Het liedje
van Mama’s Jasje speelde door mijn hoofd op zondagnamiddag, -avond, 17 april
2016, toen het Braziliaanse parlement tegen Dila stemde. Mama Dilma werd met
een grote meerderheid naar de volgende stap voor het impeachment gestemd, naar
de senaat. Die zal uiteindelijk moeten beslissen of ze presidente kan blijven
of wordt afgezet. Tijdens de meer dan vijf uur durende stemming heb ik met
verbazing gezien dat Brazilië ook op pollitiek gebied een derde wereld land is.
Toen het duidelijk werd dat Dilma ging weggestemd worden brak er een sfeer los
die het behalen van de wereldbeker voetbal overgrensde. Er was gedurende de
ganse stemming geen enkel moment van sereniteit die, zou je denken, zo’n
gebeurtenis kenmerkt, een keerpunt in de geschiedenis van Brazilië die in een
circussfeer beslist werd. Erger nog, het ganse circus werd gedirigeerd door de
voorzitter Cunha die door de federale politie en het hoger hof van justitie in
verdenking van corruptie wordt gesteld met miljoenen op een zwitserse rekening.
Zeker 150 parlementariers zijn beklaagden in het petroleumschandaal, corruptie,
bendevorming, ... en eentje heeft gestemd tegen Dilma, gedeputeerde Malouf, die
op de lijst van Interpol staat. Een deputada sprak over haar
echtgenoot-burgemeester als een voorbeeld, maandag, the day after, werd hij
aangehouden wegens corruptie. Hoe eerlijk is dan alles? Wat het volk echt wil
is dat er een regering komt met een schone lei, de afzetting van Dilma speelt
daarbij geen rol. Dat er eindelijk degelijk onderwijs komt, degelijke
gezondheidszorg, veiligheid, werkzekerheid, einde van de corruptie die een
instituut geworden is. Het parlement
heeft een koude afrekening gemaakt met de PT, Partida Trabalhadores, de
arbeiderspartij. De stemming was niet alleen tegen Dilma maar tegen Lula en de
PT. Het bleek ook duidelijk uit wat velen zegden alvorens hun stem uit te
brengen. Het was een open stemming waar elk op zijn beurt gedurende 10 seconden
iets mocht zeggen en dat bevestigen met sim (ja) of não (neen). Hoeveel men
bezorgd is voor het volk bleek uit wat velen zegden: “Voor mijn familie, mijn
vrouw en kinderen, ...”, was de beginzin van ongeveer de helft. Vermoedelijk
maken ze hier duidelijk dat in de eerste plaats hun postje gevrijwaard moet
blijven. Slechts enkelen vermelden waarover het eigenlijk ging, geld gebruikt
zonder toestemming van het congres, zoals tussen haakjes alle voorgaande
regeringen deden. Nu gaat het onderzoek verder in de senaat en in geval ze daar
weggestemd wordt krijgt ze nog 180 dagen om in het defensief te gaan.
Opvolging? De vice-president die eerder met zijn partij uit de regering stapte
is even schuldig aan wat Dilma verweten wordt. Gebruik van gelden zonder
toestemming van het parlement, daar ging het over, is gebeurd toen hij
vice-president was en dus is hij medschuldig. Nieuwe verkiezingen zouden een
oplossing kunnen zijn, maar welke kandidaat is zuiver?
Doe het
licht maar uit voor Lula en de PT is een verhaal die al van in den beginne
geschreven was. Ik laat nadrukkelijk Dilma hierbuiten omdat zij niet meer en
min marionetje van Lula was/is. Eigenlijk begon het al in de jaren dat de
strijd tussen Coller en Lula in het voordeel van de eerste werd beslist. Volgens
Peter Robb in zijn boek “Een dood in Brazilië” had dat twee redenen. Een eerste
was dat vele gewone mensen Lula niet zagen als een held van de arbeidersklasse en
niet wilden vertegenwoordigd worden door een logge, bebaarde metaalarbeider die
een vinger was kwijtgeraakt op de draaibank en die de weg kwijt raakte in
Portugese volzinnen maar wel door de lange, elegant geklede en zalvende meester
in de rechten, een man van de wereld, iemand die buitenlandse staatshoofden als
gelijke kon tegemoet treden. Een tweede
reden was dat de eigenaar van Globo (TV en krantenimperium) zijn volle steun
aan Fernando Coller gaf, alhoewel niet overtuigd maar alles liever dan Lula. In
2002 wordt Lula dan toch eindelijk verkozen als president van Brazilië. Een
nieuwe hoop voor Brazilië en alles leek goed te gaan, sociale voorzieningen,
oog voor de armen, kansen voor onderwijs... In 2006 herkozen, in 2010 zijn
Dilma en in 2014 opnieuw zijn Dilma, niets kan nog verkeerd gaan voor de PT.
Wat is dan misgegaan? Sedert de straatprotesten in 2014 is ondanks de vele
beloften van Dilma niets feitelijks gebeurd, integendeel de toestand van velen
is verslechterd, miljoenen werklozen, economie die achteruit gaat, ... Dilma
heeft nooit een antwoord gevonden op de wanhoop van vele Brazilianen. Maar
volgens mij heeft de corruptie de doodsteek gegeven. Het is natuurlijk allemaal
onzin, beweren ze, de schuldigen. De PT, Lula, heeft de kans gemist om
geschiedenis te schrijven in Brazilië, om na hun overwinning in 2002 van
Brazilië een moderne democratische staat te maken en komaf te maken met
corruptie. Om van onderwijs, gezondheidszorg en veiligheid een voorbeeld te
maken voor Zuid-Amerida. Helaas heeft men zich laten bekoren door geld en macht
en tot op heden gelooft Lula nog altijd dat niemand hem van zijn voetstuk kan
halen. De bevolking neemt dat niet meer. Een grote kuis is meer dan nodig en de
federale politie doet zijn werk zonder om te zien naar groot of klein, arm of
rijk (ol liever rijk en stinkend rijk).
Toen Cunha,
de corrupte voorzitter van het parlement, zijn stem uitbrak zei hij: ”Deus tem
misericórdia com Brasil”, “God, heb medelijden met Brazilië”. Het zal meer dan
nodig zijn.
Maar God is
een Braziliaan, mirakels zijn altijd mogelijk...
