EINDELIJK, HET WACHTEN WAARD.

Wat is dat toch met Brazilië? Jaren geleden kom je hier toe vol idealisme en hoop dat het vooruit gaat, dat het beter wordt, maar telkens opnieuw word je met je neus op de feiten gedrukt. Mijn laatste blogverhaal dateert reeds van het wereldkampioenschap voetbal waar België met wat ‘onchange’ derde werd. Dat ook zij kunnen verliezen bewezen ze tegen Zwitserland. Veel is er sedertdien gebeurd, als voornaamste feit: de verkiezingen. Ik was ook even over en weer in de maand oktober, een kleine chirurgische ingreep en een oogonderzoek. Tijd om even uit te rusten en familie te zien. Maar wat me vooral verwonderde waren de nieuwe statistieken over de armoede die vorige week werden gepubliceerd. Ik heb steeds gezegd dat ik ondanks alle voorzieningen en mooipraterij geen vooruitgang zag en vaak werd ik scheef bekeken. Maar nu de feiten: in één jaar tijd zijn er 2 miljoen mensen bijgekomen die leven in armoede. Een stijging van 52,8 naar 54,8 miljoen brazilianen of iets meer dan een vierde van de bevolking. Mensen die in extreme armoede leven stijgen van 13,5 naar 15,3 miljoen of 7,4 % van de brazilianen. 26,9 miljoen mensen moeten rondkomen met minder dan 80 € per maand. Vertel mij dan eens hoe je kan eten, drinken, naar school, dokter, apotheek ... gaan. De eerste helft van de week ben ik veel aanwezig in Ceifar, de instelling waar ik na en naast Acopamec mee betrokken ben, en dan word ik er geconfronteerd met die realiteit. Een moeder van een van de leerlingen zit aan de overkant van het centrum bij de vuilnisbelt te wachten totdat iemand eten weggooit. Het is maar één van de vele voorbeelden. Kinderen komen vaak ongewassen naar school, thuis hebben ze geen badkamer, soms geen water. Met de steun van de provincie West-Vlaanderen hebben we de sanitaire ruimte kunnen herinrichten met toiletten en stortbaden. Via de sociale dienst kunnen we nu de grootste nood ledigen.  Een deel van het dakwater wordt opgevangen en er zijn plannen om nog drie watertanks bij te plaatsen om het regenwater van andere daken op te vangen.

Maria en ik jeunen ons in deze nieuwe opdracht, nieuw is het niet meer na toch nu al 4 jaar maar elke dag brengt iets nieuws en tijdens de weekends in Hannshof zitten we vaak met onze laptops projecten uit te werken of verslagen neer te pennen. Hannshof ligt er prachtig bij, met de zomer op komst en enkele goede lenteregens staat veel in bloei. Vooral de grote verscheidenheid aan orchidieën is een uniek zicht. De tuin is Maria’s werk, de dieren zijn voor mij. Onze twee honden, vissen, 6 schildpadden,  3 kippen en een haan, 3 eenden, elk vraagt zijn werk, voeding en onderhoud. Maar we krijgen ook terug, de kippen en eenden geven eieren, de andere wat kijkgenot en ons Quixote en Pança zorgen voor de bewaking en geven een soms te harde knuffel. 't Is ook de tijd van de groenten, de tomaten prijken in alle vormen en de groene kool, hier meer bladeren dan koolvorm is klaar voor het slaatje. Pepertjes en basilicum als kruiden en caju, limoen, papaya en jabuticaba hebben we als vruchten van het moment. Straks is het in het Hannshof weer volle bak, met kerst en nieuwjaar komen de kinderen. Voor de rest houden we het rustig, de tijd van het ontvangen van gasten is voorbij. De deur staat natuurlijk nog open voor vrienden en familie.

Wie me kent weet dat een van mijn grootste pijnen het achterlaten van mijn boeken was. Een deel waar ik van hou bracht ik mee, ben daar nog altijd mee bezig, volgend jaar de laatste. De pijn werd verzacht door Cristina, een belgische die hier een 100 km van ons woont, in Poças, wat wij het einde van de wereld noemen. Volgend jaar keert ze terug naar België en op het eind van augustus waren we er een weekend te gast en mocht ik haar bibliotheek ledigen. Dat zijn zo van die geschenken die echt uit de hemel komen vallen. Een van de boektitels is ‘een koffer vol dromen’, het ligt hier voor me in een stapeltje op mijn schrijftafel. Het waren dozen vol dromen.

