'T IS WEER VOORBIJ 2016, EEN OVERZICHT

Niet dat het moet maar vond het voor mezelf goed te weten wat het voorbije jaar bracht.

2016,

Het jaar waarin ik 65 jaar werd.

Het jaar dat ik dat vierde in Brazilië en in België met familie en vrienden en genoot van de vriendschap, genegenheid, warmte van velen.

Het jaar waar papa 90 jaar werd en we samen met de kinderen en kleinkinderen konden vieren.

Het jaar waarin we de ouders van Wen leerden kennen als heel lieve en rustige mensen, iets dat we reeds mochten ervaren met de ouders van Wim.

Het jaar waarin we bij Bert en Wen het bijbels verhaal van de toren van Babel mochten beleven, de ouders van Wen praatten mandoerijns en dan ging het van engels naar nederlands en portugees. 

Het jaar waarin Arthur naar het eerste studiejaar ging en een eerste rapport kreeg met supergoede punten.

Het jaar waarin Miel niet veel meer moet onderdoen voor grote broer.

Het jaar waarin we Hannshof verder uitbouwden, een muur tussen ons terrein en de grond achter ons, een kippenren, een hondenhok, tuinaanleg met paadjes, bovenverdiep bepleisterd en van de leidingen voorzien.

Het jaar waarin we Quixote en Pança, onze honden, mochten verwelkomen en zien groeien.

Het jaar waarin onze dierentuin nu 4 kippen, 8 eenden en 9 schildpadden telt, zonder de vogels die er hun nest maken en de hagedissen die er thuis zijn.

Het jaar waarin we aan 4 jongeren uit het dorp waar Hannshof ligt een kookcursus kunnen geven en waarvan er twee ondertussen reeds werk gevonden hebben in die branche.

Het jaar waar in Acopamec weer enkele mooie projecten werden verwezenlijkt maar ook het jaar waar ik afscheid neem van de kookcursus in de beroepsafdeling.

Het jaar waar we het project “Casa de Alice”, een centrum voor psychologische bijstand in de wijk Tancredo Neves, mochten uitbouwen.

Het jaar waar ik meer en meer besef hoe gelukkig ik ben met Maria, hoe ik mijn kinderen Bert en Nele, samen met Wen en Wim meer en meer waardeer.

Het jaar waar we naar Berlijn trokken en het ondanks de terreur aan iedereen kunnen aanraden.

Het jaar waarin ik leerde een clip op youtube te zetten, soms spijt heb dat ik een facebookpagina bezit en nog altijd een oud GSM toestel gebruik. Maar via skype contact kan houden met pa en de kinderen en ook enkele tantes die ik ermee kan opbellen.

Helaas ook het jaar waar ik weer te weinig tijd had om vele vriendschapsbanden te onderhouden.

En helaas ook het jaar waar ‘dreaming of a white Christmas’, hier steeds maar meer en meer een droom is.

Het jaar waar we met de kinderen hier, Elizabeth, Klaus, Hanelore en ook Jonathas, Clarisse en Maiara alles konden vieren wat te vieren was, in het bijzonder ons 5 jarig huwelijk en de thesisverdediging van Hanelore.

Het jaar waar we zoals alle laatste jaren met kerstdag een lekkere Duitse wijn drinken. Waarin ik 16 boeken las, 2 sigaren rookte en 4 Westfleteren van 12º kon overbrengen. De kleine geneugten van het leven.

Er is nog zoveel meer, maar dit waren enkele losse gedachten van 2016.

En natuurlijk wensen we aan iedereen een spetterend 2017
en nog eentje om af te sluiten
https://www.youtube.com/watch?v=37dJq_Xo2Ig

Abraço,

Guido e Maria

EEN LATE 65

WOORDJE TER GELEGENHEID VAN MIJN VERJAARDASFEEST.

