TERUG THUIS

Zoals steeds kan ik op de vlieger geen oog dicht doen, ’t is te zeggen kan ze wel dicht doen maar slapen, zelfs even indommelen, lukt niet. Met de taxi naar Zaventem, stipt vertrokken om 7 uur uit de Helmstraat samen met Bert, mijn valiezendrager. En dat is niet spottend bedoeld maar na de operatie moet ik nog oppassen met het uitoefenen van gewichtheffen. Brussel, Madrid, richting Salvador.

Wanneer ik dit schrijf is het 14 uur, 19 uur in België, nog 5 uur te gaan of liever te vliegen, op weg naar huis. Eindelijk na drie bijzondere maanden. Maar terwijl ik hier, met rondom mij die stilte van slapende mensen, hoe kunnen ze, af en toe toch een kind die wat lastig doet of een concertje van enkele snurkende medepassagiers, tijd heb om over de voorbije tijd na te denken wil ik vooral dankbaar zijn voor allen die me gesteund, getroost, geholpen of bezocht hebben. Met wie ik samen gelachen, geweend, getafeld heb, waarmee ik dierbare en soms vergeten herinneringen heb opgehaald. Ik wil geen lijst van namen noemen, het zou eindeloos lang worden en zou het schaamrood krijgen wanneer ik iemand mocht vergeten. Maar toch, heel speciaal, dank aan Bert en Wen waar Maria en ik een maand en ikzelf dan nog twee maanden mochten verblijven met alle goede zorgen en warme momenten, ook letterlijk want de zolderkamer was weliswaar geisoleerd maar met de zomerhitte voelde we ons in de oven van Brazilië. Nele, Wim, Arthur en Miel, de weinige momenten waren intens genoeg om jullie weer een jaar lang in ons hart mee tee dragen.

Het afscheid van pa en de daaropvolgende weken, maanden met het opruimen van bijna een eeuw familiegeschiedenis, hebben ons, kinderen van André, weer samen gebracht. Ik ben zo dankbaar dat ik na zoveel jaren mijn broer Johan teruggevonden heb. Katrien was nooit ver af maar toch zijn we wat dichter gekomen. Alle mooie herinneringen die we opnieuw samen mochten delen. Tijdens zijn laatste nacht mocht papa het nog beleven hoe zijn drie kinderen in dat donker uur samen een waren. Eén van de vele mooie momenten was ongetwijfeld zijn verjaardag op 23 september. Papa zou er 93 geworden zijn. Samen met de kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen hebben we het in het ouderlijk huis gevierd. Op zijn manier, met zijn aperitief (heel toepasselijk ‘Paradiso’) en zijn hapjes, kaasjes, toastjes met krabsla, croqjes, soepje en zijn appeltaart. Het was tevens afscheid nemen van het ouderlijk huis. De deur die ik voor de laatste keer dicht deed was dezelfde waar papa, Maria en ik zoveel jaren naeen elkaar uitzwaaiden, ieder jaar duurde het wat langer. Die deur is nu voorgoed dicht. Mijn verblijf in België zit erop. ’t Is mooi en intens geweest.

28.09.2019 – 14.30, ergens boven de atlantische oceaan.

10 uur later, 5 uur later dan voorzien dan eindelijk geland in Salvador. We waren er al eens dicht bij, maar de lichten van de landingspiste werkten niet. We vlogen terug naar Natal, 1000 km. Terug waar we twee en half uur op de luchthaven in het vliegtuig zaten te wachten in het ongewisse. Niemand die ons op de hoogte bracht van de toestand, geen druppel water. En dan terug naar Salvador waar we om 00.30 uur landden. Nog een uurtje om de controle te passseren en de bagage op te halen, iemand die hier al geweest is weet hoe primitief het er hier aan toe gaat. De vermoeidheid verdween op slag toen ik zag dat de ganse familie me stond op te wachtten. Ook zij werden in het gewissen gelaten over wat gebeurde.

29.09.2019 – 02.30, eindelijk thuis.

Abraço.