Het jaar loopt op zijn laatste voeten, in januari start de nieuwe president en iedereen kijkt vol verwachting, argwanend, bang, blij, ongerust, uit naar wat het zal geven. De verkiezingen waren geen keuze voor maar een keuze tegen. Je was niet voor Bolsonaro maar tegen de PT of je was niet voor de PT maar tegen Bolsonaro. Van links naar extreem rechts, zien wat het wordt. De armen zullen er niet beter van worden.

Hier dus alles ok, ook in België met iedereen goed. Pa is zijn handen af wanneer zijn computer niet werkt, Bert op zoek naar een nieuwe uitdaging na O’rigino en bij Nele was Miel jarig, 6 jaar, eerste leerjaar en volgend jaar eerste communie. Volgend jaar is het ook 10 jaar dat ik naar Brazilië vertrok.

Kerstmis hier staat steeds verder af met het echte gebeuren, de shoppingcentra komen af met verblindende taferelen die niets meer met kerst te maken hebben. Papai Noel is de hoofdvedette in een steeds meer materialistische eindejaarssfeer. In bijna alle nieuwsprogrammas wordt met nadruk vermeld hoe en wat je kan kopen, waar je met weinig geld toch dat ene unieke cadeautje kan op de kop tikken. Je voelt je buiten de de maatschappij geplaatst als je er niet aan meedoet. En voor mij is het al zo raar dat een witte kerst hier niet bestaat. De zomer is begonnen en kerst zal gevierd worden met meer dan 30°.

Met deze onze wensen voor vredevolle kerstdagen en een vreugdevol 2019

DE SPORTPAGINA...

Kunnen we voorbij gaan aan wat sport? Niet dat ik zo’n fanaat ben maar heb toch genoten van de laatste weken. In Ceifar, de instelling waar ik na Acopamec nauw mee betrokken ben, was er tussen de verschillende klasjes een CEICOPA, een eigen wereldbeker waar elk klasje een land vertegenwoordigde. De finale ging tussen Brazilië en België ... België won. Een voorteken van de match die helaas maar een kwartfinale was maar toch een teken aan de wand dat het ooit zo sterke Brazilië veel van zijn pluimen verloren heeft ondanks, Neymar buiten beschouwing gelaten, toch heel wat klassespelers. In een wereldbeker voetbal heeft het huis Steeman-Seydel zo’n zijn favorieten, België, Brazilië, Duitsland en Nederland. Uitgezonderd Brazilië, dat maar één echte fan heeft, is dat wegens de familiale bindingen. Nederland kon zich niet eens plaatsen en Duitsland vloog er (verrassend!) uit na de eerste ronde. De uitslag van de historische match BR-BE kennen we. Dat België verloor van Frankrijk in de halve finales ligt aan het simpele feit dat je meer goals moet maken dan de tegenstander. Dat Frankrijk een wereldbeker wint zonder mooi te spelen, zeg maar met 11 voor het doel doet niets ter zake, Frankrijk is kampioen. Frankrijk juicht om zichzelf, de wereld juicht voor België en zeg maar Kroatië.

Toen de wereldbeker voetbal voorbij was bemerkte ik dat ook Wimbledon geschiedenis was, weet al geen kanten hoe de belgen het er vanaf gebracht hebben (kan natuurlijk altijd nog zoeken op internet). Ook de start van de Ronde van Frankrijk, toch een evenement van sportbelang ging ongemerkt voorbij. Maar tussen alle feestvreugde en aandacht voor onze Duivels was er nog een ander wereldkampioenschap aan de gang, dat van atletiek voor junioren. En wat gebeurt daar... een jonge Belg wint de 400 meter met een nieuw record. Zijn naam, Jonathan Sacoor (https://www.nieuwsblad.be/cnt/dmf20180713_03612561) en schrijf het maar op, je zal nog van hem horen. Zou hij nu ook door de koning ontvangen worden?

Ben ik nu zo’n grote sportliefhebber geworden? Baneen, maar in Brazilië kan je niet naast het voetbal kijken en/of leven. Wist je dat vele Brazilianen kwaad waren op hun ploeg omdat ze door de uitschakeling in de ¼ finales een halve dag verlof misten.

Abraço,

BELGIUM, THERE I WAS...