65 JAAR, en er was feest. In april vierden we het reeds in Brazilië en dan op 11 september met familie en vrienden in België. Veel wou ik in een woordje zeggen, nachten in gedachten liggen schrijven, herschrijven en herbrouwen. Maar bij het opstaan vergeet je de helft (en dat heeft niets te zien met Alzheimer) en op het moment zelf dank je dan voor de vuist weg. Maar toch wil ik jullie dat nog zeggen:

Bedankt omdat je er bij was, jullie allen waren een deel van 65 jaar geschiedenis. Paulo Coelho schreef: “Ser como o rio que flui”, het is als de rivier die stroomt. Maar dat beeld wil ik toch wat nuanceren. Natuurlijk was ik blij dat de bron van deze levensrivier er bij was, papa en tante Lisette, tante Laurence die van nabij getuige waren. En wat heimwee voor hen die er niet meer bij konden zijn. Verder vloeit de rivier verder, rustig, kabbelend, af en toe wat stroming en twee bochten die hij maakt, een eerste in 2000 en dan een tweede in 2009. Maar hier hou ik het beeld van de rivier voor bekeken, laat hem maar rustig verder vloeien, naar waar en hoever nog ligt in de palm van God’s hand.

Naast het beeld van de rivier vind ik, als geschiedenisliefhebber, dat jullie allen een belangrijke rol in mijn leven, mijn geschiedenis, gespeeld hebben/ spelen. Johan, Katrien, Lieve en Stefaan om voor mij broer en zus te zijn. Het is moeilijk onder woorden te brengen hoeveel dat voor mij betekent. Kozzens en nichten, Martine, Ronald, Petra, Michel, Bart, Winnie, Els en Karel. Van elk van jullie zijn er herinneringen die ik met vreugde bewaar. En dat gaat van een go-car race in de Gemene Weidestraat tot het spookkot op zolder van de Karel de Stoutelaan. Graag had ik er Antoon en André bij gehad, Koksijde en legerdienst, maar na een kort contact met hen enkele jaren geleden is die tijd alweer de mist ingegaan.

Er is de vriendschap van enkele meisjes uit het home waar ik na mijn legerdienst begon te werken maar ook de blijvende band met Roos en Geert, bijna waren we er niet meer toen de vloed van de zee ons in Bretange begon in te halen, het water was even te diep. Verbonden met mijn werk, eerst in het home en dan later in het seminarie, is er Yolanda en Camiel zaliger die een jaar nadat ik begon in het home er kwam werken en me volgde naar het seminarie, ook een jaar later. Prachtige jaren, en we houden nog steeds dankbaar de herinnering aan Camiel levend. Via het seminarie en dan onze werkgroep, maar dan zitten we al in een ander hoofdstuk, kwamen Anne, Danny en lieve Rebecca al zingend (vooral dan Anne) in mijn leven. En als je seminarie zegt dan denk ik zeker aan de velen die priester werden gewijd, aan de zusters waar ik vaak een thuis vond. Dezelfde ‘Zusters van ’t gelove’ die ik sedert mijn jaren in het home ken en steeds bezoek als ik in België ben. Mijn leven lijkt wel verweven met zusters en priesters en de parochie Christus-Koning. Frederique, één van de laatste uit mijn seminariegeschiedenis was erbij. Helaas konden Rik, Lode en Jos niet komen, de zondag is nu eenmaal een dag met verplichtingen.

Vrienden van oudsher, Lien en Willy, een beetje uit het oog de laatste jaren maar niet uit het hart. Vele warme herinneringen, de Arthurboeken en -reizen, de wijnavonden in de tuin, ‘Master Chef’ avant la lettre, de opvang in moeilijke dagen. Talloze reizen maakte ik eveneens met mijn lieve schoonzus en -broer, Lene en Robert. En ik weet het Elke, ik ben niet zo’n voorbeeldige peter maar blij dat je er bij was. Vrienden zijn van alle tijden, Chris waarmee ik zoveel zorgen en leed heb gedeeld maar evenveel vreugde. Marc en Do, Italië ligt aan hun hart zoals Brazilië aan het mijne. Hun zoon leerde me AC/DC herontdekken. Maar we hebben meer dan dat te delen. Dichterbij in tijd leerde ik Werner en Anneke kennen, hier in ons Hannshof waren drie dagen genoeg om vrienden te worden. Werner maakte ook de fotomontage van mijn 65 jaren, nogmaals dank daarvoor.

