en aan de rivier zitten. Iedereen, zelfs op facebook is het nu mode, maakt op het eind van het jaar een restrospectieve om enkele momenten van het jaar samen te voegen.

Wat Brazilië betreft is onlangs de volksopstand in het midden van het jaar weinig veranderd, de miserie blijft en de beloften van de regering blijven loze projecten, maar hoopvol is dat volgens een laatste opiniepeiling 70% van de bevolking gelukkig is. Je kan natuurlijk perfect gelukkig zijn in je armoede zonder gezondheidszorg of opvoeding voor je kinderen. Je kan zoals velen in de favelas je geluk vinden tijdens het weekend waar je je te pletter drinkt met zelfgemaakte cognac, je volvreet met churrasco van goedkoop en kwaliteitsloos vlees, je zot danst op de zinloze muziek met vaak kwetsende woorden aan het adres van de vrouw, daarna je roes uitslapen en op maandag de week in stappen, werk vinden om aan de nodige reais te raken om uit te geven tijdens het volgend weekend. Weliswaar een gelukkig maar zinloos bestaan. Maar dat is niet het geluk dat eeuwig duurt, dat geluk vind je in de vele evangelische kerkjes die ook dit jaar als de paddestoelen verrijzen. In de hoofdstraat van Mata Escura moeten er tegen de 20 zijn. Daar vind je geluk in het uitzingen en dansen van de ritmische gezangen begeleid door een predikant die preekt als een echte God de Vader maar zijn woorden lijken op vuur van de duivel en zijn 30 zilverlingen zijn vlug verdiend. Of was het geluk dit jaar op de voetbalvelden te vinden. Tijdens de laatste dag van de competitie was er na een kwartier een echte veldslag tussen de supporters van Atletico Paranaense en Vasco, op TV zag je de ganse week opnieuw de beelden hoe slachtoffers geschopt en geslagen werden. In de staat Maranão werd in de provinciale reeks een scheidsrechter die rood had getrokken onthoofd en gevierendeeld, Zijn hoofd werd op een spies gehesen. Voetbal in een land die de wereldbeker organiseert.

Brazilianen zijn en voelen zich gelukkig omdat ze vandaag leven, morgen is morgen en toekomstplannen worden zelden gemaakt. Daarom zegt men al 500 jaar lang:"morgen begint de toekomst." Zo werkt ook het systeem, vele projecten liggen op tafel maar blijven daar. Zoveel keer hoor ik 'we gaan een project maken' maar zelden hoor ik 'we gaan iets doen'. Vaak is dat helaas ook in Acopamec, de goede wil is er, de toekomstvisie blijft wat hangen, projecten blijven soms op tafel liggen. Soms bots ik, nog teveel europeaan die vooruit wil, we willen resultaat zien of is dat verkeerd?

Mijn jaaroverzicht is wat afgeweken van het normale stramien maar is gelukkig zijn niet de hoofdbekommernis tijdens een gans jaar, van elke dag? Mijn geluksmomenten dit jaar die boven alle andere uitstaken waren de lesuren met mijn leerlingen, de openheid om nieuwe culturen en recepten te ontdekken en de dankbaarheid voor wat ik hen aanleerde. Er waren veel mooie momenten met de afdeling kunst en cultuur, leergierige leerlingen en fantastische leraars. Verder de vele gelukkige momenten met vele vrienden hier in Brazilië waarvan sommigen reeds in ons Hannshof verbleven. Gelukkige dagen in België met pa, kinderen en kleinkinderen, familie en vrienden en weerzien met onze familie in Tsjechie. Huwelijk van Bert en Wen, wat een mooie dag. Maar gelukkig waren wij, Maria en ik, elke dag in het gewone en het buitengewone, in het genieten van ons Hannshof, in de namiddag bij een kopje koffie op de trappen voor onze ingang, luisteren naar de vogels, de krekels, kijken naar de spiegeling van de ondergaande zon op de bladeren van de bomen. 's Avonds bij een glaasje Duitse wijn, luisterend naar Bach. Terug naar het geluid van de stilte die zovelen vandaag niet meer vinden.

Mag ons geluk blijven duren, elke dag in 2014, en ook jullie besmetten, elke dag in 2014.

Abraço,

Maria e Guido