Met mijn 65
op pensioen gaan was voor mij, de krant kopen, naar de markt van Brugge
wandelen, een koffietje drinken op het terras van Craenenburg, krant lezen, wat
rondkijken en terug naar huis. Je levensloop stond in de jaren 50/60 min of
meer vast. Studeren, werk zoeken en vinden, huwen, bouwen, kinderen... Niet
steeds in dezelfde volgorde maar weinig kon dit stramien wijzigen. Dat die zekerheden
konden veranderen achtte ik lange tijd niet voor mogelijk maar mocht het aan
den lijve ondervinden. Tot aan mijn 49ste was het koffietje in
Craenenburg een certitude maar toen kreeg ik als verjaardagsgeschenk een reis
naar Brazilië en dat zette al deze zekerheden op de helling, en zoals jullie
weten veranderde mijn leven compleet.
Mijn droom
van 65 jaar heb ik moeten verleggen naar de hangmat en een goed boek. Het
koffietje blijft alhoewel het tegen de middag een aperitiefje zal worden, en
het rondkijken is naar de natuur vanop het terras van Hannshof. Het blijft een
droom want de inzet voor anderen beheerst nog altijd mijn leven.
65 jaar mocht ik vieren in het Hannshof met
familie en vrienden. Het was goed, gezellig, aangenaam, hartelijk, dankbaar,
bijna volmaakt, zoals de 65 jaar die voorbij zijn.
abraço, Guido