Brazilië is dan niet los te maken met Acopamec. Jaak en Greta waren al enthousiast voor ik er een eerste stap zette, Mariana (David kon niet meekomen) zette me op weg in de braziliaanse ambassade en Sandra was mijn studiegenote tijdens de portugese lessen maar was ook hier reeds op bezoek. Reuzeblij jullie te kennen. Spijtig dat Toon en Chris er niet bij konden zijn, ook zij maken met hart en ziel uit van de kleine werkgroep Acopamec. En een nieuw hoofdstuk Brazilië is Ceifar waar Maria les geeft en ik wat help bij de directie op vraag van Anne. Anne was hier al enkele malen met Jules en Gaby. De laatsten ook als gasten van het Hannshof. Pol was meegekomen alhoewel hij zijn huis niet uit te jagen is. Kris, die ik leerde kennen in Brazilië voor zijn boek ‘Belgen in Brazilië’ kon helaas niet komen maar waarschijnlijk ontmoeten we elkaar in maart.

Ze komen als laatsten maar zijn zeker de eersten voor mij, Bert, Wen, Nele en Wim. Mijn lieve kinderen die ik zoals Arthur en Miel vaak mis. We zien of horen elkaar wel eens maar dat is niet hetzelfde als elkaar eens vastpakken. Ze maken me gelukkig en dankbaar en fier en trots. En je moet het me vergeven als ik te weinig contact heb, hier of in België.  Ik wil hier ook Sarah en Alexander bij betrekken met Goran en Floris. Voor Bert en Nele is Sarah als een zus, voor mij als een dochter. En Marina, dankbaar voor de zorg en het gedeelde ouderschap van onze kinderen. Lieve en Hans, ik zeg het wel elk jaar maar ik meen het, ook jullie kan niet genoeg danken voor de zorg voor Nele, Wim, Arthur en Miel. Heel blij was ik met de aanwezigheid van de ouders van Wen, Kimchi en Jong Sheng, die speciaal wat langer in België bleven voor het feest alvorens naar Taiwan terug te keren.

In die gehele geschiedenis ontbreekt één schakel, de parochie waar ik toch meer dan 20 jaar catechese gegeven heb. Maar als symbool daarvan had het feest plaats in De Koepel, de parochiezaal van Christus-Koning en... op de plaats waar ik als kind naar de lagere school ging.

Velen waren er niet bij, maar daarom zijn ze niet minder belangrijk geweest in mijn levensgeschiedenis. Ik had me echter voorgenomen 65 mensen uit te nodigen, 1 voor elk jaar.

Dankbaar ben ik voor de vele mooie geschenken maar het mooiste geschenk die dag was toen ik jullie allen zag, jullie zijn voor mij het mooiste wat mij in die 65 jaar kon overkomen, jullie allen. Elk van jullie hebben meegeschreven aan mijn geschiedenis, elk van jullie hebben een deel meegevaren op mijn rivier, velen onder jullie hebben mee de twee bochten genomen die ik nam. Hopelijk varen jullie nog een eindje mee en, God weet, spreken we af aan 70 jaar. Mens wat word ik oud.

