Wat is dat toch met Brazilië?
Jaren geleden kom je hier toe vol idealisme en hoop dat het vooruit gaat, dat het beter
wordt, maar telkens opnieuw word je met je neus op de feiten gedrukt. Mijn
laatste blogverhaal dateert reeds van het wereldkampioenschap voetbal waar
België met wat ‘onchange’ derde werd. Dat ook zij kunnen verliezen bewezen ze
tegen Zwitserland. Veel is er sedertdien gebeurd, als voornaamste feit: de
verkiezingen. Ik was ook even over en weer in de maand oktober, een kleine
chirurgische ingreep en een oogonderzoek. Tijd om even uit te rusten en familie
te zien. Maar wat me vooral verwonderde waren de nieuwe statistieken over de
armoede die vorige week werden gepubliceerd. Ik heb steeds gezegd dat ik
ondanks alle voorzieningen en mooipraterij geen vooruitgang zag en vaak werd ik
scheef bekeken. Maar nu de feiten: in één jaar tijd zijn er 2 miljoen mensen
bijgekomen die leven in armoede. Een stijging van 52,8 naar 54,8 miljoen
brazilianen of iets meer dan een vierde van de bevolking. Mensen die in extreme
armoede leven stijgen van 13,5 naar 15,3 miljoen of 7,4 % van de brazilianen.
26,9 miljoen mensen moeten rondkomen met minder dan 80 € per maand. Vertel mij dan eens hoe
je kan eten, drinken, naar school, dokter, apotheek ... gaan. De eerste helft
van de week ben ik veel aanwezig in Ceifar, de instelling waar ik na en naast
Acopamec mee betrokken ben, en dan word ik er geconfronteerd met die realiteit.
Een moeder van een van de leerlingen zit aan de overkant van het centrum bij de
vuilnisbelt te wachten totdat iemand eten weggooit. Het is maar één van de vele
voorbeelden. Kinderen komen vaak ongewassen naar school, thuis hebben ze geen
badkamer, soms geen water. Met de steun van de provincie West-Vlaanderen hebben
we de sanitaire ruimte kunnen herinrichten met toiletten en stortbaden. Via de
sociale dienst kunnen we nu de grootste nood ledigen. Een deel van het dakwater wordt opgevangen en
er zijn plannen om nog drie watertanks bij te plaatsen om het regenwater van
andere daken op te vangen.
Maria en ik jeunen ons in deze
nieuwe opdracht, nieuw is het niet meer na toch nu al 4 jaar maar elke dag
brengt iets nieuws en tijdens de weekends in Hannshof zitten we vaak met onze
laptops projecten uit te werken of verslagen neer te pennen. Hannshof ligt er
prachtig bij, met de zomer op komst en enkele goede lenteregens staat veel in
bloei. Vooral de grote verscheidenheid aan orchidieën is een uniek zicht. De
tuin is Maria’s werk, de dieren zijn voor mij. Onze twee honden, vissen, 6 schildpadden,
3 kippen en een haan, 3 eenden, elk
vraagt zijn werk, voeding en onderhoud. Maar we krijgen ook terug, de kippen en
eenden geven eieren, de andere wat kijkgenot en ons Quixote en Pança zorgen
voor de bewaking en geven een soms te harde knuffel. 't Is ook de tijd van de
groenten, de tomaten prijken in alle vormen en de groene kool, hier meer
bladeren dan koolvorm is klaar voor het slaatje. Pepertjes en basilicum
als kruiden en caju, limoen, papaya en jabuticaba
hebben we als vruchten van het moment. Straks is het in het Hannshof weer volle
bak, met kerst en nieuwjaar komen de kinderen. Voor de rest houden we het
rustig, de tijd van het ontvangen van gasten is voorbij. De deur staat
natuurlijk nog open voor vrienden en familie.
Wie me kent weet dat een van mijn
grootste pijnen het achterlaten van mijn boeken was. Een deel waar ik van hou
bracht ik mee, ben daar nog altijd mee bezig, volgend jaar de laatste. De pijn
werd verzacht door Cristina, een belgische die hier een 100 km van ons woont,
in Poças, wat wij het einde van de wereld noemen. Volgend jaar keert ze terug
naar België en op het eind van augustus waren we er een weekend te gast en
mocht ik haar bibliotheek ledigen. Dat zijn zo van die geschenken die echt uit
de hemel komen vallen. Een van de boektitels is ‘een koffer vol dromen’, het
ligt hier voor me in een stapeltje op mijn schrijftafel. Het waren dozen vol
dromen.
Het jaar loopt op zijn laatste
voeten, in januari start de nieuwe president en iedereen kijkt vol verwachting,
argwanend, bang, blij, ongerust, uit naar wat het zal geven. De verkiezingen
waren geen keuze voor maar een keuze tegen. Je was niet voor Bolsonaro maar
tegen de PT of je was niet voor de PT maar tegen Bolsonaro. Van links naar
extreem rechts, zien wat het wordt. De armen zullen er niet beter van worden.
Hier dus alles ok, ook in België
met iedereen goed. Pa is zijn handen af wanneer zijn computer niet werkt, Bert
op zoek naar een nieuwe uitdaging na O’rigino en bij Nele was Miel jarig, 6 jaar, eerste leerjaar en volgend jaar
eerste communie. Volgend jaar is het ook 10 jaar dat ik naar Brazilië vertrok.
Kerstmis hier staat steeds verder
af met het echte gebeuren, de shoppingcentra komen af met verblindende
taferelen die niets meer met kerst te maken hebben. Papai Noel is de
hoofdvedette in een steeds meer materialistische eindejaarssfeer. In bijna alle
nieuwsprogrammas wordt met nadruk vermeld hoe en wat je kan kopen, waar je met
weinig geld toch dat ene unieke cadeautje kan op de kop tikken. Je voelt je
buiten de de maatschappij geplaatst als je er niet aan meedoet. En voor mij is
het al zo raar dat een witte kerst hier niet bestaat. De zomer is begonnen en
kerst zal gevierd worden met meer dan 30°.
Met deze onze wensen voor vredevolle kerstdagen
en een vreugdevol 2019
Nenhum comentário:
Postar um comentário