In tegenstelling tot ‘Belgium here I come’ en de nu tot in heel Europa veelgehoorde kreten Belgium Belgium… zijn we terug van een heerlijke vakantie in, zeg maar Europa. Te gast bij Bert en Wen, altijd het heerlijk gevoel van thuiskomen, was de eerste week naar gewoonte getrouw besteed aan de medische onderzoeken. Goedgekeurd voor weer een jaar! Ook bezoek aan en van enkele vrienden en mensen die nauw betrokken zijn met ons werk in Brazilië. Na een week kwamen ook Elizabeth en Jhonathas aan, voor hem een eerste kennismaking met de familie, Brugge en Europa. Maar voor Brugge schoot er weinig tijd over, de vrijdagavond geland, zaterdag bezoek aan de opa en onze kinderen en kleinkinderen en op zondag al richting Duitsland. Monschau en Cochem met een boottocht op de Moezel stonden op het programma. Het weer was uitstekend en tijdens de terugreis bezochten we het wijnhuis Bernard-Massard in Luxemburg. Voor Jhonatas een unieke ervaring te rijden op europese wegen zonder putten, met veilig en respectvol verkeer. Dat missen we hier toch in Brazilië. De volgende dag ging het richting Nederland, is altijd leuk om te zeggen dat je vanuit Brugge-Belgie in een wip in Sluis-Nederland staat. ’t Is een jaarlijkse traditie geworden en ook ons etentje in De Zevende Hemel. Toen al bijna eind van de eerste week en nu richting Hasselt waar we verwacht waren door Stephanie die in Ceifar 6 maanden stage had gelopen. Ook voor mij de eerste keer dat ik in die mooie stad kwam. Leuk wandelen in de autoloze winkelstraten (Brugge!), jenevermuseum,  zelfs een japanse tuin waar je kan mediteren. Het weekend, de zondag was vaderdag. Eindelijk kon ik het 9 jaar opnieuw eens meevieren. Te gast bij Katrien om papa te vieren en daarna bij Bert waar mijn kinderen en kleinkinderen bijeen kwamen. In Brazilië wordt dat in augustus gevierd en het deed wel wat raar die plotse andere datum maar het bijeenzijn gaf een heerlijk gevoel.

Tweede week, met Elizabeth en Jhonatas, begon richting Brussel. Ik weet niet wat Elizabeth met Brussel heeft maar ze is zot van die stad. Ik niet, buiten de grote markte en kleine omstreken vind ik er maar niets aan. Ik hou niet van die grote steden. Het kloppend hart van Kinderen Derde Wereld is daar en had er zowiezo een afspraak.  Als ik dan toch in Brussel ben laat ik me verleiden door twee plaatsen, een eerste is aan de beurs en is een authentieke brasserie, Le Cirio, waar je een Faro moet drinken en een croque monsieur moet eten. Een tweede is een chinees restaurantje, Beijingya, waar we met Bert en Wen heentrokken. Die waren ondertussen ook in Brussel aangekomen. Het restaurantje valt in niets op en licht in de Chinese wijk, als toerist loop je er zo voorbij maar met een kenner zoals Wen zal je nergens beter Chinees eten. De week werd gevuld met een driedaagse Parijs en Boulogne tijdens de terugreis. Veel tijdverlies met de auto en volgende keren zal het met de TGV zijn. En om de week af te sluiten met een stuk geschiedenis bezochten we Diksmuide met zijn Dodengang en Ieper met zijn Menenpoort.  We beeindigden het 1^ste WO parkoer in Tyne Cot, het indrukwekkend kerkhof met zijn meer dan 11.000 graven.

De zondag vierden we het huwelijk van Elizabeth en Jhonatas, papa, opa van Elizabeth sprak een zegen uit over hun samenzijn en met een etentje vierden we dat in restaurant De Gastro. Samen met ons en Bert, Wen en Nele (Wim was ziek), waren ook nog tante Lisette, Sandra en Mariana erbij om te getuigen van het mooie gebeuren. De eigenaars van het restaurant droegen hun steentje bij om een mooie taart als dessert te geven in plaats van het afgesproken verwenkoffietje, dat we er dan toch ook nog bijkregen.

De dag erop, de laatste week, vertrokken we met de trein naar London. Een driedaagse om Europa af te sluiten. Heerlijk wandelen langs de Thames en in een typische pub het einde van de wedstrijd Belgie-Panama bijwonen. Mme Tussaud en het reuzerad (had er meer van verwacht) en wandelen tussen getuigen van eeuwen Britse geschiedenis tot aan Chinatown waar we een heerlijk menu voorgeschoteld kregen in Haozhan, een ontdekking van tijdens onze reis naar London in 2014.

De laatste dagen, afscheid nemen. Afscheid van Brugge, van Nele en Wim. Van Arthur en Miel, wat een verandering elk jaar dat ik hen zie. Afscheid van Bert en Wen (van Wen iets vroeger omdat hij ondertussen naar Taiwan was). Afscheid van pa, tot in zijn deurgat, een laatste zwaai, tot ziens...