Abraço,

Guido

QUIXOTE, PANÇA E JOGOS

Ooit had ik het mooie voornemen om deze blog elke veertien dagen aan te vullen, nieuws genoeg maar ... zoals je zelf kan merken is het alweer van mei geleden. Straks zij we weer in België voor een maand, alweer een jaar voorbij alhoewel september nu niet de vaste vakantiemaand wordt voor ons. Ons werk hier ligt nooit stil. Acopamec met de vele projecten, de kooklessen en de onvervulde dromen. Ceifar met zijn vele problemen en het blijvende werk in ons Hannshof. De dagen zijn gevuld. Ondertussen hebben we twee nieuwe familieleden, Quixote en Pança. En wie honden heeft weet hoeveel werk het vraagt maar ook hoeveel vreugde je ervan ontvangt. Quixote heeft al eens zijn poot gebroken toen hij met al zijn geweld een aanval op de windmolens begon. Twee weken in verband, vijf maal per dag naar buiten met hem voor zijn behoeften en verse lucht, toen verbleven ze nog in ons appartement, waren te klein om alleen in Hannshof achter te blijven. En ook Pança draagt zijn naam waardig, denkt alleen aan eten. Samen met Deivid, een jongen uit het dorp dicht bij ons hebben we een hondehok van 8 op 3 meter gemaakt en nu ook nog een kipperen van 8 op 12, kippen en eenden en naar het schijnt komt er vanuit het binnenland nog een geit 'aangevlogen''. Deivid zorgt ook voor de honden en de tuin als we er niet zijn.

En ondertussen zijn de spelen voorbij, spelen die er nooit hadden moeten zijn. Alles mooi ingepakt met een strik errond maar het blijft een vergiftigd geschenk aan het braziliaanse volk die met graagte zijn brood en spelen ontving. Spelen waar aangetoond werd hoe brazilianen niet weten wat, buiten enkele ploegspelen, sport is. Niet weten hoe je atleten respecteerd en alleen oog hebben voor eigen sportslui en dan nog enkel wanneer ze presteren. De judoka Rafaele Silva die het eerste goud won voor Brazilië, woont in de favela Cidade de Deus, als 'negerin' werd ze gebrandmerkt, als winnares op handen gedragen maar toch met het leuze: "Zwart en arm, en goud gehaald". De meeste braziliaanse winnaars zijn terceiro sergante van het leger, dus betaald om te trainen. En nu Neymar gewonnen heeft kan niets meer stuk. Neymar, uitgespuwd na tweemaal 0-0, met shirts die men wijzigde in (ney)mar-tha omdat de vrouwenploeg beter presteerde (op dat moment), is nu de grote redder en held van het land. Alsof het olympisch team de wereldcup won. De held die daarmee R$ 500.000 (150.000 euro) binnenrijfde. Helaas blijft de donkere kant van de spelen van de schande of schaamte te vaak onbesproken, duizenden mensen die huis en kruis kwijt speelden omdat het olympisch dorp en de ganse structuur werd aangelegd. In Rio geen geld voor gezondheidszorg, ten andere in geheel Brazilië en ook niet voor onderwijs en veiligheid. En toch, voor de spelen werden kweet niet hoeveel militairen opgetrommeld om Rio, om het olympisch dorp met hand en tand te verdedigen. Maar zoals ik reeds zei, Neymar heeft gewonnen, brood en spelen zijn voorbij en het klagen kan weer beginnen. Maar... zeg geen slecht woord over Brazilië! Of toch, Isaquias Queiroz, een bahiaan die in de kanosport drie medailles behaalde voor Brazilië lucht zijn hart:

