Ooit had ik het mooie voornemen om deze blog elke veertien dagen aan te vullen, nieuws genoeg maar ... zoals je zelf kan merken is het alweer van mei geleden. Straks zij we weer in België voor een maand, alweer een jaar voorbij alhoewel september nu niet de vaste vakantiemaand wordt voor ons. Ons werk hier ligt nooit stil. Acopamec met de vele projecten, de kooklessen en de onvervulde dromen. Ceifar met zijn vele problemen en het blijvende werk in ons Hannshof. De dagen zijn gevuld. Ondertussen hebben we twee nieuwe familieleden, Quixote en Pança. En wie honden heeft weet hoeveel werk het vraagt maar ook hoeveel vreugde je ervan ontvangt. Quixote heeft al eens zijn poot gebroken toen hij met al zijn geweld een aanval op de windmolens begon. Twee weken in verband, vijf maal per dag naar buiten met hem voor zijn behoeften en verse lucht, toen verbleven ze nog in ons appartement, waren te klein om alleen in Hannshof achter te blijven. En ook Pança draagt zijn naam waardig, denkt alleen aan eten. Samen met Deivid, een jongen uit het dorp dicht bij ons hebben we een hondehok van 8 op 3 meter gemaakt en nu ook nog een kipperen van 8 op 12, kippen en eenden en naar het schijnt komt er vanuit het binnenland nog een geit 'aangevlogen''. Deivid zorgt ook voor de honden en de tuin als we er niet zijn.
En ondertussen zijn de spelen voorbij, spelen die er nooit hadden moeten zijn. Alles mooi ingepakt met een strik errond maar het blijft een vergiftigd geschenk aan het braziliaanse volk die met graagte zijn brood en spelen ontving. Spelen waar aangetoond werd hoe brazilianen niet weten wat, buiten enkele ploegspelen, sport is. Niet weten hoe je atleten respecteerd en alleen oog hebben voor eigen sportslui en dan nog enkel wanneer ze presteren. De judoka Rafaele Silva die het eerste goud won voor Brazilië, woont in de favela Cidade de Deus, als 'negerin' werd ze gebrandmerkt, als winnares op handen gedragen maar toch met het leuze: "Zwart en arm, en goud gehaald". De meeste braziliaanse winnaars zijn terceiro sergante van het leger, dus betaald om te trainen. En nu Neymar gewonnen heeft kan niets meer stuk. Neymar, uitgespuwd na tweemaal 0-0, met shirts die men wijzigde in (ney)mar-tha omdat de vrouwenploeg beter presteerde (op dat moment), is nu de grote redder en held van het land. Alsof het olympisch team de wereldcup won. De held die daarmee R$ 500.000 (150.000 euro) binnenrijfde. Helaas blijft de donkere kant van de spelen van de schande of schaamte te vaak onbesproken, duizenden mensen die huis en kruis kwijt speelden omdat het olympisch dorp en de ganse structuur werd aangelegd. In Rio geen geld voor gezondheidszorg, ten andere in geheel Brazilië en ook niet voor onderwijs en veiligheid. En toch, voor de spelen werden kweet niet hoeveel militairen opgetrommeld om Rio, om het olympisch dorp met hand en tand te verdedigen. Maar zoals ik reeds zei, Neymar heeft gewonnen, brood en spelen zijn voorbij en het klagen kan weer beginnen. Maar... zeg geen slecht woord over Brazilië! Of toch, Isaquias Queiroz, een bahiaan die in de kanosport drie medailles behaalde voor Brazilië lucht zijn hart:
"Ik ben niet bang om de waarheid te spreken. Ik maakte mijn volk gelukkig een vooral mijn gezegende streek Ubaitaba door voor de eerste keer de titel van wereldkampioen te behalen. Ook brons en zilver behaalde ik. Met pijn in mijn hart schrijf ik met mijn peddel geschiedenis. Deze peddel is het wapen waarmee ik de drugs en de armoede dood. Ik ben niet triest omdat ik arm ben maar blij dat ik al de barriéres overwon. Het is nog niet tot me doorgedrongen dat ik de beste van de wereld ben omdat er financieeel niets veranderd is. Vele mensen kijken naar mij als voorbeeld maar soms heb ik het verlangen om weer die ondeugende en vrolijke jongen te zijn zoals vroeger. Velen kijken naar mijn glimlach maar die verbergt de waarheid die ik vandaag met u zal delen. Een reporter vroeg me wat voor gevoel het gaf wereldkampioen te zijn, ik antwoordde:" Ik dacht aan de dag dat ik terug naar huis zou gaan en mijn vrienden, familie en heel speciaal mijn moeder terug zal zien. Maar in werkelijkheid voel ik me triestig. Een grote droefenis omdat ik weet dat mijn titel niets aan mijn huidige situatie zal veranderen..." En Neymar de held van R$ 500.000!
Nu is het tijd voor de Paralympics, of zou het tijd moeten zijn. De braziliaanse regering, staat en stad Rio kwamen deze week samen omdat er geen geld meer was voor de organizatie ervan. Wordt vervolgd.
Pa, Bert, Wen, Nele, Wim, Arthur en Miel, tot heel gauw...
Abraço,
Maria e Guido