Abraço,

Guido e Maria

HERFST IN 'T LAND

Bij het begin van de herfst valt een regenbui over Salvador, een klein uurtje is goed om alles letterlijk en figuurlijk in het water te laten vallen. De stad valt stil en alsof het nog niet genoeg was, gans het noordoosten van Brazilië zonder electriciteit, zelfs geen telefoon- of internetverbinding. In Hannshof geen druppel en het is dringend nodig want het ligt er verdord bij. Even verdord als de politieke wereld in Brazilie waar eind dit jaar verkiezingen gehouden worden. Geen enkele kandidaat steekt er bovenuit, bijna allen betrokken bij een of ander schandaal. Dat die corrupte oude garde aan de macht en aan het geld wil blijven is onrustwekkend. En wie tegenspreekt of een dreiging vormt krijgt een kogel zoals Mariella Franco mocht ondervinden. Deze voorvechtster van de mensenrechten, gemeenteraadslid in Rio, de spreekbuis van de favela’s en van de zwarte bevolking en speciaal de situatie van de vrouw, werd samen met haar chauffeur koudweg afgemaakt toen ze terugkwam van een bijeenkomst. De moordende kogels kwam heel toevallig uit een gestolen lading munitie van de federale politie. Protesten tegen deze barbaarse daad, de zoveelste in een lange rij, komen uit binnen- en buitenland, zelfs uit het Europese parlement. Wanneer zal dat ophouden? Wanneer zal men het roer omdraaien?  Vamos Brasil, levante-se! Mariella was ook een dreiging voor de huidige politieke wereld, ze werd immens populair en, nog niet direct, was op weg naar het burgemeesterschap, gouverneur of in een verre toekomst presidente, ze had er de opleiding, het lef en de capaciteiten voor.

Twee artikelen in de krant van zaterdag 17 maart vroegen hier mijn aandacht. Ondanks alle verwoede pogingen zijn er in Bahia nog steeds 1,5 miljoen analfabeten. Het is bijna ongelooflijk dat na 14 jaar socialistisch bewind en de huidige “eigen ik eerst’ regering van Temer het onderwijs blijft achterop hinken. Ongelooflijk dat men in al die jaren geen degelijk volwassenprogramma kan aanbieden om die mensen te leren lezen en schrijven. Wat een armoede! Het verklaart eveneens de moeilijkheden dat Maria heeft wanneer ze de woensdag de alfabetizatiecursus aan de kinderen geeft. De kinderen uit de sociaal arme wijk van Tancredo Neves hebben thuis geen voorbeeld en mogelijkheid om geholpen te worden, ze hebben geen boeken, tijdschriften enzomeer in huis. En meestal tonen de ouders weinig of geen interesse. Een tweede artikel ging over de bolsa familia waar minister Osmar Terra verklaarde dat die tot op heden weinig of niets oploste. De extreme armoede is weliswaar verdwenen maar al die mensen verzeilden in de armoede. Vele mensen blijven afhankelijk van deze bolsa zonder zelf naar oplossingen te zoeken. Persoonlijk vind ik het nog steeds een vorm van stemmen kopen, voor de socialistische partij dan die het invoerde. In plaats van een hulp met beperkte tijd, lijkt het voor eeuwig en altijd. Berusting en geestelijke armoede maken deel uit van hun dagelijkse leven.

Van berusting gesproken ervaar ik dat wij dat ook moeten doen. Berusten in de groeiende onverschilligheid vanuit het Westen. Brazilië blijkt afgeschreven voor vele instellingen en hulporganisaties en mensen. Op je vraag naar hulp krijg je meestal als antwoord dat Brazilië niet meer op hun lijst staat en zeker niet prioritair is. Congo daarentegen die dezelfde rijkdom en corruptie kent staat echter nog altijd op nummer 1 bij de hulpverlening. Brazilië is nu eenmaal een rijk land maar deze gaat naar slechts 5 % van de bevolking. Voor velen is het een ver van mijn bed show geworden en zien niet wat wij dagelijks meemaken. Kinderen die met een lege maag, ongewassen en na een slapeloze nacht toekomen in de instelling, vaak hun enige reddingsboei. Maar zoals ik zei, je moet er in berusten en toch dankbaar zijn dat er vaak uit onverwachte hoek een helpende hand tevoorschijn komt.

Niet berusten maar rusten zal in België zijn, we vertrekken hier op 24 mei en keren terug op 23 juni. Misschien tot dan als we tijd hebben! En Arthur en Miel, jullie voetbaltruitjes voor de wereldbeker komen eraan...

Abraço,