"Ik ben niet bang om de waarheid te spreken. Ik maakte mijn volk gelukkig een vooral mijn gezegende streek Ubaitaba door voor de eerste keer de titel van wereldkampioen te behalen. Ook brons en zilver behaalde ik. Met pijn in mijn hart schrijf ik met mijn peddel geschiedenis. Deze peddel is het wapen waarmee ik de drugs en de armoede dood. Ik ben niet triest omdat ik arm ben maar blij dat ik al de barriéres overwon. Het is nog niet tot me doorgedrongen dat ik de beste van de wereld ben omdat er financieeel niets veranderd is. Vele mensen kijken naar mij als voorbeeld maar soms heb ik het verlangen om weer die ondeugende en vrolijke jongen te zijn zoals vroeger. Velen kijken naar mijn glimlach maar die verbergt de waarheid die ik vandaag met u zal delen. Een reporter vroeg me wat voor gevoel het gaf wereldkampioen te zijn, ik antwoordde:" Ik dacht aan de dag dat ik terug naar huis zou gaan en mijn vrienden, familie en heel speciaal mijn moeder terug zal zien. Maar in werkelijkheid voel ik me triestig. Een grote droefenis omdat ik weet dat mijn titel niets aan mijn huidige situatie zal veranderen..." En Neymar de held van R$ 500.000!

Nu is het tijd voor de Paralympics, of zou het tijd moeten zijn. De braziliaanse regering, staat en stad Rio kwamen deze week samen omdat er geen geld meer was voor de organizatie ervan. Wordt vervolgd.

Pa, Bert, Wen, Nele, Wim, Arthur en Miel, tot heel gauw...

Abraço,

Maria e Guido

65

Met mijn 65 op pensioen gaan was voor mij, de krant kopen, naar de markt van Brugge wandelen, een koffietje drinken op het terras van Craenenburg, krant lezen, wat rondkijken en terug naar huis. Je levensloop stond in de jaren 50/60 min of meer vast. Studeren, werk zoeken en vinden, huwen, bouwen, kinderen... Niet steeds in dezelfde volgorde maar weinig  kon dit stramien wijzigen. Dat die zekerheden konden veranderen achtte ik lange tijd niet voor mogelijk maar mocht het aan den lijve ondervinden. Tot aan mijn 49^ste was het koffietje in Craenenburg een certitude maar toen kreeg ik als verjaardagsgeschenk een reis naar Brazilië en dat zette al deze zekerheden op de helling, en zoals jullie weten veranderde mijn leven compleet.

Mijn droom van 65 jaar heb ik moeten verleggen naar de hangmat en een goed boek. Het koffietje blijft alhoewel het tegen de middag een aperitiefje zal worden, en het rondkijken is naar de natuur vanop het terras van Hannshof. Het blijft een droom want de inzet voor anderen beheerst nog altijd mijn leven.

65 jaar mocht ik vieren in het Hannshof met familie en vrienden. Het was goed, gezellig, aangenaam, hartelijk, dankbaar, bijna volmaakt, zoals de 65 jaar die voorbij zijn.

abraço, Guido

DOE HET LICHT MAAR UIT!

