Josias is een jongen die hier in het dorp Pau Grande, dicht bij het Hannshof, opgevoed werd/wordt door zijn grootouders. Zijn vader woont dichtbij ons in Salvador maar Josias is een kind van de natuur en voelt zicht thuis in de bossen. Hij jaagt op blote voeten, springt in de rivier zonder vrees voor de slangen en de krokodillen en is een werker. Zo hebben we hem leren kennen. Opa Augusto nam hem telkens mee wanneer er iets te doen was bij ons. De buitendouche, veranda, aanleg van de tuin, niets was hem teveel en fluitend en grappend makend met zijn opa hield hij van het zware werk. 's Middags bleven ze middagmalen, filosofeerden we over de toekomst, over zijn toekomst. De mogelijkheden om te werken in de bouw en 's avonds lessen te volgen om met de tijd het werk van opa over te nemen en zelf een aannemer te worden. De laatste maanden veranderde iets aan hem, in maart was hij 18 geworden. Pau Grande is een gemeenschap waar men graag eens eentje rookt, een beetje maconha kan geen kwaad weten ze daar. Ook Josias was daar gevoelig voor maar eerder in de richting van de verkoop. Hij kende die wereld beter dan wie. In de condominio waar wij wonen in Salvador kende hij nogal wat mensen, vertelde hij, onder wie de 'matador', diegene die van doden zijn beroep gemaakt heeft. De matador is ondertussen zelf al gedood. 's Avonds, in de late uren, kreeg Josias af en toe bezoek, heel geheimzinnig, verkoop of inkoop wie zal het zeggen. De laatste maal dat we beroep op hem deden kon hij niet komen, hij had andere zaken te doen. Augusto en ikzelf hebben dat de werken afgerond.
Zaterdagmorgen kwam Augusto langs, Josias was gearresteerd. De militaire politie had hem op heterdaad betrapt. Kapotgeslagen lag hij in een cel, in zijn bermuda want met een lange broek zou je je kunnen ophangen. Zonder deken, slapend op de vuile grond, en juist nu tijdens de killigste nachten van het jaar. Eten moet de familie brengen want hij verbleef in de delegacia en daar is geen keuken voorzien. De maandag zou hij overgeplaatst worden naar de gevangenis van Mata São João en als de rechter niet een klein beetje menselijk is verder op weg naar Lemos Brito, hier in Mata Escura. Wat kan een advokaat daar tegen doen, het was de eerste maal, een jeugdzonde, er lopen zoveel corrupte politici rond...? Verloren is Josias zeker, ofwel in de gevangenis waar hij 'de stiel' zal leren, ofwel vrij waar hij gezocht en gedood zal worden door zijn 'collega' dealers.
Toen we zondag naar huis keerden met onze gedachten bij Josias kregen we een boodschap op onze gsm. In de condominio voor onze deur is iemand neergeschoten, hij vluchtte voor een bende maar kon ze niet ontlopen. Drie uur lag zijn lijk op straat, de politie kwam, het onderzoeksteam en ten slotte de lijkwagen die hem in de kist rolde. Enkele honden hadden de laaste likjes gedaan terwijl de wijde omgeving het kwam bekijken, fotograferen en filmen.
Hopelijk krijgt Josias een nieuwe kans en kan hij zijn leven hervatten. Op de laatste foto die we van hem namen beelde hij een luiaard uit maar dat was hij zeker niet. Hij kon werken en had er het kopje voor maar het ging te traag om vlug rijk te worden.
