Een zalig lang Paasweekend zou het worden, donderdagavond vertrekken met Elizabeth, de zaterdag kwam dan Hanelore met Maiara en Iolande. Klaus kon helaas niet wegens een optreden met zijn groep. Een eerste tegenslag om samen Pasen te vieren in het Hannshof. Helaas had de militaire politie er niet zo over gedacht en gingen ze de dinsdag in staking. Nu, zou je denken, een staking dat is een recht en dan nog... wat ongemakken en zo voorbij. Hier is dat echter andere koek. Een staking van de P.M. is steeds een signaal voor alles wat niet kan. En is een reden om thuis te blijven als je echt niet buiten moet. Ten andere rijden er praktisch geen bussen, alle scholen sluiten en op vele werken komt praktisch niemand opdagen. Winkels sluiten, niet omdat er weinig of geen klanten komen maar omdat ze leeggeroofd worden. Alsof het niet op kon staakte de civiele politie gedurende 24 uur en een deel van het lerarenkorps (maar dat maakte niet veel uit). Dus donderdag bleven we mooi thuis wachten op een hoopvol signaal. De woensdag had ik het even gewaagd om vlug naar Acopamec te rijden, mijn ingredienten voor de kookles had ik reeds aangekocht en moest ik in de diepvries krijgen tegen volgende week. Het was alsof je in een andere wereld reed, geen verkeer, lege straten en geen enkele leerling waagde het naar Acopamec te gaan. De vrijdag kwam er dan witte rook uit de schoorsteen en de staking hield op. Ondertussen waren er reeds 4.000 soldaten van het leger toegekomen om de veiligheid van de burger te garanderen, nog 4.000 waren op komst. Ook de minister van justitie was overgevlogen en had geen lieve woorden voor de staking. Er is immers een wet die zegt dat leger en politie de veiligheid van de burger moeten garanderen en daarom nooit in staking mogen gaan. Vrijdag vertrokken Elizabeth en wij, maar vrijdagavond werd de leider van de staking, Prisco, door de federale politie aangehouden en overgevlogen naar Brasilia. Eerst in een cel met een 17 eersteklas gevangenen (moordenaars enz...) waar hij terecht voor zijn leven mocht vrezen. Niet dat ik er iets zou tegen hebben, de man heeft hier in Salvador reeds meer kwaad dan goed gedaan en werd ondanks de twee weken durende staking in 2012 alsnog als gemeenteraadslid gekozen. De aanhouding was onmiddellijk het signaal voor een nieuwe staking die gelukkig maar enkele uren duurde maar genoeg was om de stad weer in chaos te laten vervallen. Dus kon er de zaterdag niemand komen naar ons gezellig Paasweekend en keerden we dan zondagavond terug naar Salvador.
De balans van enkele dagen staking in Salvador: dertigtal grootwarenhuizen en winkels leeggeplunderd, volgend het ministerie 100 moorden, volgens andere bronnen werden slechts 59 mensen omgebracht. De lijkenwagens konden niet stoppen omdat ze reeds volgeladen waren en zo bleven de doden soms uren in de straat liggen als vuil. Ja, vergeet niet, hier wordt binnen een grote maand de wereldbeker voetbal gespeeld. De mensen die de winkels leegroofden kan je niets verwijten, ze zijn een reflectie van de regering die we hier hebben. Ook die roven alles leeg en vullen flink hun persoonlijke rekening. Prisco werd aangehouden in een resort in Sauipe, het rijkste aan de kust. Hij moet nog miljoenen betalen aan boetes van de vorige staking. Begrijpe wie kan. Hij werd overgebracht zoals hij was, in bermuda en op sletsen. Na bemiddeling verblijft hij in een individuele cel, laat hem daar aub wat zitten.
Ondertussen zijn in Belgie de paasklokken overgevlogen en hebben de eieren gedropt in de tuin van oma Lieve en opa Hans, waar Arthur, Miel en alle kleinkinderen van Hans en Lieve met hun mandje de tuin afzochten naar al het lekkers. Hier zitten de winkels met een overstock aan chocolade eieren, hopelijk blijven ze ermee zitten want een gewoon ei kost al vlug 23 reais of 8 euro voor velen te kostelijk maar ja... de kinderen hé. Deze week schrok ik me dood bij de prijs van de aardappel, gewoonlijk gaat die rond de 3 reais, 1 euro voor een kilo, maar stond nu aan bijna 3 euro! De coq au vin die met klaarmaakten met Pasen ging dus vergezeld met rijst, ook niet mis.
Abraço,
Maria e Guido.
