Reeds een
maand terug in Salvador, bijna niet te geloven. Ooit hoorde ik dat naarmate je
ouder wordt de tijd korter is. Voor een tienjarige is één jaar een tiende van
zijn leven, voor een zestig-plusser is dat één zestigste! De heerlijke maand in
België, veel te vlug voorbij, is reeds een herinnering die in het achterhoofd
zit maar in het hart bewaard en gekoesterd wordt. We mochten, naast de momenten
dat we met hem samen waren, de verjaardag van vader vieren, een jaartje ouder
en trager maar nog steeds een open geest. Met de kinderen en de kleinkinderen
hadden we fijne dagen. Bert en Nele, maar ook Wen en Wim weten dat alhoewel we
maar éénmaal in het jaar elkaar lijfelijk ontmoeten ze dagelijks bij ons zijn.
We hebben schatten van kinderen, het zijn prachtige koppels. En de
kleinkinderen, we dragen ze figuurlijk op handen. Arthur en Miel, het is een
feest om jullie bezig te zien, we zien al uit naar de volgende ontmoeting maar
kunnen regelmatig genieten van fotos en filmpjes met jullie fratsen. We zijn
ook dankbaar voor de ontmoetingen met vele vrienden en familie, en ... ook
spijtig dat we wegens tijdsgebrek altijd een deel mensen moeten teleurstellen,
het gaat echt niet om iedereen elk jaar te ontmoeten.
We hadden
wat tijd voor onszelf in London. Het was lang geleden dat ik er was maar is het
door Maria’s aanwezigheid of in werkelijk zo, London lijkt veel kleurrijker dan
zoveel jaar geleden. We logeerden in het Imperial College, een universiteit die
tijdens de vakantiemaanden zijn ruimten gebruikt als hotel. Prachtige kamers en
een engels ontbijtbuffet, wat moet je meer om je dag te starten. Goed gelegen
tussen het Victoria en Albert museum, Natuurmuseum met zijn skeletten van
dinosaurussen en The Royal Albert Hall, dus ook vlakbij Hyde Park. Elke dag een
andere buurt bezocht en uiteraard moe gewandeld.
Zoals elk
jaar hadden we enkele ontmoetingen en bijeenkomsten in verband met Acopamec.
Wereldmissiehulp, Noord-Zuiddienst van West-Vlaanderen, Serge en Leen in Leest,
Kris Clerckx in Brussel. Met de werkgroep hadden we een mooie avond ten huize
van Chris en konden we enkele afspraken maken in verband met de toekomst. In
Vichte hadden we een avond waar we Acopamec, en dan vooral het project
alfabetisatie die ze steunen, voor te stellen. Ten slotte in Torhout een
vergadering met de catechesegroep van het Sint-Jozefcollege die volgend jaar
rond Acopamec, als doel van hun vastenactie, zullen werken.
Terug in
Brazilië konden we terug genieten van de lentezon, alhoewel genieten! Nog geen
zomer en reeds 30 en meer graden is vooral ’s nachts van het goede teveel. De
eerste ronde van de verkiezingen was voorbij, een ronde waar het de wereld
verbaasde dat Marina Silva verloor alhoewel een tijdje de gedoodverfde
tegenkandidate van Dilma was. De lastercampagne van de PT had zijn werk
efficient gedaan. De tweede ronde was een bitsige strijd tussen twee slechte
kandidaten met uiteindelijk Lula die won met zijn marionet Dilma. Weer 4 jaar
PT aan de macht, weer vier jaar corruptie en machtsmisbruik, weer vier jaar
projecten die uiteindelijk niet uitgevoerd worden of niets opleveren. Dat Dilma
het haalde is toe te schrijven aan chantage die gepleegd wordt aan de mensen
die de bolsa familia ontvangen, als je niet stemt voor de PT zal je deze steun
verliezen. Een goede twee weken na de uitslag is de prijs van de petroleum
reeds gestegen, zijn de cijfers van de economische toestand rampzalig, is het
aantal mensen die in extreme armoede leven na tien jaar weer gestegen en de
verlaging van de electriciteitsprijs is teniet gedaan en zal zelfs omhoog gaan.
Toen Lula de bolsa familia invoerde, toch een 10-tal jaren geleden, zei hij dat
deze bolsa te vergelijken is met een vis maar dat de mensen moeten leren
vissen. Ondertussen hebben die mensen nog steeds niet leren vissen, ze hebben
zelfs hun visnetten weggegooid en eten nog dagelijks de regeringsvis. Wat in
feite een tijdelijke hulp zou moeten zijn blijkt nu het ideaal changtagemiddel
om op de PT te stemmen.
Kunnen
alleen hopen dat binnen vier jaar iemand opstaat om schoon schip te maken in
Brazilië waar het toch niet zou mogen zijn dat 75% van de bevolking niet
vertegenwoordigd is in het parlement en senaat. Alleen de rijke families en
ondernemingen hebben het hier voor het zeggen en dat maakt de vooruitgang
onmogelijk. Het ‘Brazilië ontwaakt’ van in het voorjaar is weer ingeslapen voor
vier jaar of zou men zoals eerder gebeurde met Coller een afzetting gevraagd
worden van Dilma wegens corruptie in het schandaal Petrobras of zou men opnieuw
naar een militaire dictatuur afstevenen. Na 500 en zoveel jaar moet de toekomst
hier nog steeds beginnen.
Hou jullie
goed, met een winter zonder veel electriciteitsproblemen, af en toe een
sneeuwvlaag en de warmte van je partner, vriend, buur ...
Abraço,
Maria e Guido
