In tegenstelling tot ‘Belgium here I come’ en
de nu tot in heel Europa veelgehoorde kreten Belgium Belgium… zijn we terug van
een heerlijke vakantie in, zeg maar Europa. Te gast bij Bert en Wen, altijd het
heerlijk gevoel van thuiskomen, was de eerste week naar gewoonte getrouw
besteed aan de medische onderzoeken. Goedgekeurd voor weer een jaar! Ook bezoek
aan en van enkele vrienden en mensen die nauw betrokken zijn met ons werk in
Brazilië. Na een week kwamen ook Elizabeth en Jhonathas aan, voor hem een
eerste kennismaking met de familie, Brugge en Europa. Maar voor Brugge schoot
er weinig tijd over, de vrijdagavond geland, zaterdag bezoek aan de opa en onze
kinderen en kleinkinderen en op zondag al richting Duitsland. Monschau en
Cochem met een boottocht op de Moezel stonden op het programma. Het weer was
uitstekend en tijdens de terugreis bezochten we het wijnhuis Bernard-Massard in Luxemburg. Voor Jhonatas een unieke
ervaring te rijden op europese wegen zonder putten, met veilig en respectvol
verkeer. Dat missen we hier toch in Brazilië. De volgende dag ging het richting
Nederland, is altijd leuk om te zeggen dat je vanuit Brugge-Belgie in een wip
in Sluis-Nederland staat. ’t Is een jaarlijkse traditie geworden en ook ons
etentje in De Zevende Hemel. Toen al bijna eind
van de eerste week en nu richting Hasselt waar we verwacht waren door Stephanie
die in Ceifar 6 maanden stage had gelopen. Ook voor mij de eerste keer dat ik
in die mooie stad kwam. Leuk wandelen in de autoloze winkelstraten (Brugge!), jenevermuseum,
zelfs een japanse tuin waar je kan mediteren. Het weekend, de zondag was
vaderdag. Eindelijk kon ik het 9 jaar opnieuw eens meevieren. Te gast bij
Katrien om papa te vieren en daarna bij Bert waar mijn kinderen en
kleinkinderen bijeen kwamen. In Brazilië wordt dat in augustus gevierd en het
deed wel wat raar die plotse andere datum maar het bijeenzijn gaf een heerlijk
gevoel.
Tweede week, met Elizabeth en Jhonatas, begon richting
Brussel. Ik weet niet wat Elizabeth met Brussel heeft maar ze is zot van die
stad. Ik niet, buiten de grote markte en kleine omstreken vind ik er maar niets
aan. Ik hou niet van die grote steden. Het kloppend hart van Kinderen Derde
Wereld is daar en had er zowiezo een afspraak. Als ik dan toch in Brussel ben laat ik me
verleiden door twee plaatsen, een eerste is aan de beurs en is een authentieke
brasserie, Le Cirio, waar je een Faro moet
drinken en een croque monsieur moet eten. Een tweede is een chinees
restaurantje, Beijingya, waar we met Bert en Wen
heentrokken. Die waren ondertussen ook in Brussel aangekomen. Het restaurantje
valt in niets op en licht in de Chinese wijk, als toerist loop je er zo voorbij
maar met een kenner zoals Wen zal je nergens beter Chinees eten. De week werd
gevuld met een driedaagse Parijs en Boulogne tijdens de terugreis. Veel
tijdverlies met de auto en volgende keren zal het met de TGV zijn. En om de
week af te sluiten met een stuk geschiedenis bezochten we Diksmuide met zijn
Dodengang en Ieper met zijn Menenpoort.
We beeindigden het 1ste WO parkoer in Tyne Cot, het indrukwekkend kerkhof met zijn meer dan 11.000 graven.
De zondag vierden we het huwelijk van Elizabeth
en Jhonatas, papa, opa van Elizabeth sprak een zegen uit over hun samenzijn en
met een etentje vierden we dat in restaurant De Gastro.
Samen met ons en Bert, Wen en Nele (Wim was ziek), waren ook nog tante Lisette,
Sandra en Mariana erbij om te getuigen van het mooie gebeuren. De eigenaars van
het restaurant droegen hun steentje bij om een mooie taart als dessert te geven
in plaats van het afgesproken verwenkoffietje, dat we er dan toch ook nog
bijkregen.
De dag erop, de laatste week, vertrokken we met
de trein naar London. Een driedaagse om Europa af te sluiten. Heerlijk wandelen
langs de Thames en in een typische pub het einde van de wedstrijd Belgie-Panama
bijwonen. Mme Tussaud en het reuzerad (had er meer van verwacht) en wandelen
tussen getuigen van eeuwen Britse geschiedenis tot aan Chinatown waar we een
heerlijk menu voorgeschoteld kregen in Haozhan, een ontdekking van tijdens onze
reis naar London in 2014.
De laatste dagen, afscheid nemen. Afscheid van
Brugge, van Nele en Wim. Van Arthur en Miel, wat een verandering elk jaar dat
ik hen zie. Afscheid van Bert en Wen (van Wen iets vroeger omdat hij
ondertussen naar Taiwan was). Afscheid van pa, tot in zijn deurgat, een laatste
zwaai, tot ziens...
Abraço,
Guido e Maria
Nenhum comentário:
Postar um comentário