Het is de vooravond van 2014, 31 december 2013 dus, wanneer ik dit schrijf. Ik zit hier aan de insprong van de Rio Pojuco, dichtbij ons huis, in het natuurreservaat Sapiranga. Zopas ontmoette ik Canza, een congolees, bij Adauto de poëet. Hij woont in Parijs maar heeft een appartement in Ukkel en ongelooflijk maar waar, hij kent Richard en Oscar, twee congolese vrienden van mij die in Brugge wonen. Kan de wereld kleiner zijn? Maar ik koos die plek om wat gedachten over het voorbije jaar neer te pennen terwijl Maria en 'de kinderen' in en aan de rivier zitten. Iedereen, zelfs op facebook is het nu mode, maakt op het eind van het jaar een restrospectieve om enkele momenten van het jaar samen te voegen.
Wat Brazilië betreft is onlangs de volksopstand in het midden van het jaar weinig veranderd, de miserie blijft en de beloften van de regering blijven loze projecten, maar hoopvol is dat volgens een laatste opiniepeiling 70% van de bevolking gelukkig is. Je kan natuurlijk perfect gelukkig zijn in je armoede zonder gezondheidszorg of opvoeding voor je kinderen. Je kan zoals velen in de favelas je geluk vinden tijdens het weekend waar je je te pletter drinkt met zelfgemaakte cognac, je volvreet met churrasco van goedkoop en kwaliteitsloos vlees, je zot danst op de zinloze muziek met vaak kwetsende woorden aan het adres van de vrouw, daarna je roes uitslapen en op maandag de week in stappen, werk vinden om aan de nodige reais te raken om uit te geven tijdens het volgend weekend. Weliswaar een gelukkig maar zinloos bestaan. Maar dat is niet het geluk dat eeuwig duurt, dat geluk vind je in de vele evangelische kerkjes die ook dit jaar als de paddestoelen verrijzen. In de hoofdstraat van Mata Escura moeten er tegen de 20 zijn. Daar vind je geluk in het uitzingen en dansen van de ritmische gezangen begeleid door een predikant die preekt als een echte God de Vader maar zijn woorden lijken op vuur van de duivel en zijn 30 zilverlingen zijn vlug verdiend. Of was het geluk dit jaar op de voetbalvelden te vinden. Tijdens de laatste dag van de competitie was er na een kwartier een echte veldslag tussen de supporters van Atletico Paranaense en Vasco, op TV zag je de ganse week opnieuw de beelden hoe slachtoffers geschopt en geslagen werden. In de staat Maranão werd in de provinciale reeks een scheidsrechter die rood had getrokken onthoofd en gevierendeeld, Zijn hoofd werd op een spies gehesen. Voetbal in een land die de wereldbeker organiseert.
Brazilianen zijn en voelen zich gelukkig omdat ze vandaag leven, morgen is morgen en toekomstplannen worden zelden gemaakt. Daarom zegt men al 500 jaar lang:"morgen begint de toekomst." Zo werkt ook het systeem, vele projecten liggen op tafel maar blijven daar. Zoveel keer hoor ik 'we gaan een project maken' maar zelden hoor ik 'we gaan iets doen'. Vaak is dat helaas ook in Acopamec, de goede wil is er, de toekomstvisie blijft wat hangen, projecten blijven soms op tafel liggen. Soms bots ik, nog teveel europeaan die vooruit wil, we willen resultaat zien of is dat verkeerd?
Mijn jaaroverzicht is wat afgeweken van het normale stramien maar is gelukkig zijn niet de hoofdbekommernis tijdens een gans jaar, van elke dag? Mijn geluksmomenten dit jaar die boven alle andere uitstaken waren de lesuren met mijn leerlingen, de openheid om nieuwe culturen en recepten te ontdekken en de dankbaarheid voor wat ik hen aanleerde. Er waren veel mooie momenten met de afdeling kunst en cultuur, leergierige leerlingen en fantastische leraars. Verder de vele gelukkige momenten met vele vrienden hier in Brazilië waarvan sommigen reeds in ons Hannshof verbleven. Gelukkige dagen in België met pa, kinderen en kleinkinderen, familie en vrienden en weerzien met onze familie in Tsjechie. Huwelijk van Bert en Wen, wat een mooie dag. Maar gelukkig waren wij, Maria en ik, elke dag in het gewone en het buitengewone, in het genieten van ons Hannshof, in de namiddag bij een kopje koffie op de trappen voor onze ingang, luisteren naar de vogels, de krekels, kijken naar de spiegeling van de ondergaande zon op de bladeren van de bomen. 's Avonds bij een glaasje Duitse wijn, luisterend naar Bach. Terug naar het geluid van de stilte die zovelen vandaag niet meer vinden.
Mag ons geluk blijven duren, elke dag in 2014, en ook jullie besmetten, elke dag in 2014.
Abraço,
Maria e Guido