Het liedje van Mama’s Jasje speelde door mijn hoofd op zondagnamiddag, -avond, 17 april 2016, toen het Braziliaanse parlement tegen Dila stemde. Mama Dilma werd met een grote meerderheid naar de volgende stap voor het impeachment gestemd, naar de senaat. Die zal uiteindelijk moeten beslissen of ze presidente kan blijven of wordt afgezet. Tijdens de meer dan vijf uur durende stemming heb ik met verbazing gezien dat Brazilië ook op pollitiek gebied een derde wereld land is. Toen het duidelijk werd dat Dilma ging weggestemd worden brak er een sfeer los die het behalen van de wereldbeker voetbal overgrensde. Er was gedurende de ganse stemming geen enkel moment van sereniteit die, zou je denken, zo’n gebeurtenis kenmerkt, een keerpunt in de geschiedenis van Brazilië die in een circussfeer beslist werd. Erger nog, het ganse circus werd gedirigeerd door de voorzitter Cunha die door de federale politie en het hoger hof van justitie in verdenking van corruptie wordt gesteld met miljoenen op een zwitserse rekening. Zeker 150 parlementariers zijn beklaagden in het petroleumschandaal, corruptie, bendevorming, ... en eentje heeft gestemd tegen Dilma, gedeputeerde Malouf, die op de lijst van Interpol staat. Een deputada sprak over haar echtgenoot-burgemeester als een voorbeeld, maandag, the day after, werd hij aangehouden wegens corruptie. Hoe eerlijk is dan alles? Wat het volk echt wil is dat er een regering komt met een schone lei, de afzetting van Dilma speelt daarbij geen rol. Dat er eindelijk degelijk onderwijs komt, degelijke gezondheidszorg, veiligheid, werkzekerheid, einde van de corruptie die een instituut geworden is.  Het parlement heeft een koude afrekening gemaakt met de PT, Partida Trabalhadores, de arbeiderspartij. De stemming was niet alleen tegen Dilma maar tegen Lula en de PT. Het bleek ook duidelijk uit wat velen zegden alvorens hun stem uit te brengen. Het was een open stemming waar elk op zijn beurt gedurende 10 seconden iets mocht zeggen en dat bevestigen met sim (ja) of não (neen). Hoeveel men bezorgd is voor het volk bleek uit wat velen zegden: “Voor mijn familie, mijn vrouw en kinderen, ...”, was de beginzin van ongeveer de helft. Vermoedelijk maken ze hier duidelijk dat in de eerste plaats hun postje gevrijwaard moet blijven. Slechts enkelen vermelden waarover het eigenlijk ging, geld gebruikt zonder toestemming van het congres, zoals tussen haakjes alle voorgaande regeringen deden. Nu gaat het onderzoek verder in de senaat en in geval ze daar weggestemd wordt krijgt ze nog 180 dagen om in het defensief te gaan. Opvolging? De vice-president die eerder met zijn partij uit de regering stapte is even schuldig aan wat Dilma verweten wordt. Gebruik van gelden zonder toestemming van het parlement, daar ging het over, is gebeurd toen hij vice-president was en dus is hij medschuldig. Nieuwe verkiezingen zouden een oplossing kunnen zijn, maar welke kandidaat is zuiver?

Doe het licht maar uit voor Lula en de PT is een verhaal die al van in den beginne geschreven was. Ik laat nadrukkelijk Dilma hierbuiten omdat zij niet meer en min marionetje van Lula was/is. Eigenlijk begon het al in de jaren dat de strijd tussen Coller en Lula in het voordeel van de eerste werd beslist. Volgens Peter Robb in zijn boek “Een dood in Brazilië” had dat twee redenen. Een eerste was dat vele gewone mensen Lula niet zagen als een held van de arbeidersklasse en niet wilden vertegenwoordigd worden door een logge, bebaarde metaalarbeider die een vinger was kwijtgeraakt op de draaibank en die de weg kwijt raakte in Portugese volzinnen maar wel door de lange, elegant geklede en zalvende meester in de rechten, een man van de wereld, iemand die buitenlandse staatshoofden als gelijke kon tegemoet treden.  Een tweede reden was dat de eigenaar van Globo (TV en krantenimperium) zijn volle steun aan Fernando Coller gaf, alhoewel niet overtuigd maar alles liever dan Lula. In 2002 wordt Lula dan toch eindelijk verkozen als president van Brazilië. Een nieuwe hoop voor Brazilië en alles leek goed te gaan, sociale voorzieningen, oog voor de armen, kansen voor onderwijs... In 2006 herkozen, in 2010 zijn Dilma en in 2014 opnieuw zijn Dilma, niets kan nog verkeerd gaan voor de PT. Wat is dan misgegaan? Sedert de straatprotesten in 2014 is ondanks de vele beloften van Dilma niets feitelijks gebeurd, integendeel de toestand van velen is verslechterd, miljoenen werklozen, economie die achteruit gaat, ... Dilma heeft nooit een antwoord gevonden op de wanhoop van vele Brazilianen. Maar volgens mij heeft de corruptie de doodsteek gegeven. Het is natuurlijk allemaal onzin, beweren ze, de schuldigen. De PT, Lula, heeft de kans gemist om geschiedenis te schrijven in Brazilië, om na hun overwinning in 2002 van Brazilië een moderne democratische staat te maken en komaf te maken met corruptie. Om van onderwijs, gezondheidszorg en veiligheid een voorbeeld te maken voor Zuid-Amerida. Helaas heeft men zich laten bekoren door geld en macht en tot op heden gelooft Lula nog altijd dat niemand hem van zijn voetstuk kan halen. De bevolking neemt dat niet meer. Een grote kuis is meer dan nodig en de federale politie doet zijn werk zonder om te zien naar groot of klein, arm of rijk (ol liever rijk en stinkend rijk).

