Half augustus hadden we bezoek.
Elfriede, Lana en Toby waren drie dagen bij ons te gast. Weinig tijd om veel te
doen omdat ook een bezoek aan Salvador en Ceifar op het programma stonden. Maar
iedereen, wij en zij, heel tevreden over de driedaagse. Daarna was het
voorbereiden op het bezoek van Marc en Do in september. We zouden hen gedurende
14 dagen verschillende aspecten van Bahia laten zien. Stad, dorp, natuur,
kortom het leven zoals het is. Ook voor ons was het een gelegenheid om zelf wat
meer te zien van Brazilië. Zo verbleven we 4 dagen in Chapada Diamantina,
prachtig natuurgebied met watervallen, grotten, bergen. Ook walvisspotten stond
op het programma. Met een bootje de zee op tot we er enkele tegenkwamen. Tussen
juni en oktober komen ze hier voor de kust en is het een buitenkans om dat te
zien. We ontmoetten een moeder met haar kalf. Een halfuurtje bleven we zo’n
dertig meter langs hen varen, langer en dichter mag niet. Onze Belgische
vriendin Christine bezochten we in Poças en samen met haar het boottochtje naar
het ‘einde van de wereld’. We waren er de enige bezoekers. Acopamec en Ceifar
stonden op het programma en het bezoek aan Paulo en Vera, waar we ons te goed
deden aan de heerlijke cozido, mocht niet ontbreken. Het is familie waar we ons
mogen thuisvoelen. De reis van Marc en Do eindigde met de zonsondergang aan
Farol Barra waar we met een duizendtal de zon uitzwaaiden.
Ondertussen was het wat beter met
mijn knie maar niet van dat. Omdat de onderzoeken hier ofwel niet degelijk,
ofwel op de lange duur wordt geschoven, ofwel te duur omdat je in de privézorg
gaat besloot ik om mijn vroegere knie- en rug specialist in België te
raadplegen. Echografie en een MRscan wezen uit dat het kraakbeen tussen de
kniegewrichten goed versleten is. Met de tijd zal er moeten gel ingespoten
worden maar zolang het draaglijk is helpt een inspuiting, een geneesmiddel en
een kurkumakuur. Gedurende de twee weken in België genoot ik van wat rust, wat
lezen en enkele beperkte ontmoetingen. Altijd deugdoend de kinderen en
kleinkinderen te kunnen vastpakken, en ook papa. Even weg van alles, wat
herbronnen en voelen dat ik Maria mistte. Het was de eerste maal, buiten een
week in 2009 toen ik terugkwam om mijn paspoort in orde te brengen, dat we niet bij elkaar waren. Was met de
ganse familie op het missiefeest van Sint-Kristoffel waar Jetta en haar ploeg
zich nog altijd met enthousiasme inzetten voor Acopamec en Masomo. En Brussel
stond op de agenda, half voor ontspanning, half voor werk. Als 65-plusser in
eerste klas met de trein, een luxe die ik me permeteerde. Had eigenlijk de
prijs heen-en terug opgezocht om te kijken of het niet goedkoper is met een
10-rittenkaart toen Bert me erop wees dat ik al 65 was en daardoor goedkoper
kon reizen. In Brussel ontmoette ik Johanna Van Damme, Kinderen Derde Wereld,
die het project Ceifar begeleid. Een aanrader om te middagmalen in Brussel is
restaurant Le Marmiton in de St. Hubertusgalerijen of beter gekend als de
galerijen van de koninginnen. In de late namiddag had ik een ontmoeting met de
stagiaires Hanne en Stephanie, die nu sedert 1 november bij ons zijn, en hun
begeleidster Kim. De opening van de nieuwe Origin’O in Assebroek was pas in
november maar kreeg toch een inkijk in de nieuwe winkel waar Bert met zijn
ploeg vanaf 19 november paraat staat.
En dan terug, het warme weer van
Brazilië bracht ik mee naar België, althans in het begin. Het koudere op het
einde moest ik helaas achterlaten want hier bereiden we ons voor op een warme
zomer. Nu is het reeds boven de dertig en we zitten in de lente. Waar de grond
ook warm wordt onder de voeten is Brasilia. Meer en meer lijkt het erop dat
presidente Temer en zijn regering enkel aan zichzelf denken. De senaat en het
parlement delen mee in de winst. Men kronkelt zich in alle bochten om toch maar
niet veroordeelt te worden ondanks de harde en vele bewijzen. Naar de
buitenwereld toe lijkt Brazilië een modelstaat maar de bevolking blijft lijden
en er lijkt voor de volgende verkiezingen, 2018, voorlopig geen ernstige
kandidaat te zijn om gote kuis te houden en de Brazilianen weer wat vertrouwen
te geven. De instellingen, ook Acopamec en Ceifar hebben het moeilijk om de
balans in evenwicht te houden. Er werd te lang geteerd op buitenlands geld en
de eigen staat, of stad, ziet te weinig de noodzaak van een degelijke opvoeding
voor de kinderen en jongeren uit de periferie.
Op 1 november kwamen Hanne en
Stephanie toe, twee jongeren van de UC Leuven Limburg, die hier hun banaba
“Internationale Samenwerking Noord-Zuid” proberen te halen. Gedurende 6 maanden zullen ze, Hanne in
Acopamec en Stephanie in Ceifar een stage doen. November is een
observatiemaand, in december beslissen ze dan waarover hun project zal gaan.
Januari een beetje vakantiemaand om dan vanaf februari tot eind april hun
project uit te werken. Tot 6 november verbleven ze bij ons, de instellingen
waren gesloten wegens verlof. Ik probeer ze elke week op woensdag te begeleiden
en indien nodig bij te sturen. Wie zei weer dat ik mijn werk hier wat ging
verminderen?
Daarom doen de weekends in ons
Hannshof veel deugd. Even weg van de bewoonde wereld, en toch niet te ver. Wat
tuin- en dierenplezier, en ‘s avonds wat gezellig keuvelen of een boek lezen.
T.V. zit er voorlopig niet, die heeft tijdens onze afwezigheid pootjes gekregen
samen met onze drank- en eetvoorraad en enkele dingetjes. De realiteit is ook
in Hannshof nooit veraf.
Met deze een zeer warme groet en
tot...
Abraço,
Guido e Maria.
