Je gaat op weg, gooit de
vuilnis in de container en merkt met de sleutels in de hand dat je auto er niet
meer staat. Even staat alles stil en dan begin je te denken, waar plaatste ik
hem laatst. En dan realizeer je na een tijdje dat je met de huissleutels in je
hand op weg bent naar de garage om de auto op te halen. Ouderdomverschijnsels,
geheugenverlies, Alzheimer, of hou ik het op teveel aan mijn hoofd? En terwijl
we toch bezig zijn met verhaaltjes heb ik dit nog voor je. Een man, laten we hem
‘dinges’ noemen wil absoluut president worden. Hij heeft er zich jaren op
voorbereid, alle watertjes doorzwommen en juist op de eindmeet constateert hij
een darmkanker. Nu zegt de wet dat je met kanker geen kandidaat kan zijn. Ja,
en nu? Laten we een aanslag ensceneren, een messteek. En zo gebeurde dat
tijdens de campagne een half losgeslagen idioot een messteek aan dinges geeft
ter hoogte van de maag. Vlug wordt dinges weggevoerd, zonder een spatje bloed.
Later op de beelden is ook op het mes geen bloed te zien. Een geslaagde
operatie in het plaatselijke ziekenhuis waar godweetwaarvandaan een vijftal
chirurgen klaarstaan. De dag nadien wordt dinges reeds overgevlogen naar een
meer luxueus ziekenhuis in de grootstad. Een geluk met een ongeluk hoeft hij aan
geen enkel debat mee te doen, op orders van de dokters. Veel komt er toch niet
uit zijn mond en wat er uitkomt zou gemakkelijk weggeveegd worden door de
tegenkandidaten. Dinges wordt gemakkelijk gekozen als presidente,
extreem-rechts is nu eenmaal zeer populair. Hij neemt deel aan een wereldforum
waar hij voor aap staat, kon niets duidelijks zeggen, zoals steeds, en de
klanken die hij uitstoot zijn bijna onverstaanbaar, erbarmelijk is zijn
uitspraak. Eind januari moet hij terug naar het ziekenhuis om de stoma weg te
halen. Een zeer goed geslaagde operatie zegt de woordvoerder maar, nu komt het,
zo’n operatie, routine, duurt ongeveer 1 uur maar bij dinges duurt het 7 uur.
Wat is daar goed geslaagd aan? Zou er echt niets meer aan de hand zijn? Wordt
waarschijnlijk vervolgd.
De zomervakantie hier was voor
ons een welgekomen rustperiode. Kerst met de kinderen gevierd en met nieuwjaar
en de weken erop was een nichtje met haar twee zoontjes bij ons te gast. Ik had
ze al enkele malen ontmoet tijdens onze reisjes naar Tacaratu, de
geboortestreek van Maria, maar nu leerden we elkaar beter kennen. Ze hebben het
niet breed, het droge binnenland van Pernambuco heeft niet veel te bieden en
genoten met volle teugen van hun reis. Het spreekt vanzelf dat we ze in de
watten gelegd hebben.
Waarschijnlijk hadden de
mensen van Brumadinho ook anders gedroomd van het nieuwe jaar. De dambreuk van
een van de reservoirs waar afval uit de ijzermijnen in bewaard wordt brak door
en de modderstroom sleurde heelwat mensen mee, tot op heden 165 doden en nog
evenveel vermisten. Drie jaar geleden gebeurde het in Mariana maar ondanks de
waarschuwingen gaat de grote ijzermaatschappij Vale door met het negeren van
veiligheidnormen. Er liggen wetten klaar om alles meer te beveiligen maar van
de helft van de senaat en de kamer wordt de verkiezingscampagne gesteund door Vale
(grootste ijzerproducent van de wereld). Hoeveel dammen nog? Zal men politieke
moed hebben om eindelijk een streep te trekken onder die vorm van corruptie
zoals de nieuwe president beloofde? Maar het gaat hem moeilijk, zijn zoon blijkt
even corrupt te zijn als zoveel anderen, wat zal papa doen?
Hier stikkend
in de oven van 35° ben ik toch wat jaloers op of noem het heimwee naar de witte
landschappen van ons landje. Waarschijnlijk hebben jullie het omgekeerde
gevoel. Maar van kindsaf aan ben ik steeds een Sneeuwman/Steeman geweest met
een grote voorkeur voor de witte vlokken.
In mei komen we naar België,
de witte vlokken zullen er niet meer liggen maar zo warm hoeft het nu ook te
zijn, wat afkoeling zal deugd doen. Miel doet zijn eerste communie en daar zijn
we graag bij. We zijn er drie weken waarvan ééntje in Rome om er eens zalig uit
te zijn. Até.
Abraço,