Toen Cunha, de corrupte voorzitter van het parlement, zijn stem uitbrak zei hij: ”Deus tem misericórdia com Brasil”, “God, heb medelijden met Brazilië”. Het zal meer dan nodig zijn.

Maar God is een Braziliaan, mirakels zijn altijd mogelijk...

ZIKAZIEK CARNAVAL

Ik heb, vermoed ik, een zikaziek- of bastazikavirus. Dagelijks worden we overstroomd in de nieuwsgeving door de aanvallen van de tijgermug, de latijnse naam laat ik achterwege. De mug wordt zo genoemd omdat hij wat groter is dan een gewone mug en strepen vertoont, zoals een tijger. Na een prik wordt je lamlendig, koortsig, soms krijg je wat rode vlekken. In normale omstandigheden neem je wat dafalgan of paracetamol, wat hetzelfde is, en na een week ben je weer op gang. Amissa en Sarah die hier vorig jaar verbleven weten er van mee te spreken. Er zijn verschillende ziektebeelden, dengue, chikungunya en zika, maar ze lijken allen op elkaar, de één een beetje heftiger dan de ander. Maar nu ben ik zikaziek, ik ben het beu elke dag daarover geinformeerd te moeten worden door verschillende nieuwskanalen. Ben het beu elke te moeten horen wat je moet doen, wat de symptonen zijn en vooral de belachelijke statistieken te moeten zien, waar melding wordt gemaakt van mogelijke besmettingen. Maar wat me zo furieus maakt is het feit dat die mug al jaren het nordeste van Brazilië bevliegt en beprikt. In de hoofdsteden van die staten, onder andere Salvador en Recife, wordt al jaren aan de bevolking gevraagd geen water te laten staan in emmers, plantenschotels, enz... De gezondheidsdiensten doen jaarlijks de ronde om de mensen te informeren, helaas zonder veel invloed. Maar nu opeens is het groot alarm geblazen. Toen de mug in het nordeste tekeer ging kon het de federale regering weinig schelen. Mensen in het noordoosten mogen dood gaan, mogen honger lijden, mogen zonder water leven in de sertão, hun vee, hun oogst mag verkommeren, wat kan hen dat in Brasilia schelen. Helaas of gelukkig is nu ook de miljoenenstad, de stad die meent gans Brazilië te zijn, São Paulo besmet. Rio is snel gevolgd en daar hebben de olympische spelen plaats. En nu wordt het dringend, er is geen tegenvirus, geen medecijn. Jarenlang teisterde de ziekte het noordoosten en nu wordt men wakker!  Omdat Brazilië geen antwoord weet op de muggeaanval wordt de internationale gemeenschap wakker geschud. Is er gevaar voor de gezondheid, waarschijnlijk wel, het is altijd opletten geblazen, ik wil de toestand geenszins minimalizeren.  Maar blijkbaar is het nog niet te erg want het ministerie van gezondheid in Brazilië heeft nu een vaccin op de markt gebracht voor zwangere vrouwen die besmet raken, wel tegen kostprijs,  maar zwangere vrouwen die afhangen van het SUS (de openbare gratis ziekezorg) kunnen een aanvraag doen. Tegen dat de documenten in orde zijn is hun kind gehandicapt ter wereld gebracht. Zoals reeds meer dan 500 in het noordoosten. Een vriendin van ons kreeg een telefoontje van een journalist uit België. ‘Hoe is de toestand met het zikavirus daar bij jullie?’ Ze woont in Poças, waar door de veelvuldige regen in het binnenland de rivier uit zijn oevers was getreden en alles was overstroomd. ‘Het zikavirus, eigenlijk kan ik daar niet veel over zeggen, hier hebben we daar niet zoveel mee te maken, maar we hebben andere zorgen, hier staat alles onder water...’ Het interesseerde de journalist niet, dat is niet zo sensationeel.  Leuk vond ik het antwoord van een dokter op de vraag van een journalist. ‘Het is nu carnaval, is er een mogelijkheid dat door het veelvuldig kussen het virus wordt overgedragen?’ Antwoord van de dokter: ‘Denk je nu waarlijk dat iemand met 40º koorts, met moeite het bed uitkan, naar carnaval zal gaan?’.

