VERHAALTJES

Je gaat op weg, gooit de vuilnis in de container en merkt met de sleutels in de hand dat je auto er niet meer staat. Even staat alles stil en dan begin je te denken, waar plaatste ik hem laatst. En dan realizeer je na een tijdje dat je met de huissleutels in je hand op weg bent naar de garage om de auto op te halen. Ouderdomverschijnsels, geheugenverlies, Alzheimer, of hou ik het op teveel aan mijn hoofd? En terwijl we toch bezig zijn met verhaaltjes heb ik dit nog voor je. Een man, laten we hem ‘dinges’ noemen wil absoluut president worden. Hij heeft er zich jaren op voorbereid, alle watertjes doorzwommen en juist op de eindmeet constateert hij een darmkanker. Nu zegt de wet dat je met kanker geen kandidaat kan zijn. Ja, en nu? Laten we een aanslag ensceneren, een messteek. En zo gebeurde dat tijdens de campagne een half losgeslagen idioot een messteek aan dinges geeft ter hoogte van de maag. Vlug wordt dinges weggevoerd, zonder een spatje bloed. Later op de beelden is ook op het mes geen bloed te zien. Een geslaagde operatie in het plaatselijke ziekenhuis waar godweetwaarvandaan een vijftal chirurgen klaarstaan. De dag nadien wordt dinges reeds overgevlogen naar een meer luxueus ziekenhuis in de grootstad. Een geluk met een ongeluk hoeft hij aan geen enkel debat mee te doen, op orders van de dokters. Veel komt er toch niet uit zijn mond en wat er uitkomt zou gemakkelijk weggeveegd worden door de tegenkandidaten. Dinges wordt gemakkelijk gekozen als presidente, extreem-rechts is nu eenmaal zeer populair. Hij neemt deel aan een wereldforum waar hij voor aap staat, kon niets duidelijks zeggen, zoals steeds, en de klanken die hij uitstoot zijn bijna onverstaanbaar, erbarmelijk is zijn uitspraak. Eind januari moet hij terug naar het ziekenhuis om de stoma weg te halen. Een zeer goed geslaagde operatie zegt de woordvoerder maar, nu komt het, zo’n operatie, routine, duurt ongeveer 1 uur maar bij dinges duurt het 7 uur. Wat is daar goed geslaagd aan? Zou er echt niets meer aan de hand zijn? Wordt waarschijnlijk vervolgd.

De zomervakantie hier was voor ons een welgekomen rustperiode. Kerst met de kinderen gevierd en met nieuwjaar en de weken erop was een nichtje met haar twee zoontjes bij ons te gast. Ik had ze al enkele malen ontmoet tijdens onze reisjes naar Tacaratu, de geboortestreek van Maria, maar nu leerden we elkaar beter kennen. Ze hebben het niet breed, het droge binnenland van Pernambuco heeft niet veel te bieden en genoten met volle teugen van hun reis. Het spreekt vanzelf dat we ze in de watten gelegd hebben.

Waarschijnlijk hadden de mensen van Brumadinho ook anders gedroomd van het nieuwe jaar. De dambreuk van een van de reservoirs waar afval uit de ijzermijnen in bewaard wordt brak door en de modderstroom sleurde heelwat mensen mee, tot op heden 165 doden en nog evenveel vermisten. Drie jaar geleden gebeurde het in Mariana maar ondanks de waarschuwingen gaat de grote ijzermaatschappij Vale door met het negeren van veiligheidnormen. Er liggen wetten klaar om alles meer te beveiligen maar van de helft van de senaat en de kamer wordt de verkiezingscampagne gesteund door Vale (grootste ijzerproducent van de wereld). Hoeveel dammen nog? Zal men politieke moed hebben om eindelijk een streep te trekken onder die vorm van corruptie zoals de nieuwe president beloofde? Maar het gaat hem moeilijk, zijn zoon blijkt even corrupt te zijn als zoveel anderen, wat zal papa doen?

Hier stikkend in de oven van 35° ben ik toch wat jaloers op of noem het heimwee naar de witte landschappen van ons landje. Waarschijnlijk hebben jullie het omgekeerde gevoel. Maar van kindsaf aan ben ik steeds een Sneeuwman/Steeman geweest met een grote voorkeur voor de witte vlokken. 

In mei komen we naar België, de witte vlokken zullen er niet meer liggen maar zo warm hoeft het nu ook te zijn, wat afkoeling zal deugd doen. Miel doet zijn eerste communie en daar zijn we graag bij. We zijn er drie weken waarvan ééntje in Rome om er eens zalig uit te zijn. Até.

Abraço,