Zoals steeds kan ik op de vlieger geen oog dicht doen, ’t is te zeggen kan
ze wel dicht doen maar slapen, zelfs even indommelen, lukt niet. Met de taxi
naar Zaventem, stipt vertrokken om 7 uur uit de Helmstraat samen met Bert, mijn
valiezendrager. En dat is niet spottend bedoeld maar na de operatie moet ik nog
oppassen met het uitoefenen van gewichtheffen. Brussel, Madrid, richting
Salvador.
Wanneer ik dit schrijf is het 14 uur, 19 uur in België, nog 5 uur te gaan
of liever te vliegen, op weg naar huis. Eindelijk na drie bijzondere maanden.
Maar terwijl ik hier, met rondom mij die stilte van slapende mensen, hoe kunnen
ze, af en toe toch een kind die wat lastig doet of een concertje van enkele
snurkende medepassagiers, tijd heb om over de voorbije tijd na te denken wil ik
vooral dankbaar zijn voor allen die me gesteund, getroost, geholpen of bezocht
hebben. Met wie ik samen gelachen, geweend, getafeld heb, waarmee ik dierbare
en soms vergeten herinneringen heb opgehaald. Ik wil geen lijst van namen
noemen, het zou eindeloos lang worden en zou het schaamrood krijgen wanneer ik
iemand mocht vergeten. Maar toch, heel speciaal, dank aan Bert en Wen waar
Maria en ik een maand en ikzelf dan nog twee maanden mochten verblijven met
alle goede zorgen en warme momenten, ook letterlijk want de zolderkamer was
weliswaar geisoleerd maar met de zomerhitte voelde we ons in de oven van
Brazilië. Nele, Wim, Arthur en Miel, de weinige momenten waren intens genoeg om
jullie weer een jaar lang in ons hart mee tee dragen.
Het afscheid van pa en de daaropvolgende weken, maanden met het opruimen
van bijna een eeuw familiegeschiedenis, hebben ons, kinderen van André, weer
samen gebracht. Ik ben zo dankbaar dat ik na zoveel jaren mijn broer Johan
teruggevonden heb. Katrien was nooit ver af maar toch zijn we wat dichter
gekomen. Alle mooie herinneringen die we opnieuw samen mochten delen. Tijdens
zijn laatste nacht mocht papa het nog beleven hoe zijn drie kinderen in dat
donker uur samen een waren. Eén van de vele mooie momenten was ongetwijfeld
zijn verjaardag op 23 september. Papa zou er 93 geworden zijn. Samen met de
kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen hebben we het in het ouderlijk
huis gevierd. Op zijn manier, met zijn aperitief (heel toepasselijk ‘Paradiso’)
en zijn hapjes, kaasjes, toastjes met krabsla, croqjes, soepje en zijn
appeltaart. Het was tevens afscheid nemen van het ouderlijk huis. De deur die
ik voor de laatste keer dicht deed was dezelfde waar papa, Maria en ik zoveel
jaren naeen elkaar uitzwaaiden, ieder jaar duurde het wat langer. Die deur is
nu voorgoed dicht. Mijn verblijf in België zit erop. ’t Is mooi en intens
geweest.
28.09.2019 – 14.30, ergens boven de atlantische oceaan.
10 uur later, 5 uur later dan voorzien dan eindelijk geland in Salvador. We
waren er al eens dicht bij, maar de lichten van de landingspiste werkten niet.
We vlogen terug naar Natal, 1000 km. Terug waar we twee en half uur op de
luchthaven in het vliegtuig zaten te wachten in het ongewisse. Niemand die ons op
de hoogte bracht van de toestand, geen druppel water. En dan terug naar
Salvador waar we om 00.30 uur landden. Nog een uurtje om de controle te
passseren en de bagage op te halen, iemand die hier al geweest is weet hoe
primitief het er hier aan toe gaat. De vermoeidheid verdween op slag toen ik
zag dat de ganse familie me stond op te wachtten. Ook zij werden in het
gewissen gelaten over wat gebeurde.
29.09.2019 – 02.30, eindelijk thuis.
Abraço.
