Deze reeds veel gehoorde woorden blijven nog steeds de werkelijkheid, maar hopelijk dan wel een betere toekomst! Een toekomst voor de post? Centraal Amerika Info is een tijdschrift over onze westvlaamse priesters in El Salvador dat, al jaren lang, elke drie maand verschijnt. Ik heb het geluk het hier te mogen ontvangen en geluk is het juiste woord. Deze eerste week van maart ontving ik het nummer jan-feb-maart en tot mijn grote verbijstering de dag nadien (uitzonderlijk dat de post twee dagen na elkaar voorbijkomt) het nummer okt-nov-dec. Waarmee weer eens blijkt hoe de post in Brazilië werkt of beter gezegd niet werkt! Iemand zond een pakje op vanuit België, nooit toegekomen en ook vanuit de buurstaat Pernambuco is een kerstpakje nog steeds zoek. Zelf zend ik alles geregistreerd op, je betaalt iets meer maar kan alle stappen volgen en zo merk je dat een brief voor België gemakkelijk twee weken blijft liggen in het sorteercentrum van Salvador. Dan moet het nog naar Rio, vandaar naar de luchthaven van São Paulo en dan naar Brussel. In Brussel geen probleem, een dag na aankomst wordt hij al besteld.
Een toekomst voor technici? Onze ijskast in het Hannshof is al een maand stuk. Tijdens de carnvaldagen was er drie maal op rij een stroomonderbreking en het hart van de ijskast kon dat niet aan. Het lampje brandde nog, een teken van leven. Het merk Elektrolux heeft een massa adressen en telefoonnummers van technici maar ofwel kreeg je te horen dat het nummer niet bestaat of dat men niet in die streek werkt. Gelukkig zijn er hier nog mensen die 'achter hun uren' werken, bico noemt dat hier. Zo vonden we er vier, een kon niet omdat zijn rijbewijs ingetrokken is, een ander vond de weg niet, een derde, waarmee we afgesproken hadden aan een bepaald punt, zond zijn kat. Dat drie weken op rij, overleven op lauw water tijdens de korte weekends. Dan nu toch iemand gevonden, hopelijk is de situatie volgende week opgelost. Ja Marc, we missen je af en toe!
De toekomst begint met de jeugd, maar als er hier om de hoek in Cabula, op 7 februari om 3 uur in de ochtend, zomaar ineens 12 neergeschoten worden door de militaire politie, stel je toch even de vraag "welke toekomst". Het blijft nog altijd nazinderen, Volgens de familie en bewoners van de wijk, jongeren die geen vlieg zouden kwaad doen. Er waren enkele straatprotesten tegen het harde politieoptreden maar waar ligt de waarheid. Wat doet een jongen van amper 14 jaar tijdens de nacht op straat, pizza halen zei de oma... De politie vond een massa wapens en drugs en de bende stond klaar om enkele overvallen te plegen. Het was zij of wij, zei het hoofd van de politie. Het geweld in Salvador moet ophouden maar hoe? Die jongeren waren kostwinners voor een ganse familie, voor het opbouwen van een betere wijk. De manier waarop is niet goed te keuren maar kunnen ze anders? Ligt de oorzaak niet in het misdadig beleid van de overheid die de sociale wantoestanden maar niet opgelost krijgt of wil krijgen? Hebben die jongeren andere kansen gekregen, onderwijs, arbeidsmarkt? En het wordt nog moeilijker nu Brazilië aan de rand van de afgrond staat. Economisch gaat het slecht, hoge belastingsdruk, basisprodukten geraken onbetaalbaar, werkloosheid stijgt, gebrek aan water en electriciteit en ondanks een produktieland de stijgende brandstofprijs ondanks de daling op de wereldmarkt. Maar wat wil je, de biljoenen uit de corruptieschandalen die veilig in Zwitserse banken zitten moeten betaald worden door de kleinen en de middenstand. Senadoren, parlementsleden, de voorzitter van parlement en senaat, een ex-gouverneur zijn slechts het topje van de ijsberg die beschuldigd wordt van corruptie. Dat naast een tiental grote bouwondernemingen die het spelletje jaren lang meegespeeld hebben.
Toekomst bouwen we weer op in Acopamec. De cursussen en andere activiteiten beginnen op 9 maart. Dit jaar geef ik geen les, na vijf jaar als vrijwilliger hou ik het voor bekeken maar blijf dicht betrokken bij de werking. Wel twee weken een gastcursus, eentje over Italie en eentje over België, met alle typische gerechten. De hutsepot staat naast de waterzooi op de lijst. Het zijn de twee landen die nauw betrokken zijn met Acopamec en het van in het begin het gesteund hebben. Maria zal er dit jaar een alfabetiseringscursus geven aan volwassenen. Het kadert in het project van de groep Ilo-Ilo uit Vichte.
Met de familie gaat het allemaal goed. Zowel hier en daar (bekijk dat vanwaar je woont) gaat ieder zijn weg, de ene wat vlugger dan de ander. Telkens is het blij uitkijken naar nieuws en filmpjes van Arthur en Miel. Genoten vandaag nog van zijn eerste fietsrit zonder steuntjes, het wordt een beroeps en Miel zie ik al vlug nakomen. De dagelijkse mails met verrassingen van pa André en de korte 'ok' mails van Bert doen telkens enorm deugd. Als alles goed gaat vertrekken we naar Belgie op donderdag 3 september en blijven er tot 5 oktober, We zien er al naar uit!
Abraço van Maria e Guido
