Hier is het volle herfst, op weg naar de winter en blijkbaar zitten we in een regenseizoen. Zonder ophouden is het nu al drie weken bezig. Water is een zegen maar voor velen is het een reden van wanhoop. De stad Salvador is er niet op voorbereid en alhoewel de kanalen en de riolen tegenwoordig regelmatig onderhouden worden drijven vuilniszakken, plastieke flessen tot zelfs sofas naar de afvoerputten en verstoppen alles. Blijkbaar heeft de bevolking het nog altijd niet begrepen dat ze, ondanks de boetes, zichzelf 'verzuipen'. Salvador is voor een deel gebouwd op hellingen waar de bomen plaats gemaakt hebben voor schamele huizen, meestal geplaatst zonder architect of ingenieur en vaak met zwakke fundering. 660 hellingen in Salvador verkeren in noodsituaties en ook nu zijn er enkele ingestort, tot op heden 20 doden. Het is moeilijk de mensen te overtuigen hun hebbe en goed, hoe weinig het ook is, achter te laten en alhoewel ze van het gevaar overtuigd zijn blijven ze liever in hun woningen. De vooruitzichten voorspellen niets goeds, zeker nog een week regen. Een gesel voor velen hier maar het zou een zegen kunnen zijn voor het droge binnenland waar weer eens alles aan het sterven is, gewassen en vee. De regering belooft al 50 jaar deze crisis op te lossen maar de werken blijven maar duren. Eigenaardig genoeg wordt het voorziene bedrag telkens opgesoupeerd. De regen in Salvador kwam er na een week dat de stad zonder water zat. Tijdens werken aan de metrolijn had men een van de hoofdbuizen geraakt. Hier bestaan geen plannen waarop leidingen van water, electriciteit, telefoon, gas, enz... aangeduid staan. Men zou dat nu beginnen maken maar het vraagt 10 jaar om het klaar te krijgen.
In de laatste twee maanden is er weer veel gebeurd. In het Hannshof kregen we af en toe bezoek. Naast de kinderen en hun vrienden met enkele lange weekends hadden we ook Anne, de zus van zuster Christine bij ons gedurende enkele dagen. Op het eind van juni verblijven Julien en Gaby, verbonden aan de instelling Ceifar voor een lange week bij ons. Ondertussen hebben we een klein vijvertje gemaakt, bedoeld voor de waterplanten van Maria. De kinderen hebben in het meer enkele visjes gevist en die voelen zich reeds goed thuis. Het is ook een natuurlijke manier om de muggen tegen te houden. We hadden gepland om een deel van de tuin voor het huis in tegels te leggen maar met het slechte weer is dat uitgesteld. We zien ook uit om het water van de badkamers op zonneenergie te zetten. De rest van het huis zou voor volgend jaar zijn, we wachten op nieuwe batterijen uit de U.S.A. om volledig onafhankelijk zijn.
Verder alles goed met ons, nog altijd het weg-en weergeloop Salvador-Hannshof, maar dat zal wel altijd zo blijven, in Salvador hebben we onze kinderen wonen en zoveel andere zaken die hier moeten opgelost worden. Zo moest ik vorige weken mijn rijbewijs hernieuwen. Afspraak gemaakt, papieren ingevuld, foto genomen en natuurlijk R$ 120 betaald. Bleek dat ik naast het medisch onderzoek ook opnieuw het theoretisch examen moest doen. Ik had het in Brazilië nog nooit gedaan en in Belgie was het geleden van 1972, dus! Een weekendje gestudeerd, lastige vragen over eerste hulp bij ongevallen waar blijkt dat je hier eigenlijk wo weinig mogelijk mag doen of de gevolgen bij overlijden kunnen jou aangewreven worden, maar je moet wel weten hoe de darmen die uitpuilen bij een ongeval opnieuw in het lichaam worden geduwd. Gelukkig behaalde ik 26/30, minimum moet je 21 hebben. Een volgende dag naar het medisch onderzoek, R$ 110. Toen het mijn beurt was riep de dokter 'Hendriks', mijn officiele naam is hier Guido Julien Hendrik. Toen ik vroeg waarom hij mijn derde naam gebruikte antwoorde hij: voor mij het gemakkelijkst, moest denken aan Jimi Hendrix. Toen zeker 10 minuten over de muziek uit de tijd van toen gebabbeld. Het onderzoek is zoals hier de geneeskundigee arbeidsonderzoeken, drink je - neen, rook je - neen (wie zal nu ja antwoorden?), ogentest, spierspankracht van de handen, bloeddruk en dat was het. Volgende maandag naar de autokeuring, R$ 80, waar men alleen de autoplaat en chassisnummer controleert.
In Acopamec geef ik dit jaar geen les, maar het blijft even druk. Dit jaar wat meer projecten die we gerealizeerd hebben, contacten met een school in Vichte die we volgend jaar willen uitbouwen enzomeer. Maar volgende week geef ik wel een gastronomische Italiaanse week. Op het eind van het jaar volgt dan een Belgische. Ben al druk aan het oefenen. Mijn eerste polenta was iets te slapjes. Maar los van dit alles, hier in de buurtwinkel vond ik witloof. Ongelooflijk maar o zo heerlijk, with lof from belgium! Deze week hebben we nog bezoek van de Belgische ambassadeur in Acopamec en dezelfde avond een receptie met de Belgen uit Bahia. Onze reis naar België ligt vast. We vertrekken hier op 3 september en keren terug op 5 oktober. 't Zal weer druk worden, zoals altijd maar we zien er naar uit. Eindelijk weer eens de kleinkinderen knuffelen. Arthur en Miel, we zien en horen elkaar wel regelmatig maar 't is toch hetzelfde niet. En natuurlijk de kinderen, pa en de vele vrienden.
Ondanks de regen toch warme groeten vanuit Salvador,
abraço,
Maria e Guido
