Bij
het begin van de herfst valt een regenbui over Salvador, een klein uurtje is
goed om alles letterlijk en figuurlijk in het water te laten vallen. De stad
valt stil en alsof het nog niet genoeg was, gans het noordoosten van Brazilië
zonder electriciteit, zelfs geen telefoon- of internetverbinding. In Hannshof
geen druppel en het is dringend nodig want het ligt er verdord bij. Even
verdord als de politieke wereld in Brazilie waar eind dit jaar verkiezingen
gehouden worden. Geen enkele kandidaat steekt er bovenuit, bijna allen
betrokken bij een of ander schandaal. Dat die corrupte oude garde aan de macht
en aan het geld wil blijven is onrustwekkend. En wie tegenspreekt of een
dreiging vormt krijgt een kogel zoals Mariella Franco mocht ondervinden. Deze
voorvechtster van de mensenrechten, gemeenteraadslid in Rio, de spreekbuis van
de favela’s en van de zwarte bevolking en speciaal de situatie van de vrouw,
werd samen met haar chauffeur koudweg afgemaakt toen ze terugkwam van een
bijeenkomst. De moordende kogels kwam heel toevallig uit een gestolen lading
munitie van de federale politie. Protesten tegen deze barbaarse daad, de
zoveelste in een lange rij, komen uit binnen- en buitenland, zelfs uit het
Europese parlement. Wanneer zal dat ophouden? Wanneer zal men het roer
omdraaien? Vamos Brasil, levante-se!
Mariella was ook een dreiging voor de huidige politieke wereld, ze werd immens
populair en, nog niet direct, was op weg naar het burgemeesterschap, gouverneur
of in een verre toekomst presidente, ze had er de opleiding, het lef en de
capaciteiten voor.
Twee
artikelen in de krant van zaterdag 17 maart vroegen hier mijn aandacht. Ondanks
alle verwoede pogingen zijn er in Bahia nog steeds 1,5 miljoen analfabeten. Het
is bijna ongelooflijk dat na 14 jaar socialistisch bewind en de huidige “eigen
ik eerst’ regering van Temer het onderwijs blijft achterop hinken. Ongelooflijk
dat men in al die jaren geen degelijk volwassenprogramma kan aanbieden om die
mensen te leren lezen en schrijven. Wat een armoede! Het verklaart eveneens de
moeilijkheden dat Maria heeft wanneer ze de woensdag de alfabetizatiecursus aan
de kinderen geeft. De kinderen uit de sociaal arme wijk van Tancredo Neves
hebben thuis geen voorbeeld en mogelijkheid om geholpen te worden, ze hebben
geen boeken, tijdschriften enzomeer in huis. En meestal tonen de ouders weinig
of geen interesse. Een tweede artikel ging over de bolsa familia waar minister
Osmar Terra verklaarde dat die tot op heden weinig of niets oploste. De extreme
armoede is weliswaar verdwenen maar al die mensen verzeilden in de armoede.
Vele mensen blijven afhankelijk van deze bolsa zonder zelf naar oplossingen te
zoeken. Persoonlijk vind ik het nog steeds een vorm van stemmen kopen, voor de
socialistische partij dan die het invoerde. In plaats van een hulp met beperkte
tijd, lijkt het voor eeuwig en altijd. Berusting en geestelijke armoede maken
deel uit van hun dagelijkse leven.
Van
berusting gesproken ervaar ik dat wij dat ook moeten doen. Berusten in de
groeiende onverschilligheid vanuit het Westen. Brazilië blijkt afgeschreven
voor vele instellingen en hulporganisaties en mensen. Op je vraag naar hulp
krijg je meestal als antwoord dat Brazilië niet meer op hun lijst staat en
zeker niet prioritair is. Congo daarentegen die dezelfde rijkdom en corruptie
kent staat echter nog altijd op nummer 1 bij de hulpverlening. Brazilië is nu
eenmaal een rijk land maar deze gaat naar slechts 5 % van de bevolking. Voor
velen is het een ver van mijn bed show geworden en zien niet wat wij dagelijks
meemaken. Kinderen die met een lege maag, ongewassen en na een slapeloze nacht
toekomen in de instelling, vaak hun enige reddingsboei. Maar zoals ik zei, je
moet er in berusten en toch dankbaar zijn dat er vaak uit onverwachte hoek een
helpende hand tevoorschijn komt.
Niet
berusten maar rusten zal in België zijn, we vertrekken hier op 24 mei en keren
terug op 23 juni. Misschien tot dan als we tijd hebben! En Arthur en Miel,
jullie voetbaltruitjes voor de wereldbeker komen eraan...
Abraço,