Over dan naar carnaval. Deze week was het voor mensen die niet zo houden van luide muziek, die liever gerust gelaten worden door opdringerige straatverkopers, die bezorgd zijn voor hun veiligheid, niet aan te raden in Salvador te verblijven.  Ook wij hebben ons terug getrokken in het Hannshof samen met Klaus, Clarisse en Felipe. Één nacht hebben ze in hun appartement doorgebracht dicht bij het carnavalcircuit, geen oog dicht gedaan vanwege de decibels. Carnaval in Salvador, ik zal het nooit begrijpen. Je betaalt je rot om uren achter een trio electrico (grote wagen waarop de zanger, zangeres of groep staat) en je blijft maar springen (pular) op de tonen van je idool. Vier uur lang bewonder je telkens opnieuw je idool die opnieuw en opnieuw en opnieuw dezelfde liedjes kweelt. Ofwel betaal je een camarote (een tent of plaats) waar je tegen een zeer hoge prijs de ganse avond kan drinken en eten en alle optredens op de wagens ziet voorbij komen. Een derde mogelijkheid is de kant van de straat kiezen maar je wordt er platgedrukt, betast (in geval je een vrouw bent, Keulen lijkt op niets in vergelijking) of beroofd. Maar miljoenen laten zich verleiden tot deze vorm van amusement. Toch enkele randopmerkingen. Heb je toevallig een winkel op die plaatsen waar de stoet voorbij komt en je verkoopt er bier dan komen enkele dagen voor het carnaval enkele stoere mannen de winkel binnen en halen alle merken uit de rekken die geen sponsor zijn van het carnaval, hier dus Schin. Lust je dat bier niet dan ben je gezien. Brazilië, een democratisch land! Er zijn voor de veiligheid 25.000 man opgetrommeld van de militaire politie, in de rest van Bahia mag van alles gebeuren, de miljoenen in Salvador mogen niets overkomen. En het gekste is dat er 210 mensen medisch personeel zijn daar waar er tijdens de rest van het jaar een groot gebrek aan dokters en verplegers is. In vele kleine steden in het binnenland worden miljoenen besteed aan carnaval door de gemeenten, terwijl er geen geld is voor onderwijs en gezondheidszorg!

En met ons, alles goed hé. In het Hannshof weer een stukje van de tuin aangelegd en de electriciteit boven in orde gebracht. Half februari beginnen we de muren van het bovenverdiep te bepeisteren, rebocar noemt dat hier, met soort cement. We zijn nog wel enkele jaren bezig.

We hebben enkele kippen, eenden en angolese kippen, kwestie van de tuin te reinigen van ongedierte. We hadden even een hond maar toen we naar Salvador keerden is ook hij over de muur gesprongen en heeft zijn weg naar huis terug gevonden. Twee jaar was hij reeds, nu zoeken we ‘jongskes’.

En onze reis staat al vast, we vertrekken naar België op 2 september en keren terug op 4 oktober.

Abraço,

Guido e Maria.